Het ontbijt is simpel: vers brood met kaas en hesp als beleg. De bediening komt alles aan tafel brengen, buiten het fruit en de yoghurt, die moeten we binnen gaan halen. Het geheel verloopt zeer vriendelijk, maar chaotisch. Ze doen hun best om coronaveilig te zijn, maar de verschillende leden van de bediening zijn duidelijk niet op mekaar ingespeeld en komen verschillende keren vragen of we koffie of thee willen om vervolgens te vergeten om ons koffie of thee te brengen. We eindigen ons ontbijt met een gebakje uit de regio. Altijd fijn om streekproducten uit te proberen, maar dit gebakje kon mij toch niet echt bekoren.

Gisteren hebben we om 11.30u een boottocht gereserveerd bij Sabino Boat Tours naar het natuurreservaat Ria Formosa. We hebben dus de tijd en doen het rustig aan. Om 11u melden we ons aan bij de ticket booth van Sabino Boat Tours. En ja, de reviews hadden gelijk: de dame die de ticket booth bevrouwt, blijkt een Nederlandse te zijn. Aangezien we wat te vroeg zijn, raadt ze ons aan een kleine erfgoedwandeling te doen in de smalle straten en steegjes van Olhão, die versierd zijn met muurschilderingen en kunstwerken die de geschiedenis en verhalen van Olhão vertellen. Maar het zijn de azulejos die mij het meest weten te bekoren.

Om 11.25u melden we ons opnieuw aan en vertrekken we samen met de kapitein en nog drie andere koppels naar de boot. De boottocht is echt genieten. De kapitein vertelt enorm gepassioneerd over Olhão, het natuurreservaat en de vele vogels en andere diersoorten die zich daarin bevinden. Hij vertelt ons dat de oorspronkelijke oesters in Olhão afkomstig zijn uit Japan, meegereisd met de boten van de ontdekkingsreizigers. Zeebaars en zeebrasem zijn de lokale vissen die we zeker moeten proberen.

We varen naar het visserseiland Ilha da Culatra en krijgen een half uurtje om de plek te verkennen. Dat is een beetje kort om iets te gaan drinken of een hapje te eten, dus we houden het bij wat rondwandelen.

Onze volgende stop is Praia da Barra Velha, een prachtig zandstrand omgeven door schitterend blauw (maar wel ijskoud) water. We laten ons niet afschrikken door de koude en zwemmen in het heldere water. Tot ik mijn vriend verschrikt hoor roepen. Ik kijk op en daar komt een stevige octopus van zeker een halve meter voorbij gezwommen. Cool!

Na deze bijzondere ontmoeting keren we terug naar de boot en varen terug naar de haven van Olhão. Onderweg zien we talloze mensen graven naar schelpdieren in het door de getijdenwerking blootgelegde zand. In de haven bewonderen we de Bom Successo, een boot met een bewogen geschiedenis die een groep vissers van Portugal naar Brazilië bracht om de Portugese koning in ballingschap D. João V op de hoogte te brengen van de overwinning op het leger van Napoleon.

Opnieuw aan wal zoeken we een plekje op één van de terrassen bij het water. We belanden op het terras van Cantaloupe jazzcafé en genieten van een slaatje, wat sandwiches, versgeperst fruitsap een een glas lekkere Portugese wijn.

Na onze late lunch, wandelen we terug naar de wagen en rijden we naar het bezoekerscentrum van het natuurpark Ria Formosa. We melden ons aan en krijgen een plannetje waarop een wandeling van ongeveer drie kilometer is aangeduid. We volgen braaf de uitgestippelde route en genieten van de zeer diverse flora. We spotten ontelbaar veel krabben en bezoeken de getijdenmolen en de Romeinse ruïnes. De wandeling is mooi, maar erg stoffig en warm. We zijn dan ook blij dat we ons in het hotel kunnen douchen en omkleden.

Op goed geluk wandelen we opnieuw naar het centrum van Olhão om een plek te zoeken voor het diner. We zijn duidelijk niet de enige hongerige personen in Olhão, want het is erg druk. Elk, maar dan ook werkelijk elk terras zit vol. Gelukkig kunnen we bij O Bote een tafeltje reserveren dat binnen een half uur zou vrijkomen.

Om de wachttijd aangenaam door te brengen, gaan we gezellig nog een glaasje wijn drinken op het terras van Cantaloupe jazzcafé. Een aperitiefje gaat er altijd wel in.

Het eten bij O Bote is simpel, maar lekker: heerlijk verse vis (zeebrasem in mijn geval) met eenvoudige groentjes. Meer moet dat echt niet zijn. We maken ook voor de eerste keer kennis met het couvert-systeem in Portugal. Bij het begin van elke maaltijd biedt het personeel je wat brood, olijfjes en sardienenpasta of iets dergelijks aan. Als je hierop ‘ja’ zegt, zal je merken dat je hiervoor een zeer bescheiden bedrag aangerekend wordt. Als je niet van plan bent hiervan te eten, weiger je dit aanbod dus best. Het is zeker niet onbeleefd om te weigeren.

Om de avond af te sluiten bestelt mijn vriend nog een glaasje medronho, een typische likeur uit de Algarve gemaakt van de vruchten van de aarbeiboom.

Een geslaagde eerste dag in Portugal!

Onze vlucht naar Faro vertrekt pas om 17.05u, maar we willen voorbereid zijn op eventuele lange wachttijden bij het inchecken en de security. Het luchthavenpersoneel moet nu immers van alle reizigers het COVID19-certificaat en (voor Portugal) het PLC formulier checken en mijn vriend heeft bij zijn vorige vluchten van en naar Genève al een aantal keer lang moeten aanschuiven.

Maar kijk, het inchecken van onze valiezen verloopt supervlot (wellicht omdat we bij één van de eerste passagiers zijn). Er zijn amper wachtenden voor ons. Om de vakantie goed in te zetten, hebben mijn vriend en ik onszelf voor de heenvlucht naar Faro getrakteerd op de optie Fly Deluxe bij Tui (inclusief glaasje champagne en warm avondmaal). Jammer genoeg zitten we in het vliegtuig niet naast mekaar en was er bij het online inchecken geen mogelijkheid om de toegewezen zitplaatsen aan te passen. Mijn vriend en ik zitten allebei op de eerste rij, maar in verschillende gangen, met dus een gangpad en nog twee andere passagiers tussen ons in. Daar gaat ons voornemen om met champagne te klinken op de start van de vakantie… Bij het inchecken van de valiezen informeren we of het mogelijk is van plaats te verwisselen. De vriendelijke heer doet zijn best, maar het lukt niet. Hij zet onze vraag wel in het systeem, zodat het boordpersoneel kan zien wat er mogelijk is.

Met de optie Fly Deluxe mogen we de fast lane nemen bij de security. Echt, nog nooit in mijn leven zo vlot tot bij de gate geraakt. Denk dat we in totaal een kwartier gedaan hebben van het inchecken van de valiezen tot aan de gate. Doordat alles zo vlot ging, hebben we nog zo’n twee uur tijd om te doden aan de gate. Gelukkig hebben we onze laptops mee en heeft Zaventem ondertussen goed werkende free wifi.

De boarding verloopt ook vlot. De dame aan de gate roept de volgorde af waarin de passagiers aan boord mogen gaan: de laatste rijen mogen als eerste op het vliegtuig. In het vliegtuig zelf vragen mijn vriend en ik aan het boordpersoneel of het mogelijk is van plaats te wisselen met de buren, maar zowel de heer aan mijn rechterkant, als de dame aan mijn linkerkant weigeren van plaats te wisselen. De dame omdat ze per sé aan het raam wil zitten (terwijl ze de ganse vlucht gelezen heeft) en de heer aan mijn rechterkant heeft duidelijk vliegangst, want er komt een hele tirade uit dat hij altijd op dezelfde plaats zit en dat hij onmogelijk van plaats kan wisselen, enzovoort, enzoverder. Van zodra de stewardess uit zicht is, haalt hij uit een bruine zak een fles whisky boven (duidelijk gekocht in de tax free) en neemt een flinke slok. Ok…

Jammer dat mijn vriend en ik niet samen kunnen klinken op onze vakantie, maar goed, iedereen heeft uiteraard het recht om te blijven zitten op de hem of haar toegewezen zitplaatsen. Ik probeer de heer met vliegangst naast mij verder zoveel mogelijk te negeren, want hij lijkt me niet de makkelijkste. Hij reageerde niet alleen erg moeilijk op onze vriendelijke vraag om van plaats te wisselen, hij gaat ook in discussie met de stewardess over zijn warme maaltijd. Hij wil pasta en die optie is er niet. “En er is normaal altijd pasta! En de service is nu toch echt wel minder dan gewoonlijk! En het eten trekt op niks en de wijn is ook niet goed.” Enzovoort, enzoverder. Het enige wat hij consumeert tijdens de vlucht zijn de champagne en de kaas. Al de rest laat hij liggen. Gelukkig heeft hij zijn fles whisky, waaruit hij regelmatig een slok neemt…

Persoonlijk vind ik de warme maaltijd best wel ok. Het blijft vliegtuigeten, natuurlijk, maar het dessertje was echt heel lekker en de pralines van Neuhaus gingen ook vlotjes binnen. De rest van de vlucht kijk ik wat Netflix series, totdat er een redelijk expliciete seksscène op mijn scherm komt en ik merk dat de ondertussen lichtelijk aangeschoten heer naast mij mee zit te kijken.

Bij aankomst op de luchthaven van Faro is er geen enkele controle, noch op het COVID19-certificaat, noch op het PLC formulier. We halen onze valiezen op en gaan op zoek naar parking 4, vanwaar een shuttle bus ons naar het verhuurkantoor van onze huurwagen zal brengen. We moeten even wachten, maar uiteindelijk komt shuttlebus eraan. Uiteindelijk blijkt het verhuurkantoor op nog geen tien minuten wandelen van de luchthaven te liggen, dat hadden we dus even goed te voet kunnen doen.

We krijgen een nagelnieuwe huurwagen toegewezen, met amper 15 km op de teller. Jammer genoeg blijkt de wagen iets kleiner uit te vallen dan verwacht, want onze twee valiezen passen onmogelijk samen in de koffer. En dat terwijl we expliciet voor een groter model gekozen hadden, waarbij aangegeven stond dat er drie valiezen in de koffer konden. Dat zijn dan toch drie heel kleine valiezen! Ik heb wel elke dag een nieuwe outfit nodig, he!

De rit naar OceanOasis hostel in Olhão verloopt vlotjes. We vinden vlakbij het hostel een plek om te parkeren, gebruiken de code die we via whatsapp hebben doorgekregen om in het hostel binnen te geraken en vervolgens onze kamer te openen. Super handig! We droppen onze bagage af, nemen even een kijken op het dakterras om te genieten van de kleuren van de zonsondergang en wandelen te voet naar de boulevard van Olhão, genietend van het zachte zomerweer.

We belanden op het terras van Le Panorama met zicht op het haventje van Olhão en bestellen een sangria en een charcuteriebordje. Omdat we al gegeten hebben op het vliegtuig, hebben we immers niet veel honger. De sangria valt me wat tegen: te zoet. Dus bestel ik als tweede drankje een glaasje schuimwijn. Brengt de bediening me met een grote glimlach een miniflesje freixenet. Lekker, uiteraard, maar ik had toch liever Portugese espumante gehad. ‘t Is dat we hier niet ver van de Spaanse grens zitten, zeker?

Terug in het hotel reserveren we via whatsapp (!) een boottochtje doorheen het Parque Natural da Ria Formosa en kruipen vervolgens mooi op tijd in bed, want al dat reizen is best wel vermoeiend.