Rond kwart na tien troffen we elkaar in hotel Azul waar we al de kaart voor de kamer kregen en onze valiezen konden achter laten in de lobby. We reden vervolgens meteen door naar Brouwersdam om aan onze tocht op het Grevelingenmeer te beginnen. Jammer genoeg liet de zon het vandaag afweten en was het grauw en grijs. We werden door het personeel van Brouwersdam naar onze zeilboot begeleid en vervolgens begon het inladen. Verrassend hoeveel proviand er in zo’n klein bootje kan, want naar goede gewoonte hadden we een voorraad bij die minstens voor twee dagen kon dienen. Mochten we verdwalen op het Grevelingenmeer, zouden we alvast niet omkomen van de honger.

Het vertrek in de haven verliep vlotjes en daar was ik heel blij mee. Per slot van rekening was het al een paar jaar geleden dat mijn vriend nog eens gezeild had en aangezien hij de enige met een stuurbrevet aan boord was, kwam alle verantwoordelijkheid op zijn schouders te liggen. In het begin van de zeiltocht leek alles vlot te gaan, totdat we effectief aan het zeilen sloegen en de broer van mijn petekindje (10 jaar oud) het opeens helemaal niet leuk meer vond en er zelfs traantjes volgden omdat hij zoveel schrik had. Het leek wel een heruitgave van onze vorige zeiltocht met kinderen (al zijn mijn petekindje en zijn broer net iets ouder). De jongste trok zich terug in de kajuit en het eerste uur deden we verwoede pogingen om hem uit te leggen dat het heel normaal is dat een zeilboot scheef hangt omdat het zeil wind vangt. Niets leek te helpen. Mijn vriend durfde het daarom ook niet aan om een grote tocht op het meer te maken en beperkte zich tot op en af varen niet ver van de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam, zodat we snel konden terug keren, mocht het echt nodig zijn.

Omdat we niets anders deden dan op en af varen op dezelfde plek was de zeilervaring voor mij een beetje saai, ik had gehoopt een mooie, grote tocht te kunnen maken. Het weer viel ook tegen. De zon bleef zich maar verstoppen achter het wolkendek en ik was bijzonder blij dat ik mijn mooie nieuwe regenjas kon aandoen om me warm te houden. Het had voor mij gerust tien graden warmer mogen zijn.

Mijn petekindje had gelukkig weinig tot geen schrik tijdens de zeiltocht en hij was heel trots dat hij een tijd aan het roer mocht staan. Al is zijn stuurvaardigheid nog voor verbetering vatbaar, ik was trots op hem! Niet te geloven dat dat kleine, verlegen mannetje van vroeger nu in september al naar het middelbaar trekt. De tijd gaat echt toch veel te snel.

Voor de lunch haalden we de hapjes boven die we meegenomen hadden en dat hielp om de jongste wat over zijn grote schrik heen te helpen. En kijk, het laatste half uur durfde hij het zelfs aan om het roer over te nemen. Al moesten we hem wel wat helpen. De zon ging er spontaan een (klein beetje) van schijnen.

Maar het topmoment van de dag gebeurde toen we al op de motor waren overgeschakeld en we op de terugweg waren naar de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam. Mijn vriend merkte op dat er een surfer in het water lag die teken naar ons deed. We waren hem eerst voorbij gevaren, maar doordat we al op de motor aan het varen waren, was het makkelijk om terug te keren en te informeren wat het probleem was. De man zei dat een meisje al een hele tijd met haar surfplank en zeil in het water lag en er duidelijk niet in slaagde het zeil opnieuw recht te trekken. Doordat ze al redelijk lang in het water lag, kreeg ze het natuurlijk ook steeds kouder. De surfer in kwestie had dat opgemerkt en riep daarom onze hulp in om haar terug te brengen naar de haven.

Hulpvaardig als we zijn, manoeuvreerden we de zeilboot op de motor zo dicht mogelijk naar het meisje toe, erop lettend dat ze zich niet zou verwonden aan de schroef. Toen we dicht genoeg genaderd waren, zetten we de motor af en hesen we haar aan boord. Haar stiefmoeder lag nog in het water en we riepen naar haar dat we haar dochter en de surfplank zouden meenemen. Het was een beetje en gedoe, maar het lukte ons om de surfplank met een touw dat we aan boord hadden vast te maken aan onze zeilboot zodat we deze op sleeptouw konden nemen.

Het meisje dat we uit het Grevelingenmeer gered hadden had blond haar en blauwe ogen en heette Lotte. Ze zat in onze boot te bibberen in haar wetsuit en was duidelijk wat van slag. We boden haar een handdoek aan om het wat warmer te krijgen, maar niet zeker dat dit veel hielp. Ze zat redelijk stilletjes en ineengedoken in onze Fox 22.

Na aangemeerd te hebben (ook dat verliep gelukkig vlot) hielpen we haar van boord en trokken we haar zeilplank aan land. We boden haar aan te helpen de plank terug te dragen naar het verhuurcentrum, maar zoals het een coole surfchick betaamt wimpelde ze onze hulp af en droeg ze haar surfplank helemaal alleen. Bij het uitladen van de boot maakte de jongste een slippertje en kwam hij gedeeltelijk in het water terecht. Gelukkig hield hij er alleen maar een natte broek en wat krassen aan over en waren de ouders van mijn petekindje zo slim om een om reservekleren mee te nemen.

We sloten de zeiltocht af met een kleine picknick in het gras bij de haven van Brouwersdam. Ik ontkurkte de fles champagne om te klinken op de zeildoop van onze vrienden en het feit dat we het allemaal overleefd hadden.

Op de terugweg naar de wagen, passeerden we allerlei feestelijkheden, maar die lieten we links liggen, want we wilden ons allemaal graag gaan opfrissen in het hotel.

Na genoten te hebben van een heerlijke, warme douche, trokken we samen voor het avondmaal naar restaurant De Gouden Leeuw, dat zich letterlijk vlak naar de deur van ons hotel bevond. We startten met een aperitiefje (een limoncello spritz voor mij), bitterballen voor de jongens en oestertjes (ook voor mij). Grappig moment: toen ik aan onze dienster vroeg of de limoncello spritz eerder zoet dan wel zuur was, antwoordde ze dat ze dat niet wist, omdat ze zelf nog niet mocht drinken. Een professionele jobstudente dus. Enfin de limoncello spirtz en de oesters smaakten en mijn petekindje proefde zelfs een oester! Binnenkort samen naar een sterrenrestaurant? Als hoofdgerecht koos ik voor de kabeljauw Almondine (met amandelen, zoals de naam aangeeft) en we dronken een heerlijk flesje Verdejo en vervolgens een flesje Sancerre bij onze maaltijd. Natuurlijk kon ik het niet laten af te sluiten met een dessertje dat de welluidende naam Moule ‘Kaat’ droeg.

Na de maaltijd keerden we terug naar het hotel waar we nog een paar spelletjes exploding kittens speelden om vervolgens op tijd in bed te kruipen om fris te zijn voor de volgende dag.

Het is vandaag iets minder zonnig dan de vorige dagen. Niet dat we klagen, want we hadden op voorhand zeker getekend voor het prachtige weer van de voorbije dagen. De wandeling leidt ons langs een aantal geocaches, waarvan we toch twee van de drie weten te vinden. Succes! De grappigste is toch wel de geocache in de vorm van een druiventros.

De wijngaarden zijn mooi onderhouden en de wijnranken staan vol met knoppen. Klaar om een uitbundig lichtgroen tevoorschijn te toveren. De wandeling brengt ons langs prachtige landschappen en we spotten onderweg koeien en pony’s. Jammer genoeg voelt onze vriendin zich wat minder goed, dus zijn we genoodzaakt de wandeling wat in te korten.

Lunchen doen we met typisch Hollandse specialiteiten in het gezellige en huiselijk café-restaurant Chez Nouk. De zaak die uitgebaat wordt door een charmant moeder-dochter duo is duidelijk nog maar pas geopend. Ik houd het bij een (uiteindelijk nog redelijk stevig) soepje, want ik ben mijn ontbijt nog aan het verteren. Sommige in ons gezelschap hebben zelfs nog plek voor een dessertje, maar dat laat ik toch aan mij voorbij gaan.

En dan is het moment van afscheid nemen aangebroken. Onze vrienden rijden terug richting Testelt en mijn vriend en ik rijden nog even langs de winkel van De Kleine Schorre, omdat de wijnen mij zo goed gesmaakt hadden in De Schatkamer. We kopen zes wijntjes voor onszelf, een mooi assortiment van het aanbod van De Kleine Schorre en een mooie geschenkmand voor de ouders van mijn vriend.

Onderweg naar Leuven stoppen we onderweg nog even bij een mooi tulpenveld voor wat cliché fotootjes en dan zit ons tripje naar Schouwen-Duiveland er definitief op. Al twijfel ik er niet aan dat we hier in de toekomst nog zullen terug komen.

We reden met de wagen naar het startpunt van de wandeling en parkeerden onze wagens op de parking van de plaatselijke Albert Heijn. De wandeling bleek een schot in de roos, het was echt een genot om te wandelen doorheen het witte zand van de prachtige Zeepeduinen. Onderweg kwamen we langs een bunker, een overblijfsel uit de tweede wereldoorlog en we kruisten drie Shetland pony’s die op hun gemak stonden te grazen op het pad, zonder zich ook maar iets aan te trekken van de mensen die langs kwamen.

Helaas bleken de vragen die we tijdens de wandeling moesten oplossen veel moeilijker dan gedacht en slaagden we er met de beste wil van de wereld niet in een samenhangende zin te vormen met de letters die we verzameld hadden. We besloten het dan maar op te geven en terug te keren naar de wagen. Uiteindelijk moesten we de antwoorden opzoeken, omdat we er onmogelijk zelf uit geraakten.

In de namiddag hadden we een boottocht op het Grevelingenmeer gepland. Aangezien het al kwart na twaalf was toen we terug op de parking van de Albert Heijn stonden en het van daar uit nog een half uur rijden was naar het vertrekpunt van de boot (gepland vertrek om half twee), besloten we snel wat koffiekoeken in de Albert Heijn te gaan kopen om tijd te sparen. De kans dat we ergens een restaurant zouden vinden waar we op drie kwartier gegeten en afgerekend zouden hebben, leek ons niet zo groot te zijn.

Omdat het niet zo lang duurt om een koffiekoek te eten, waren we natuurlijk een half uur te vroeg bij de boot. Gelukkig mochten we al op het dek plaatsnemen en konden we zo een goeie plaats voor ons gezelschap van zes bemachtigen. De zon scheen volop, dus we smeerden royaal zonnecrème op onze gezichten.

Stipt om half twee vertrok de boot. En alhoewel ik oprecht genoot van de rustige vaartocht in het mooie landschap, moet ik zeggen dat zeilen op het Grevelingenmeer toch iets leuker is. En ik miste ook mijn telelens (die samen met mijn digitale reflex camera in Leuven was gebleven) om foto’s te maken van de shetlandpony’s en de vogels op de vele eilanden die we passeerden.

Om kwart na vier meerden we opnieuw aan en besloten we naar Brouwershaven te rijden voor een iets uitgebreider bezoek aan dit mooie stadje. We parkeerden onze wagen op dezelfde parking als gisteren en bewonderden de Nicolaaskerk, vernoemd naar de beschermheilige van de zeevaart, de heilige Nicolaas. De kerk zelf dateert uit 1293, wat haar één van de oudste kerken van Zeeland maakt. De imposante gotische kerk kan terug blikken op een zeer bewogen geschiedenis die haar transformeerde van een katholieke kerk naar een protestantse. Na de waterramp van 1953 stond ze maar liefst negen maanden onder water. Wat meteen duidelijk maakt waarom het interieur zo spartaans aandoet.

We maakten ook kennis met Jacob Cats, dichter en de eerste Zeeuwse regeringsleider van Nederland. Tot mijn grote scha en schande moest ik toegeven dat ik nog nooit van de man gehoord had.

Aan het havenkanaal van Brouwershaven liepen we een leuke winkel binnen met keiveel souvenirs. Mijn oog viel spontaan op een mooie regenjas die mij ideaal leek om mogelijk slechte weersomstandigheden in Hokkaido (onze reisbestemming deze zomer) te trotseren. Ik paste de jas en hij was werkelijk perfect voor een warme zomerse, maar natte bestemming. Niet getwijfeld en gewoon gekocht. Benieuwd of ik hem nodig zal hebben deze zomer.

Na ons bezoek aan Brouwershaven keerden we terug naar ons hotel om te douchen en ons op te tutten voor het paasdiner. Ik had deze avond namelijk een tafel voor zes personen gereserveerd in Alexander’s restaurant, het restaurant bij ons hotel. Het menu was een verrassing, maar na wat aandringen kregen we toch een overzicht van de gerechten op het menu. Alles zag er even lekker uit, dus we gingen meteen voor de full option: zeven gangen! Want hoe vaak krijgen we de gelegenheid om samen met onze vrienden Pasen te vieren in Zeeland?

Het eten was trouwens uitstekend. En ja, ik durfde het aan om nog een bordje oesters te bestellen, dat ik deelde met de dochter van onze vrienden. De oesters waren uitstekend, net zoals de rest van de gerechten die we gepresenteerd kregen. De aangepaste wijnen bij elke gang waren eveneens uitstekend, al vond ik het ergens wel jammer dat Alexander’s restaurant enkel Spaanse wijnen serveerde. Je zou toch verwachten dat er minstens één wijntje van Schouwen-Duiveland zelf geschonken zou worden bij één van de gerechten. Wel zeer blij dat we zowel bij de kaas als het dessert een dessertwijntje kregen.

Oesters!

Amuse van de chef:

Tartaart van graan gevoerde dikke runderlende met crème brûlée van eendenlever en lentesalade:

Geschuimde soep van Zeeuwse mosselen met komkommer en gebakken coquille, gemonteerd met oester, bieslook en crème fraiche:

Ravioli van Veluws hoen en duxelles van paddenstoel met een saus van truffel:

Kalfsstoofvlees met aardappel rösti, haricots verts en gerookte paling:

In brique gebakken Zeeuws bolusbrood met Roche baron, Munster en druiven:

Mille-Feuille van korstdeeg met appel vanille compote, mousse van pure chocolade en kaneel roomijs:

Fantastische manier om onze laatste avond af te sluiten.

Wij zorgden voor een stevige bodem, want vandaag stond er een fietstocht van 59,2 km op het programma. Enfin, dat was de intentie, want mijn vriendin heeft tijdens haar studententijd een fietsongeval gehad en was niet volledig gewonnen voor het idee van een fietstocht. Het kostte dus wat overredingskracht om haar te overtuigen, maar de aanhouder wint. Bovendien was het ideaal fietsweer vandaag.

De eerste helft van de route stopten we regelmatig onderweg om wat foto’s te nemen en te genieten van de prachtige natuur van Schouwen-Duiveland. We beklommen een uitkijkpunt in een natuurgebied en de Plompe toren van Burgh-Haamstede.

Het mooiste stuk van de tocht was het gedeelte dat ons door de Domaniale bossen voerde. De tweerichtingsfietspaden kronkelden door het prachtige bos en de kleine niveauverschillen maakten dit een fijne fietsuitdaging. Mijn vriendin vond dit stuk dan weer heel wat minder omdat het hier redelijk druk was en ze door de vele bochten niet goed kon inschatten of er al dan niet tegenliggers op haar pad zouden komen.

Na het bos volgde nog een druk stuk op een fietspad dat langs een gewone weg lag. Onze kameraad werd zowaar aangereden op het fietspad door een wagen die te ver uitweek naar rechts. Gelukkig ving het stuur de klap op en hield onze vriend er geen letsel aan over, maar goed voor het vertrouwen van de enigszins onervaren fietsers was dit uiteraard niet.

Onze lunchpauze brachten we door in het bijzondere drukke en toeristische Renesse. We parkeerden onze elektrische fietsen in een woud van andere fietsen en wurmden ons tussen de mensenmassa door om een goeie lunchplek te vinden. Dat laatste bleek uiteindelijk mee te vallen. We belandden bij Simpel waar we van een simpele lunch genoten. Een portie garnaalkroketten gaat er altijd wel in bij mij, terwijl mijn vriendin zowaar een écht broodje kroket bestelde.

Na een vlotte lunch trakteerden we onszelf op een ijsje bij ICE@sea. Ondanks de lange wachtrij moesten we niet lang aanschuiven voor ons ijsje. ICE@sea was duidelijk efficiënt georganiseerd. We zochten een plekje in de schaduw om ons ijsje op te eten, want ook vandaag deed de zon uitbundig haar best.

Na de lunch fietsten we verder. Dit stuk van de fietstocht hadden we vaak wind op kop, waardoor we beroep moesten doen op de ‘sport’ stand van onze elektrische fietsen om vooruit te geraken. Eens te meer realiseerde ik mij wat een geweldige uitvinding zo’n elektrische fiets is. Onze vrienden hadden wel aanmoediging nodig om de ‘sport’ stand te gebruiken, omdat ze nog nooit met een elektrische fiets gereden hadden, hadden ze wat angst om zonder batterij te vallen. Uiteraard wil niemand graag met zo’n zware elektrische fiets met lege batterij tegen de wind in trappen. Gelukkig konden we hen gerust stellen.

Door het onervaren gezelschap fietsten we op een wat trager tempo dan mijn vriend en ik met ons tweetjes zouden fietsen. Daardoor besloten we de route wat in te korten om niet in de problemen te komen met de timing voor het avondeten. Het laatste stuk sloegen onze vrienden vroeger af naar hotel Hof van Alexander, terwijl mijn vriend en ik hun dochter en zoon op sleeptouw namen voor een laatste stukje fietsen en een kleine fotoshoot op de fiets. Dat was er de ganse dag nog niet van gekomen.

We klokten af op iets van een 55 kilometer in totaal. Niet slecht als je ermee rekening houdt dat onze vrienden zelden tot nooit fietsen.

Na een deugddoende douche reden we met de wagen naar Brouwershaven. Voor het avondmaal had ik daar een tafel voor zes gereserveerd bij Proeflokaal De Schatkamer. Aangezien onze vrienden van tapas houden en mijn vriend en ik van goede wijn, lag de keuze voor dit restaurant voor de hand. Tot onze verbazing bleek de uitbaatster van de zaak een vriendelijke Vlaamse dame te zijn. Haar Nederlandse echtgenoot was de chefkok.

Ik startte de maaltijd met een glaasje prosecco en (of course!) een portie oesters, waarvan ik er eentje afstond aan de dochter van onze vrienden. Vervolgens genoten we met ons zessen van een heerlijke tapasplank. Per bestelling mochten we maximaal zes tapas bestellen. We startten met de koude tapas, gevolgd door de warme tapas. Alles was even lekker en verzorgd en we genoten van de gemoedelijke sfeer in het gezellige restaurant.

Mijn vriend en ik maakten van de gelegenheid gebruik om wat lokale wijntjes van wijndomein De Kleine Schorre te proberen. We proefden de Auxerrois en de Blanc. Spijtig genoeg serveerde De Schatkamer de Barrique van De Kleine Schorre niet per glas. Gelukkig stonden er meer dan genoeg andere lekkere wijntjes per glas op de wijnkaart. Wat een luxe!

Een mooie afsluiter van een fantastische dag.

We spraken af elkaar te treffen om 12.30u op randparking P3 in Zierikzee om het weekend te starten met een gezamenlijke lunch. Onze vrienden vertrokken uit Testelt en wij uit Leuven. Je zou denken dat we dan ongeveer op hetzelfde moment zouden aankomen, want het is niet dat Testelt en Leuven zo ver uit mekaar liggen, maar onze vrienden kwamen op hun route onverwacht veel file tegen.

Mijn vriend en ik zaten dus dik twintig minuten eerder te genieten van een wijntje op het onverwacht zonnige terras van Eetcafé Marktzicht, in het hart van Zierikzee. Niet bepaald een straf.

Nadat onze vrienden ons vervoegd hadden, moesten we gelukkig niet lang op ons middagmaal wachten. Mijn tafelgenoten gingen voor hamburgers, uitsmijters en croques, maar ik kon de verleiding van de asperges niet weerstaan. Lang leve het aspergeseizoen!

Na de lunch wandelden we op het gemak terug naar de parking door de gezellige straten van Zierikzee. Ik kon de verleiding niet weerstaan om een stuk “Paaskaas” te kopen en ook onze vrienden kochten een paar bolletjes kaas als souvenir, konden we dat meteen al van onze todolijst schrappen.

Doordat ik op voorhand weinig tijd had, had ik niet de moeite genomen om ons op voorhand in te checken in ons hotel. Mijn ervaring is dat dat meestal toch heel vlot verloopt, dus ik zag de meerwaarde niet direct. Dat was een kleine misrekening want de eigenares van Hof van Alexander was tergend traag. In haar plaats zou ik me toch zo’n kaartlezer aanschaffen die eenvoudigweg de gegevens van een eID kan inlezen.

Nadat we eindelijk ingecheckt waren, vroegen we meteen of we fietsen konden huren. Dat verliep gelukkig iets vlotter, maar echt onder de indruk van haar efficiëntie was ik toch niet. Enfin, we namen de codes voor onze kamers in ontvangst, brachten onze valiezen naar de kamer en trokken vervolgens terug naar Zierikzee.

Ditmaal parkeerden we ons op een andere randparking in Zierikzee, niet ver van Brasserie De Kaoie waar ik voor het avondmaal gereserveerd had. We slenterden een beetje op goed geluk door de straten van Zierikzee. Als we iets interessant zagen, een windmolen, een ophaalbrug, een mooi gebouw, een kerk, een stadspoort, een brulboei, liepen we gewoon die richting uit. Onze eerste indruk van Zierikzee werd bevestigd: mooi en gezellig stadje. Dat de lucht strakblauw was en we (toch wat onverwacht) konden genieten van een stralend zonnetje maakte dat alles er nog mooier uit zag.

En natuurlijk profiteerden we van het mooie zonnige weer om onderweg een ijsje van Capri te smikkelen.

Van al dat wandelen krijgt een mens dorst, dus dronken we iets bij Café De Biet aan de haven van Zierikzee. En daarna was het al tijd om ons naar Brasserie De Kaoie te begeven.

We kregen een heel mooie, grote tafel toegewezen voor ons gezelschap van vier volwassenen en twee tieners (al is de oudste zoon van onze vrienden ondertussen al achttien jaar, hij blijft toch nog een tiener). Na de asperges deze middag liet ik mij verleiden door mijn andere grote liefde: oesters! Verse Zeeuwse oesters met een paar druppeltjes citroen, meer moet dat echt niet zijn. We deelden samen een aperitiefbordje en als hoofdgerecht ging ik voor de tong. Het eten was lekker en het restaurant groot en modern met vriendelijk personeel.

Na het diner konden we tijdens de wandeling terug naar de parking genieten van de mooie kleuren in de lucht tijdens het blauwe uurtje. Een fijne afsluiter van onze eerste (halve) dag in Schouwen-Duiveland.

Ik vrees even dat we niet tijdig in het Rijksmuseum zullen geraken en dat ons de toegang tot de razend populaire Vermeertentoonstelling zal ontzegd worden. Mijn vriend en ik breken dan ook alle fietssnelheidsrecords en komen tot mijn grote opluchting vier minuten voor tien uur in het Rijksmuseum aan. Helaas hielden we het ook deze fietstocht niet droog. De weergoden zijn ons in Amsterdam nog niet echt goed gezind geweest.

We worden zonder problemen in het Rijksmuseum binnen gelaten en volgen de blauwe lijnen naar het begin van de Vermeertentoonstelling. Tot onze grote vreugde zijn er lockers waar we onze spullen in kwijt kunnen. Dat de Vermeertentoonstelling populair is, blijkt duidelijk uit de massale hoeveelheid volk die zich voor de in totaal 27 schilderijen verdringt. De schilderijen zijn meesterlijk, maar echt genieten van de verstilde schoonheid van de werken van Vermeer is tussen al dat volk niet zo evident.

Na ons bezoek aan Vermeer lassen we een middagpauze in bij het Grand Café van het Rijksmuseum. We moeten kort aanschuiven, maar krijgen dan een plekje aan het hoge tafel toegewezen. Mijn vriend laat zich verleiden door de dronken hoenderpastei, een gerecht geïnspireerd door Vermeer en ik bestel een aspergesoep met achterham. Beide gerechten zijn erg lekker en verzorgd en we genieten allebei van het Oud Hollandsch likeurtje van ‘Van Wees’ dat bij de Vermeer koffie special van mijn vriend wordt geserveerd. Het likeurtje draagt de poëtische naam bruidstranen en er drijven zowaar goud- en zilverblaadjes in de likeur.

Na deze verkwikkende lunch bezoeken we de rest van het Rijksmuseum. Ook hier is er massaal veel volk aanwezig in alle zalen, met als uitschieter uiteraard de Nachtwacht van Rembrandt. De rijkdom van de collectie is overweldigend en op een gegeven moment merk ik dat mijn hersenen al deze culturele rijkdom niet meer verwerkt krijgen. We wandelen dan ook op een iets sneller tempo door de laatste zalen.

Op naar onze volgende bestemming: een kaas- en wijnrondvaart die vertrekt vanaf het station van Amsterdam-centraal. We fietsen (door de regen, we zijn het ondertussen al gewoon) naar Amsterdam-centraal en parkeren onze fiets in de ongelooflijk fantastische en gloednieuwe, ondergrondse fietsenstalling Stationsplein aan de Prins Hendrikkade. Een vriendelijke meneer overhandigt ons een dagpas waarmee we onze fiets gratis 24 uur mogen parkeren. Wat een luxe!

We zijn een kwartier te vroeg voor onze rondvaart met Flagship Amsterdam en sluiten aan bij een rij wachtende mensen. Blijkt dat dit de deelnemers zijn voor de rondvaart van 17.15u en niet die van 17.30u waarvoor wij tickets hebben. Uiteindelijk loodst de zeer vriendelijke meneer van Flagship Amsterdam ons naar de juiste boot die aan een andere aanlegsteiger ligt. De boottocht was niet wat ik oorspronkelijk voor ogen had: ik wilde graag een boottocht maken waarbij je aan boord een menu kon consumeren. Helaas was ik te laat om nog zo’n boottocht te kunnen boeken. Mijn vriend vond als alternatief een tocht van één uur met kaas en wijn.

De rondvaartboot is met plastic schermen afgedekt zodat we beschermd zijn tegen de regen, maar de plastic raampjes dampen al snel helemaal aan door de vochtige kledij van alle aanwezigen, waardoor we eigenlijk niet veel kunnen zien. Het kaasbordje bestaat uit standaard Hollandse jongen en oude kaas en de wijn, geserveerd in plastic bekertjes, is zowat de goedkoopste Zuid-Afrikaanse wijn die je op de markt kan krijgen. Al ben ik wel gecharmeerd door het enthousiasme van de Mexicaanse jongedame die ons van uitleg voorziet tijdens onze tocht. Het merendeel van de deelnemers aan de boottocht zijn Amerikanen, die maar al te graag een Heineken drinken. Enfin, ik zou de boottocht persoonlijk niet aanraden, al vermoed ik dat de ervaring met een open boot en mooi weer heel anders zal zijn.

Na de boottocht trekt de hemel open en kunnen we op weg naar restaurant MAX een paar prachtige foto’s maken van de weerspiegeling van de herenhuizen in de grachten.

Wanneer we in restaurant MAX aankomen, zit aan het tafeltje naast ons hetzelfde Amerikaanse koppel waarmee we een uurtje geleden op de boot zaten. Het is ook in Amsterdam een kleine wereld! Mijn vriend en ik bestellen de Indonesische rijsttafel en genieten van al het lekkers dat de Indonesische keuken ons te bieden heeft. Een tweegangenmenu voor 39 euro, daar kan een mens niet voor sukkelen. De gerechten zijn erg smakelijk en ook de wijn is heerlijk. Een verademing na de Zuid-Afrikaanse wijn op de boot.

Javanese chicken satay on a crispy marinated vegetables:

Beef rendang slowly cooked with coconut and spices, giant shrimps in red curry cream, Balinese chicken curry, Spicy egg plant curry, Oriental spiced soy chicken, egg in yellow sauce, vegetable curry in Indonesian coconut sauce, spicy shrimp crackers, aromatic pandan rice, gado gado, a fresh vegetable salad with spicy Javanese peanut sauce dressing:

We sluiten de maaltijd of met een lekkere oude jenever en klinken op onze laatste avond in Amsterdam. En ja, ook nu houden we het bij de terugtocht naar het hotel niet volledig droog. We zijn er ondertussen al aan gewend geraakt.

We informeren aan de hotelbalie of het, na al dat gepruts deze ochtend, gelukt is beide boekingen correct aan te rekenen. De vriendelijke dame kijkt het na voor ons en komt tot de conclusie dat onze extra privénacht aangerekend is op de kredietkaart van het werk van mijn vriend. Ze stelt ons echter gerust dat ze dit nog kan corrigeren. Tja, stagiairs maken nu eenmaal fouten.

Ik start met de kleine tentoonstelling van Lebohang Kganye. Vooral de foto’s waarbij ze zichzelf met dezelfde outfits op dezelfde plekken fotografeert als haar te vroeg gestorven moeder om dan vervolgens haarzelf in de oude foto’s van haar moeder toe te voegen, vind ik erg bijzonder. Ik kan me voorstellen dat het maken van deze reeks foto’s bijzonder therapeutisch geweest moet zijn voor haar.

En dan begin ik aan de tentoonstelling waarvoor ik eigenlijk gekomen ben: House of Bondage van Ernest Cole. Een mokerslag van een tentoonstelling. Ernest Cole was een Zuid-Afrikaanse fotograaf die met zijn foto’s de levens van zwarte Zuid-Afrikanen tijdens het apartheidsregime in beeld bracht. Cole slaagde erin zichzelf te laten herclassificeren van ‘zwart’ naar ‘gekleurd’ en kreeg zo toegang tot plekken waar de meeste Zuid-Afrikanen werden geweerd. Hij waagde zijn leven door de grimmige realiteit van rassenscheiding te fotograferen. Uiteindelijk werd hij verbannen uit zijn geboorteland na de publicatie van House of Bondage in 1967. Het boek klaagt de mistoestanden van het apartheidsregime aan. Hij vluchtte weg uit Zuid-Afrika en kwam uiteindelijk via Zweden terecht in de VS, maar ook daar ervoor hij helaas de onrechtvaardige behandeling van zwarten. Hij stierf op 49-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker, enkele dagen na de vrijlating van Nelson Mandela in 1990. In 2017 werden 60.000 negatieven en contactafdrukken van Ernest Cole gevonden in een kluis van een Zweedse bank. Naast nooit eerder gezien werk in kleur uit zijn tijd in Amerika, bevatte de kluis ongepubliceerde foto’s en contactafdrukken van House of Bondage.

De naam Ernest Cole was mij voor deze tentoonstelling volledig onbekend, maar amai, zijn werk komt binnen. De zwartwit foto’s tonen de onmenselijkheid van een regime dat burgers als inferieur beschouwt. De contrasten tussen de volgepakte beestenwagons die zwarte mensen moesten nemen naar hun werk en de halflege wagons die blanken namen, de gelaten blikken in de ogen van de zwarte mijnwerkers, de onmenselijke omstandigheden waarin de mijnwerkers gehuisvest worden, het is moeilijk om onder woorden te brengen. Chapeau voor de moed die het moet gevergd hebben om tegen dit regime in te gaan. Spijtig dat het werk van Ernest Cole niet beter gekend is. Hopelijk verandert deze tentoonstelling daar iets aan. Al was er jammer genoeg bijzonder weinig volk.

Ik sluit mijn bezoek aan het FOAM af in het museumcafé waar ik een appelsapje drink. Ik check mijn persoonlijke mail en merk dat ik deze ochtend een mail gekregen heb van de organisatie waarbij ik de street art tour geboekt had: de toer is helaas geannuleerd. Snik. De mail vermeldt een telefoonnummer waarnaar je kan bellen om eventueel aan te sluiten bij een andere tour, dus ik besluit een poging te doen om een nieuwe namiddagactiviteit te vinden. Mijn telefoontje gaat door naar voice mail en in het bericht wordt een ander gsm-nummer opgegeven. Ik bel opnieuw en krijg een vriendelijke Nederlander aan de lijn die meedeelt op de trein naar België te zitten, maar hij zal een berichtje sturen naar zijn collega om me terug te bellen. Iets later krijg ik effectief telefoon. De boodschap is duidelijk: deze week organiseren ze geen gegidste tochten. Ik kan niet anders dan me daarbij neerleggen, maar vraag me dan wel af waarom ik dan zonder problemen een tour kon boeken én betalen. Had ik geweten dat had ik misschien nog iets anders kunnen regelen.

Ik ben teleurgesteld, maar besluit het niet aan mijn hart te laten komen. Het is mooi weer en ik fiets naar de 9 straatjes om daar wat rond te kuieren. Ik kom langs allerlei leuke winkels en verbaas mezelf over de langer rij wachtenden bij Fabelfriet, duidelijk het meest populaire frietkot van heel Amsterdam. Ze hebben zelfs stewards ingezet om de wachtrij te managen en voor al de zaken in de straten rondom Fabelfriet staan bordjes dat het verboden is friet voor hun uitstalraam te consumeren. Ik stap binnen bij Joe & The Juice en verwen mezelf met een lekkere smoothie. Ik kuier verder en geniet van de mooie Amsterdamse grachten en het mooie weer. Ik passeer een bakkerij waaruit de heerlijke geur van vers gemaakte stroopwafels mij tegemoet komt. De zaak heeft een werkelijk prachtig interieur versierd met mooie tegels en ja, ik bezwijk en koop mij een gigantische verse stroopwafel van bakkerij Egstorf. Heerlijk! En tegelijkertijd heel blij dat de vriendelijke dame die mij de stroopwafel overhandigde mij een vochtig doekje heeft meegegeven, want wat een ongelooflijke plakboel!

Ik wandel op mijn gemak verder naar de Dam, bewonder het Koninklijk Paleis en het mooie interieur van Magna Plaza. Rond vijf uur begeef ik me terug naar mijn fiets die ik aan de Herengracht heb achter gelaten en fiets terug naar het hotel. Ik beantwoord wat werkmails tot mijn vriend terug is van de conferentie.

We vertrekken samen naar restaurant Bolenius, op een vijftal minuten fietsen van ons hotel. We slalommen tussen de regendruppels door en komen net voor het uitbarsten van de regenbui aan bij het restaurant. Bolenius maakt zijn naam van beste groentenrestaurant van Nederland dubbel en dik waar. We genieten van de zelfgekweekte groenten uit hun eigen moestuin en de bijzondere smaakcombinaties vergezeld van de heerlijkste wijnen. Hét hoogtepunt van de avond is zonder twijfel het signatuurgerecht van chefkok Luc Kusters: een rode biet uit de klei. Een medewerker van Bolenius komt de biet aan onze tafel uit de klei verlossen en serveert de heerlijke rode biet in plakjes gesneden op ons bord, afgewerkt met een saus van morieljes. Fantastisch!

Appetizers

De moestuin van de Zuidas:

Leidse Hutspot, pastinaak, witte boon, ui:

Asperge, scheermessen:

Tarbot, hete bliksem, abrikoos, wortel:

Lam, doperwten, groene kruiden, zeewier:

Rode biet uit de klei met morielje:

Vijf keer lactose dessert:

Na deze culinair uitmuntende avond fietsen we voldaan terug naar ons hotel.

We reden met de cambio naar het startpunt van de wandeling en parkeerden de wagen op de lege parking van een fitnescentrum. Net op het moment dat we bij het startpunt van de wandeling aankwamen, ging de brug omhoog om een boot door te laten. Een spektakel dat telkens weer fascineert.

Het eerste stuk van de wandeling leidde ons langs het Van Starkenborghkanaal. Om de haverklap kwamen er vrachtschepen voorbij, duidelijk een druk bevaren waterweg.

Na een tijdje lieten we het jaagpad achter ons en wandelden we verder richting Aduard. Rond een uur of één begon onze keel wat droog aan te voelen. En kijk, daar wandelden we voorbij een mooi etablissement met een prachtige binnentuin: de Herberg onder de Linden. We informeerden of we ons aan een tafeltje mochten zetten om iets te drinken. De dienster zei ons meteen dat het restaurant helemaal volgeboekt was voor de lunch, maar wij stelden haar gerust: een drankje zou volstaan. Ietwat aarzelend stemde ze toe.

Wat later begrepen we waarom: we waren met onze wandelschoenen beland op het terras van een zeer elegante zaak mét Michelinster. Ik kan me voorstellen dat er niet zoveel mensen hier gewoon iets komen drinken. Maar hey, wij zijn graag speciaal en amai, die witte wijntjes smaakten zo goed dat we ons ertoe lieten verleiden een tweede glaasje roze bubbels te bestellen, terwijl we lichtelijk jaloers keken naar de fancy hapjes van de gasten die rondom ons zaten. De rekening was stevig, maar mijn vriend en ik waren het erover eens dat dit een zeer geslaagde rustpauze was.

We wandelden verder door een landbouwlandschap bestaande uit uitgestrekte velden en hier een daar een pittoresk dorpje. We zagen broedende zwanen, reigers en talloze andere watervogels. En net toen de nood het hoogst was, bracht het kerkje van Den Horn, dat open was, redding. We konden zomaar het kerkje binnen lopen en daar gebruik maken van het sanitair. Een godsgeschenk, want veel struikgewas om uit het zicht een plasje te doen was er niet op deze wandeling.

Het laatste stuk van de wandeling doorheen Zuidhorn bracht ons langs statige villa’s in een stijl die je in België niet ziet. Ik gaf mijn ogen de kost.

Naar goede gewoonte hadden we weer veel langer over de wandeling gedaan dan initieel gedacht. We reden dus rechtstreeks terug naar ons hotel, aten daar een vroeg avondmaal en keerden vervolgens met een lichtroze teint van de zon terug naar Leuven.

Aan de receptie van ons hotel huurden we een elektrische fiets om de ruimere omgeving van Groningen te verkennen. Ik had een mooie tocht van 53,2 kilometer gevonden die met een elektrische fiets onder ons gat zeker goed te doen lijkt. Aangezien de dag zich bewolkt aandiende en de voorspellingen maximaal 11 graden gaven, besloten we toch maar handschoenen en een extra fleece mee te nemen. Niemand zit graag bibberend op een fiets, nietwaar?

Voor ons beiden was dit de eerste keer dat we een lange fietstocht deden met een elektrische fiets. Ik heb tot nu toe in heel mijn leven twee keer op een elektrische fiets gezeten en dat was telkens voor korte afstanden. En amai, wat een zaligheid. Er ging zowaar een nieuwe wereld voor mij open. Geen gehijg en gepuf meer wanneer we een heuveltje moesten oprijden en supersnel uit de startblokken bij vertrek aan een rood licht.

Onze eerste tussenstop op onze fietstocht was kijkboerderij ‘t Hoogeveld gelegen aan het nieuwe natuurgebied de Onlanden. Aangezien het een kijkboerderij was, konden we zomaar de stallen binnen lopen om te converseren met de koeien. Niet dat ze veel terug zeiden. We maakten een klein wandelingetje in de buurt en deden een mini-fotoshoot met onze elektrische fietsen.

De fietstocht was alleszins een groot succes. De tocht bracht ons langs paadjes door het bos, mooie lanen, veel water (het is Nederland voor iets, he) en prachtige natuur. Onderweg spotten we talloze vogels. Helaas liet de zon het afweten, waardoor we ons genoodzaakt zagen onze fleeces aan te trekken onder onze jassen om op temperatuur te blijven. Wat een geluk dat we onze handschoenen hadden meegenomen!

Onze middagpauze brachten we door in brasserie De Kastanjehoeve in Glimmen, een zeer stijlvolle plek met zeer betaalbaar eten. Ik hield het bij een soepje met truffel en kwartelei, mijn vriend bestelde een twaalfuurtje. Twaalf euro voor drie verschillende boterhammen, prijs-kwaliteit dik in orde. En ja, natuurlijk was er een broodje kroket bij. De witte wijn die we er dronken was trouwens ook uitstekend. Het valt me op dat de culinaire kwaliteit van de Nederlandse keuken erop vooruit gegaan is!

Na onze middagpauze beslisten we een tandje bij te steken. Doordat we in de voormiddag teveel onderweg gestopt waren, vorderde het aantal kilometers van onze tocht niet echt. We beperkten onze stops tot een kort bezoekje aan de uitkijktoren bij het Zuidlaardermeer en een stop om een foto te maken van de windmolen aan het Paterswoldsemeer.

Rond 17u had ik nood aan een sanitaire stop. Het was nog maar een paar kilometer fietsen naar ons hotel, maar dit leek ons de ideale gelegenheid om alvast een aperitiefje te drinken.

We parkeerden onze fietsen en wandelden naar het restaurant van hotel Meerwold. We zochten een leuke plek uit aan het raam met zicht op het meer. We bestelden twee glazen witte wijn. En gingen ditmaal allebei voor een soepje. De soep was vrij stevig en vergezeld van werkelijk heerlijke dikke sneden brood. Applaus trouwens voor het lokale brood dat echt uitstekend is.

Na dit vrij uitgebreide aperitief fietsten we de laatste kilometers terug naar het hotel. De temperatuur is ondertussen nog meer gedaald en we zien het echt niet meer zitten om naar Groningen te fietsen. Bovendien zijn we allebei best wel moe van de fietstocht (eerder van de kou dan van de inspanning). We maken het ons dus gemakkelijk, parkeren de elektrische fiets in de fietsenparking van ons hotel, geven de fietssleutels af bij de receptie en zoeken een tafeltje uit in de gezellige bar.

Geen van beiden hebben we grote honger. We bestellen dus allebei een dessertje: voor mij een nouveau dame blanche (lekker, maar met te weinig chocoladesaus) en een kaasplankje. We drinken nog een glaasje wijn en besluiten dan naar onze kamer te gaan om samen een Netflix serietje te kijken.

We zijn allebei pompaf en kruipen op tijd in bed.

In tegenstelling tot onze trip naar Barcelona had ik ditmaal helemaal niks gepland. Ik had enkel voor zaterdagavond een restaurant in Groningen gereserveerd en verder zelfs niet eens opzoekingen gedaan wat er allemaal in onze omgeving te beleven viel. Al had ik wel gezien op de website van het hotel dat je bij de Waddenzee kon wadlopen. Helaas, bij nader onderzoek bleek dat het ideale wadloopseizoen van juni tot september valt. Afgaande op de foto’s in de toeristische gids die in het hotel lag, was het nu gewoonweg veel te koud om aan zo’n avontuur te beginnen. En we hadden duidelijk niet het juiste schoeisel hiervoor bij.

Geen erg, we dokterden snel een plan B uit en reden met de wagen naar Lauwersoog gelegen aan de Waddenzee. We parkeerden onze wagen per toeval in een parking vlakbij de ferry naar Schiermonnikoog. En alsof het zo moest zijn: bleek dat over een dik half uur de ferry van 12.30u vertrok naar dit eiland. Mijn vriend en ik twijfelden niet en boekten ons een ticket voor de tocht heen en terug. Altijd al een fan van eilanden geweest!

We keken nog even rond in de buurt van de aanlegplaats van de ferry en gingen dan aan boord. Ondanks de stralende zon was het behoorlijk fris, maar mijn vriend en ik besloten toch op het zonnedek plaats te nemen. Gelukkig had ik ‘s ochtends dikke kousen en een dikke trui aangedaan, zodat ik geen kou moest lijden. De tocht duurde drie kwartier en verliep rimpelloos. Zalig, die zon op ons gezicht!

Toen we de ferry afstapten, stond een hele rij bussen op ons te wachten. Het openbaar vervoer is hier immers afgestemd op de uren van de ferry. Mijn vriend en ik namen de bus naar het centrum van Schiermonnikoog, omdat daar de wandeling vertrok die ik had opgezocht tijdens de ferrytocht.

We sloegen eerst proviand in bij een lokale bakker: wat koffiekoeken om uit het vuistje te eten, want we verwachtten onderweg niet al te veel eetgelegenheden tegen te komen en van wandelen krijgt een mens honger. We liepen ook nog even de Spar binnen, maar daar kwamen we van een kale reis terug. Het enige wat ons daar aansprak, waren de cashewnootjes, die we dan maar kochten.

Op Schiermonnikoog was het iets minder zonnig dan op het vasteland en dus ook een beetje frisser. Jammer, maar niets aan te doen. Het iets mindere weer belette ons alvast niet om van de wandeling te genieten. We weken her en der wat van de wandelroute af. Zeg nu zelf, een bezoekje aan de Wassermann bunker konden we toch niet overslaan? En een wandeling op een eiland dat geregeerd wordt door zee, zand en wind zonder het strand zelf gezien te hebben, dan kan niet. Dat strand was trouwens indrukwekkend breed. We waren er natuurlijk bij laag tij, maar toch, zalig om zo’n strand bijna voor jou alleen te hebben.

Tijdens de wandeling zagen we talloze vogels. Vooral de enorme hoeveelheid grazende brandganzen zal me bijblijven. Nog nooit in mijn leven zoveel ganzen bij mekaar gezien. Wat me wel opviel was dat er merkelijk meer bomen op Schiermonnikoog stonden, dan ik had verwacht. De toenmalige eigenaar van het eiland, de Duitse graaf Von Bernstorff, heeft blijkbaar honderd jaar geleden een bos van Corsicaanse dennen aangeplant, waarvan de meeste bomen nu langzaam aan het afsterven zijn. Ook in overvloed aanwezig: berken, waarvan de jonge zaailingen door Natuurmonumenten verwijderd worden om het natuurlijke duinenlandschap te herstellen.

Onderweg hielden we halt bij Restaurant Noderstraun voor een drankje en een sanitaire stop. Mijn vriend ging voor een typisch Belgisch biertje St Bernardus Abt. Ik hield het bij een glaasje cava.

Bijna op het einde van de wandeling (tegendraads als we zijn, deden we de wandeling in de omgekeerde richting) stopten we bij de Westerplas, één van de schaarse plekken op Schiermonnikoog met zoet water. Vanuit de kijkhut konden we de ontelbare vogels stiekem begluren.

Uiteindelijk deden we veel langer over de wandeling dan de voorziene drie uur en dertig minuten. Op het eind sneden we zelfs een stukje af omdat het echt té koud begon te worden. We waren pas iets na 18u terug in het centrum en om 19u moesten we de bus nemen om de laatste ferry naar Lauwersoog te halen.

De plannen om nog iets te eten op Schiermonnikoog borgen we op en we hielden het bij een glaasje wijn in de zeer gezellige wijnbar/restaurant De 4 dames. Echt, de chardonnay die ik daar dronk was fenomenaal lekker. Mijn vriend was het duidelijk met mij eens, want na een glas rood, schakelde hij voor zijn tweede glas ook over naar de chardonnay. Terwijl we van ons drankje genoten, reserveerde ik snel een tafel om 21.15u in het restaurant van ons hotel. Kwestie van zeker nog eten te hebben ‘s avonds.

De elektrische bus bracht ons mooi op tijd naar de ferry, die stipt om 19.30 vertrok. Ondertussen was het echt te fris om nog op het zonnedek te zitten, dus zochten we een gezellig plekje bij het raam binnen in de warme kajuit.

Na een autorit van drie kwartier kwamen we rond 21u aan in ons hotel. We fristen ons snel op in onze kamer en haastten ons naar het restaurant beneden. Het restaurant was echter al aan het sluiten, maar de vriendelijke ober stelde ons gerust, de keuken was nog niet dicht en we konden van dezelfde menukaart iets bestellen in de bar. Oef!

We hadden ondertussen allebei stevig honger, dus een voorgerechtje kon er wel bij. Ik ging voor de kippensoep en mijn vriend voor de carpaccio. Daarna genoot ik van een heerlijk gerecht met lamsvlees en mijn vriend van een lekkere zalmmoot. Een fijne afsluiter van een vermoeiende dag.