Rond een uur of elf komt de trein van de oud-collega aan in het station van Neuchâtel en trekken we samen naar het stadsgedeelte waar de feesten plaats vinden. Het is nog rustig in de stad, waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het Grand Corso Fleuri. Fun fact: ik heb nog nooit in mijn leven een bloemencorso meegemaakt, maar raakte gefascineerd door het gegeven door het lezen van het boekje ‘Tiny en het bloemenfeest‘ (uit 1973, begot!), dat nog van mijn moeder moet zijn geweest. We kopen ons een polsbandje dat ons later toegang moet verschaffen tot het parcours van het bloemencorso en ik kijk ernaar uit om straks voor de eerste keer met bloemen versierde wagens aan mij voorbij te zien trekken.

We wandelen een stukje langs het meer en besluiten dat half twaalf de perfecte tijd is voor een aperitief op een terrasje: een limoncello spritz kan er altijd wel in, zeker nu de zon voorzichtig door de wolken komt piepen.

Rond het middaguur komt er eindelijk wat meer leven in de stad en we begeven ons naar de straat met de kraampjes van de wijnbouwers uit de regio. We proeven ettelijke wijntjes en leggen een bodempjes met uitstekende hamburgers met lokaal gekweekt vlees en lokaal geproduceerde kaas. We komen zelfs een groepje Waalse landgenoten tegen die uit volle borst een drinklied zingen voor een lokale journalist.

Tijd om ons stilletjes aan naar het parcours van het bloemencorso te begeven. De zon heeft de wolken ondertussen helemaal verdreven en de hemel is strak blauw. Ideaal bloemencorsoweer, zou ik denken. We kopen een flesje witte wijn om tijdens het wachten de stemming op peil te houden en zoeken een goeie plek uit vlakbij een rotonde.

Dat blijkt meteen ook de plek te zijn waarvan het kanon wordt afgeschoten dat de start van het corso aankondigt. Stipt om 15u gaat het kanon af en dan zijn we vertrokken voor een indrukwekkende stoet, met prachtige wagens, vrolijk uitgedoste fanfares, doedelzakspelers, confettikanonnen, steltenlopers, vuurspuwers, acrobaten en allerlei rare creaturen. Tussen al dat moois door, lopen er mensen rond met lokale wijn die zo nu en dan glaasjes uitdelen. Ik slaag erin redelijk wat wijntjes te pakken te krijgen en zelfs wat biertjes die ik graag deel met de omstaanders rondom ons.

Na een kleine anderhalf uur is de stoet voorbij en trekken we terug naar het straatje met de wijnkraampjes. We delen zijn ons drieën een heerlijke kaasfondue met een flesje roséwijn daarbij. We zijn op dat moment al stevig boven ons theewater en de rest van de avond is eerder flou in mijn hoofd. Ik vermoed dat die laatste fles rode wijn niet bepaald een goed idee was.

We zetten onze kameraad netjes terug op de trein en trekken naar onze hotelkamer om wat op onze positieven te komen na een culinair hoogstaande dag, die er helemaal anders uitzag dan oorspronkelijk gepland. Niet dat ik klaag, want dit feest had ik niet graag willen missen.

We checken op het gemak uit en wandelen dan met onze bagage naar Cornavin om van daaruit de trein naar Allaman te nemen. Onze vriend wacht ons aan het station van Allaman op met de wagen en we rijden samen naar hun prachtige villa in Aubonne met zicht op het meer van Genève.

Naar goede gewoonte worden we culinair in de watten gelegd bij onze vrienden. We genieten samen op het terras van de stralende nazomerzon en het lekkere eten dat onze vriend bereid heeft. Met daarbij een glaasje wijn, uiteraard. We nemen uitgebreid de tijd om bij te praten. Onze vriend heeft een managementjob bij Nestlé en moet veel reizen voor zijn werk en onze vriendin is onlangs haar eigen zaak gestart. Spannend! Hun oudste dochter zit ondertussen aan de universiteit in Lecco in Italië. Het lijkt voor mij pas gisteren dat ze een vrolijke peuter met een Hollands accent was. En ook hun zoon en jongste dochter (ons petekindje) doen het allebei uitstekend. De zoon is echt een lange kerel geworden met triatlon als passie.

De tijd vliegt voorbij en iets voor zes uur is het moment aangebroken om afscheid te nemen. Onze vriend heeft nog een werkafspraak en wij hebben nog een treinrit naar Neuchâtel voor de boeg, alwaar we de volgende dag wat mooie wandelingen langs het meer en in de bergen hopen te maken. We kussen onze vrienden vaarwel en wandelen met onze valies doorheen de wijngaarden naar het treinstation van Allaman, genietend van het mooie uitzicht op het meer.

Naar goede gewoonte verloopt de treinrit vlotjes, met dank aan de Zwitserse spoorwegmaatschappij. Iets voor acht uur ‘s avonds komen we aan in het station van Neuchâtel. We checken in bij Hotel Alpes et Lac en dan wordt het ons eindelijk duidelijk waarom we het zo moeilijk hadden om een kamer in Neuchâtel te vinden dit weekend. De kamer die ik uiteindelijk boekte was daarenboven ook nog eens een pak duurder dan ik verwacht had voor deze tijd van het jaar. De vriendelijke dame aan het onthaal informeert of we in Neuchâtel waren voor la Fête des Vendanges (het wijnoogstfeest). Ze ziet ongetwijfeld aan onze gezichten dat wij volledig uit de lucht vallen en is zo vriendelijk om een woordje uitleg te verschaffen over de feestelijkheden die maar liefst drie dagen duren en waarvan het hoogtepunt deze avond is. Meteen besluiten we onze hiking plannen overboord te gooien en mee te genieten van het feest in de stad.

We droppen onze bagage in de veel te grote kamer (inclusief apart salon en balkon) en trekken meteen de stad in om ons tussen de feestvierders te mengen. We starten onze avond in Neuchâtel met een prachtig vuurwerk dat we bewonderen vanaf een uitkijkpunt vlakbij ons hotel. We zijn meteen als in de feeststemming!

Na het vuurwerk wandelen we doorheen de avondlijke straten naar de plaats waar de festiviteiten plaatsvinden. En amai, wat een overrompeling! De straten lopen over van feestende mensen. Er staat een grote kermis en overal zijn er eet- en drankkraampjes. Op verschillende plaatsen zorgen dj’s voor muziek voor de dansende mensen, die gewoon op straat een feestje bouwen.

Veel honger hebben we geen van beiden na de copieuze maaltijd bij onze vrienden. Maar heel uitzonderlijk besluit ik mij aan een mini-hotdog te wagen, die mij zowaar uitstekend smaakt. We kijken onze ogen uit en genieten van de ambiance. Wat een gelukkig toeval dat we net dit weekend in Neuchâtel beland zijn!

Super laat maken we het niet, want we zijn allebei vermoeid. Morgen staat er een nieuwe feestdag op het programma!