Het festival werd (hoe kan het ook anders) officieel ingedanst door Boštjan Antončič vlak voor het kunstwerk Zeitgeber, een gekapte, imposante beuk op het gazon die om veiligheidsredenen geveld moest worden.

Na de traditionele speeches spreidde het feest zich verder uit over de ganse site en woonde ik de voorstelling ‘Rosas danst Rosas SUPERCAST, gedanst door 100 dansers van Rosas, Platform-K, Dancingkids en P.A.R.T.S bij. Ik vind dansvoorstellingen altijd iets fascinerends hebben, ondanks het feit dat deze voorstelling eigenlijk bijzonder repetitief is, wordt je als toeschouwer toch helemaal meegezogen. Ook fijn om zoveel dansers van verschillende leeftijden en achtergronden samen te zien dansen.

Laat kon ik het jammer genoeg niet maken, want deze avond staat er nog een verjaardagsfeestje op het programma!

En na dit werfbezoek mocht ik mijn baas vergezellen naar een fancy business diner, bereid door een voormalige sterrenchef. Not bad, not bad at all! Alleen jammer dat de lunch wat langer duurde dan ik verwacht had, waardoor ik mij kapot moest haasten, snelwandelend door de regen om de trein van 14.30u naar Leuven te halen, want ik had geen zin om mijn vlucht naar Genève te missen.