Na het ontbijt wandelden we onder een prachtig nazomerzonnetje richting de Vaartkom. Mijn vriend en ik wilden zijn ouders graag deze wijk in transformatie tonen. Zeker nu de heraanleg van de Vaartkomoevers eindelijk achter de rug is. Ik kan niet wachten tot de planten volgroeid zijn. Het zal er dan ongetwijfeld nog mooier uitzien.

We genoten van het uitzicht vanop het pas vernieuwde uitkijkpunt aan het beroemde Mariabeeld en brachten vervolgens een bezoek aan de kerk van Abdij Keizersberg waar we een streepje Gregoriaanse gezangen konden meepikken.

Het was me op voorhand niet meer gelukt om ons in te schrijven voor een rondleiding in de abdij, omdat alles volzet was, maar ter plekke bleek dat we toch nog konden aansluiten bij een rondleiding. Heel blij dat dat gelukt is, want de blik achter de schermen van de abdij en de uiteenzetting over ambities van Labora, de organisatie die de site in erfpacht heeft, waren zeer boeiend. Ik wist trouwens niet dat de abdij over zo’n uitgebreide bibliotheek beschikte. We bewonderden de moderne glasramen in de abdijkerk, slenterden door de kloostergangen en namen een kijkje in het voormalige abtskwartier met de privékapel, waar nu een co-working space gevestigd is.

Uiteindelijk duurde de rondleiding een uur en een kwartier. Na een korte drinkpauze in de mooie tuin van Abdij Keizersberg wandelden we langs het Sluispark naar één van de zeven Leuvense wonderen: de Sint-Geertruikerk. Ik toonde de ouders van mijn vriend de koorbanken die zwaar beschadigd werden na een bombardement op Leuven tijdens de tweede wereldoorlog en het eclectische geheel van huizen, gebouwd door kannunik Armand Thiéry uit brokstukken van huizen na de eerste wereldoorlog.

We vervolgden onze wandeling langs de mooi gerestaureerd stadsomwalling aan het Handbooghof en konden tot mijn verbazing door de openstaande werfhekken om de nieuwe aanplantingen en een gloednieuw speeltuintje te kunnen bewonderen op de site van het voormalige Sint-Pietersziekenhuis. Ook hier was het fantastisch de transformatie van deze plek te zien.

Rond kwart na drie kwamen we aan in het gerechtsgebouw dat ook te bezoeken viel deze openmonumentendag. Het gebouw is op zich indrukwekkend en er waren zeer veel plakkaten met extra informatie over de geschiedenis van het gebouw en de vele rechtszaken die hier hebben plaatsgevonden. Het gebouw zelf is volgens mij echter dringend toe aan renovatie. De vroegere grandeur begint te barsten en af te brokkelen en dat is zonde. Al begrijp ik dat de Regie der Gebouwen momenteel wellicht niet over de middelen beschikt om dit grondig aan te pakken.

Tijd voor een drankje! Het was behoorlijk druk op de Leuvense terrasje, maar wij vonden een gezellig plekje op het terras van de Dokteur op het Mathieu de Layensplein. De Dokteur ging open om vier uur en aangezien wij bij de eerste klanten waren, verwachtten we snel bediend te zijn. We moesten immer om 5 uur in het Pauscollege zijn voor de laatste rondleiding van de dag. Dat was echter een misrekening van jewelste. Terwijl het terras langzaam volstroomde, bleven we tevergeefs wachten op onze mocktails. De barman werd bijgestaan door één meisje dat op haar eerste werkdag duidelijk nog niet goed wist wat ze moest doen en hoe alles werkte. Echt wel niet ok hoe dit meisje voor de leeuwen gegooid werd en duidelijk goeie instructies miste. Zo’n grote zaak en terras met maar twee mensen bedienen, is ook om problemen vragen.

Gelukkig trok tijdens het wachten de jaartallenstoet aan ons terras voorbij, zodat we ten minste entertainment hadden. Na bijna drie kwartier wachten, kregen we eindelijk rond kwart voor vijf onze drankjes geserveerd. We slurpten deze zo snel als mogelijk binnen. De reeds betaalde, maar nooit tot aan onze tafel geraakte, portie gemengd lieten we voor wat het was.

In marstempo begaven we ons naar het Pauscollege in de hoop toch nog te kunnen aansluiten bij een rondleiding. We arriveerden een tiental minuten te laat, maar we hadden geluk. Er stond net een groep met gids op het Hogeschoolplein. We voegden ons bij de groep en konden zo toch nog de rondleiding meepikken.

Na dit laatste bezoek van de dag keerden we terug naar ons appartement en aten we samen de restanten van de visschotel van de dag voordien op.

Het was behoorlijk druk rondom de abdij en al de eet- en drankkraampjes hadden goed te doen. We deden een poging om iets te drinken bij de Abdijmolen, maar na een kwartier wachten aan een vuile, onafgeruimde tafel zonder ook maar een ober te zien, gaven we het op. Deze mooie zaak kampt echt met een personeelstekort. Dus steunden we de Vrienden van de Abdij en dronken we in de mooie tuin van de abdij een fruitsapje en een biertje. Mijn vriend deed daar nog een stukje taart bij, maar ik heb in mijn leven werkelijk te veel Limburgse vlaai gegeten om mij te laten verleiden door zo’n stukje fruittaart met ‘lattekes’. Een ijsje van Coupe Matadi gaat er daarentegen altijd wel in!

We brachten een bezoekje aan de koeienstal en wandelden op het gemak terug naar Leuven centrum, alwaar we op het Martelarenplein net de staart van de jaartallenstoet troffen. En kijk eens welk mooi gezinnetje we daar troffen, uitgedost in de blauwe kleuren van de ‘Mannen van 1972′, die dit jaar met veel feestgedruis hun vijftigste verjaardag vieren. Na een fijne babbel wensten we feestvarken Jan en zijn gezin nog veel plezier en keerden we terug naar ons appartement.

Nog iemand met koninklijke interesse was minister Bourgeois. Nadat hij uitgebreid geïnterviewd was door ATV, kregen hij en zijn gevolg een rondleiding in het Paleis. Er gaat veel Vlaams geld naar de restauratie van het Paleis en de minister wou waarschijlijk met eigen ogen bekijken of dat geld wel goed besteed wordt. Te oordelen aan de prachtig gerestaureerde spiegelzaal, zijn de restaurateurs alvast goed bezig. Al zullen er nog zware inspanningen geleverd moeten worden. Het verval was overal duidelijk zichtbaar. De Vlaamse Overheid heeft het gebouw in erfpacht gegeven aan Erfgoed Vlaanderen die het gebouw na de restauratie zal beheren. Ik ben alvast benieuwd naar het resultaat van de restauratie.

Voor een klein beetje ergernis zorgde onze gids, die duidelijk starstruck was door haar eerste ontmoeting met een Echte Minister. We hadden gereserveerd voor de rondleiding van 10.45u, maar omdat de minister zijn groepje zich vlak voor ons gewrongen had, moesten we langer wachten en de gids durfde gewoon niet naar binnen gaan, want ja dan stoorden we misschien de minister. Oink? Als we in dezelfde ruimte als de minister hadden gestaan, dan had ik dat wel begrepen, maar hij was ondertussen al naar een volgende zaal. Gelukkig is de verantwoordelijk na een tijdje dan toch aan de gids komen zeggen dat ze maar naar binnen moest gaan en aan de rondleiding beginnen.

Tijdens de rondleiding was ze ook heel grappig. Soms kruisten we het gezelschap van de minister en dan stopte de gids heel eerbiedig met haar uitleg. Want ja, als ministers passeren, dan moet je toch wel stil zijn en deemoedig naar de grond staren en zo. Ministers zijn ook maar mensen, he! Ben trouwens bij het verlaten van één van de laatste zalen nog bijna tegen Bourgeois opgelopen (ik was nog een paar fotootjes aan het nemen en niet zo goed aan het uitkijken). Al goed dat de gids dat niet gezien heeft, want anders had ze zeker een hartaanval gekregen.

Na de rondleiding kregen we een Palm Royale, om van de doorstane emoties te bekomen. Aangezien ik geen bierdrinker ben, heeft mijn vriendje mijn glas ook mogen leegdrinken. En vrolijk dat hij was na twee drieëndertigers op zijn bijna nuchtere maag… We stonden trouwens bij twee zeer sympathieke Antwerpenaars aan het tafeltje. Ze gaven ons de tip om zeker een bezoekje te brengen aan het Begijnhof, wat we dus maar gedaan hebben. En ze hadden gelijk, het was de moeite. Een poëtisch stukje stad in de stad.

Omdat mijn maag ondertussen wat tegenpruttelende geluiden begon te maken, hebben we een uitgebreide maaltijd tot ons genomen in ‘t Brantyser. Dertig euro voor een driegangenmenu, de verleiding was gewoon te groot. Maar het smaakte voortreffelijk! ‘t Was soms wel een beetje bibberen op het terras als er een koud windje opstak, maar we hebben doorgebeten. (Waar blijft die schitterende nazomer?)

Voor de namiddag hadden we niet direct een programma uitgestippeld. We zijn onze neus en de blauwe open monumentendagvlaggen gevolgd. Hebben we nog bezocht: de Bontwerkersplaats en het Gesticht L.J.J Somers in de Wolstraat, De Groten Sot/ het Brantijser op de Sint-Jacobsmarkt, het Hotel du Bois de Vroylande, het Herenhuis In de Gouden Scepter van Spagniën en het Sint-Barbaragodshuis, alledrie gelegen op nummer 95 in de Lange Nieuwstraat en tot slot de Sint-Jacobskerk. Om de dag af te ronden, hebben we nog iets gedronken op het Sint-Nicolaasplein, een leuk binnenpleintje met theaters en een schattige poppenschouwburg.

En nu ben ik een beetje moe.