De terugvlucht verloopt vlotjes en in een zucht staan we weer op de druilerige Belgische bodem. Ik ga de Napolitaanse zon missen!

Stipt om 9.30u gaat de deur dan toch open en krijgen we toegang tot de indrukwekkende ondergrondse site waar we de huizen uit de tijd van de Griekse bouwheren van Neapolis kunnen bewonderen. Een heel andere ervaring dan ons vorige bezoek aan de Napolitaanse ondergrond. Tot onze verbazing mogen we helemaal op ons eentje de ondergrondse site verkennen. Naast een ander koppel dat zoveel mogelijk uit onze buurt blijft, hebben we de ondergrondse ruimtes helemaal voor ons alleen. Het blijft bizar dat er zich onder Napels gewoon een volledig andere stad bevindt.

Op het einde van het bezoek kopen we een een kralenarmbandje van vulkanisch gesteente voor de dochter van onze vrienden en dan wandelen we naar Teatro di San Carlo. Verrassing: onderweg komen we zowaar Roberto, onze food tour gids tegen. Het is en blijft een kleine wereld, ook in Napels. Na een mooie wandeling van ongeveer een half uur komen we aan bij het theater en halen we de op voorhand gereserveerde (maar nog niet betaalde) tickets op aan het onthaal.

Het Teatro di San Carlo is het oudste operatheater ter wereld dat nog steeds actief is en valt alleen te bezoeken met gids. En amai, wat een pracht en praal! We weten gewoon niet waar eerst kijken. Het bezoek start in de indrukwekkende zaal met de koninklijke loge. De zaal is nu in fluweelrood en goud uitgevoerd, maar vroeger was dit in het blauw en zilvergoud, de kleuren van het wapenschild van het Huis Bourbon, de absolute monarchie die Zuid-Italië en Sicilië regeerde tussen 1816 en 1861. We mogen plaatsnemen in één van de loges en eindigen het bezoek in de foyer. Als je Napels bezoekt, moet je dit theater zeker op je ‘must see’ lijst zetten.

Voor de lunch belanden we bij Amici Miei, een ouderwetse familiezaak met heerlijk zelfgebakken brood. We bestellen naar goede gewoonte antipasti. Al vinden onze vrienden de in zuur opgelegde vis ditmaal niet zo lekker. Ik doe tussen de antipasti en het hoofdgerecht een moedige poging om voor het diner een tafel voor zes personen bij een goed restaurant te reserveren, maar al mijn telefoontjes draaien op niets uit: alles is volzet.

Na de lunch maken we een mooie wandeling langs de Rampe di Pizzofalcone Monte Echia met een prachtig uitzicht op de Vesuvius en Castel dell’Ovo, één van de oudste kastelen van Napels (helaas niet te bezoeken). Castel dell’Ovo, betekent ‘kasteel van het ei’. De legende zegt dat de Romeinse dichter Vergilius een ei in de fundering van het kasteel van Napels plaatste. Als het ei ooit zou breken, zou het kasteel samen met Napels vergaan. Zowel Napels als het kasteel staan nog steeds recht, wat voor ons alvast goed nieuws is. Het is behoorlijk warm én nog geen vijf uur in de namiddag, dus: tijd voor een gelato! We stappen binnen in de stijlvolle Gelateria Desìo en kopen ons allemaal een ijsje.

Terwijl we smullen van onze gelato maken we een heerlijke wandeling langs het water, genietend van de warme zonnestralen op ons gezicht.

Volgende bestemming: het Castel Nuovo. Helaas, bij aankomst blijkt dat het kasteel tijdelijk gesloten is om wille van gevaarlijke omstandigheden. We informeren wanneer het kasteel opnieuw te bezoeken valt, maar dat blijkt pas over een paar dagen mogelijk te zijn. Wellicht zijn er enkele noodreparaties nodig om te voorkomen dat er stukken van het gebouw naar beneden komen. De versieringen aan de buitenkant zijn immers ook beschermd met netten.

Een beetje teleurgesteld wandelen we verder naar Galleria Umberto. Ik had zo’n prachtig overdekte en stijlvolle winkelgalerij zoals in Milaan verwacht, maar dat valt tegen. De met glas overdekte galerij zit vol met goedkopen ketens en fast food winkels. En de enige souvenirwinkel is dan weer veel te duur en verkoopt eerder antiquiteiten. Een teleurstelling, toch wel.

Omdat onze vriendin graag nog een souvenir koopt voor haar mama, besluiten we een stukje door het Quartieri Spagnoli te wandelen, in de hoop onderweg wat leuke winkels tegen te komen. We wandelen doorheen leuke, smalle straatjes. Alleen jammer van die vervelende, luidruchtige brommers waarvoor we om de haverklap uit de weg moeten springen.

We passeren een marktje waar onze vriendin een mooie halsketting uit koraal vindt voor haar mama en haar dochter een pet koopt voor haar vriendje. We keren terug naar onze B&B via de Spaccanapoli en kopen daar een flesje limoncello voor de ouders van mijn vriend en Napolitaanse harde snoepjes van citroen en appelsien voor mijn collega’s.

We lopen nog even binnen in de Gesù Nuovo om voor een laatste keer ons te later overdonderen door de schoonheid van de mooiste kerk van Napels.

Tijd om te douchen en ons klaar te maken voor ons laatste avondmaal in Napels. Het is nog redelijk vroeg, dus we wagen het erop om naar ‘A Figlia d”o Marenaro te trekken. Een geluk dat die Italianen zoveel later eten dan wij, want we krijgen zonder problemen een mooie tafel op het overdekte terras toegewezen. En ja, de tapas hier zijn toch beter dan die van deze middag. Een waardige afsluiter van een fijne vakantie!

Vandaag staat er een bezoek aan het Herculaneum op het programma. Het vriendelijke meisje dat werkt in onze B&B gaf ons de tip om op te stappen in het station van Porta Nolana. Een tip waarvoor we haar zeer dankbaar zijn, want wij hebben geen enkele moeite om een zitplaats voor ons zessen te vinden in het treinstel dat eigenlijk meer de layout heeft van een metrostel. De volgende halte stroomt ons treinstel vol met toeristen die bijna allemaal mogen rechtstaan.

De rit naar het Herculaneum verloopt vlotjes en het is een tiental minuutjes wandelen van het station naar de ingang van de site. Voordat we aan ons bezoek beginnen, lassen de dames van ons gezelschap nog een sanitaire stop in. We moeten lang aanschuiven, want er zijn maar twee toiletten voor gans de site. En jawel, geen spoor van een toiletbril te bekennen.

Het Herculaneum zelf overtreft onze verwachtingen. De site is kleiner dan Pompeï, maar veel mooier en een pak minder druk. Er zijn meer fresco’s en mozaïeken nog op de site zelf te bewonderen. Het is ook fijn om deze plek op eigen tempo te kunnen verkennen, zonder je zorgen te moeten maken dat je de groep en de gids uit het oog verliest. Indrukwekkend om te zien hoeveel lager de site ligt dan de omliggende huizen en hoeveel de kustlijn opgeschoven is na al die eeuwen. Een groot gedeelte van de site is nog onontdekt, omdat de restanten van de oude stad zich onder de omringende huizen bevinden. Wie weet welke schatten zich daar nog verbergen? Als je twijfelt tussen een bezoek aan Pompeï of aan het Herculaneum, ga dan zeker voor het Herculaneum. Je zal het je niet beklagen.

‘s Middags lunchen we bij restaurant Pappamonte, een gezellige plek die ik zeker kan aanraden. Naar goede gewoonte worden we weer ontzettend snel bediend. Soms vraag ik me toch af hoe die Italianen dat klaarspelen. Mijn octopus smaakt alvast heerlijk! Zeker met een glaasje witte wijn daarbij.

Na de lunch nemen we de trein terug naar Napels en bezoeken we het archeologisch museum van Napels. Kwestie van de schatten te kunnen bewonderen die daar samengebracht zijn vanuit Pompeï en het Herculaneum. Het museum gigantisch groot en boordevol magnifiek erfgoed. Het is wat van het goede té veel, waardoor het moeilijk is om al die pracht in ons op te nemen. Ik merk ook dat de vermoeidheid toeslaat bij onze reisgenoten. Ik stel nog voor een gelato te eten als opkikkertje, maar blijkbaar bestaat er volgens onze vrienden een regel dat je nooit gelato mag eten na vijf uur. Ik zou zeggen: fuck the rules! Maar wie ben ik, uiteraard?

We wandelen dan maar terug naar onze B&B om ons op te frissen voor het avondmaal. Deze avond heb ik gereserveerd bij Mimi alla Ferrovia. Alweer een restaurant wat verder uit het toeristische centrum. De bediening is supervriendelijk en onze ober spreekt zelfs ene paar woordjes Nederlands. We voelen ons meteen thuis! Uiteraard starten we met antipasti! Als hoofdgerecht ga ik ditmaal voor de gegrilde inktivis. Bijna zo lekker als octopus!

Uiteraard sluiten mijn vriend en ik de maaltijd af met een lekkere limoncello. When in Naples…

Na het ontbijt trekken we onze wandelschoenen aan en wandelen we op het gemak naar Stazione di Montesanto om daar de funiculare naar Certosa te nemen. Volgens googlemaps is het maar twintig minuten wandelen vanaf onze B&B, maar wij stoppen geregeld onderweg om de sfeer in de Napolitaanse straten op te nemen. Door het drukke voetgangersverkeer en de vele brommertjes vorderen we minder snel dan gedacht.

Toegegeven, we laten ons maar al te graag afleiden door de vele kraampjes met streetfood en de winkeltjes met allerlei prullaria. Het wordt ons al snel duidelijk dat rode pepertjes en rode hoorns hier een absolute must have zijn. Letterlijk overal kan je hangertjes met deze symbolen kopen. En amai, al de zoetigheden die hier langs de kant van de weg verkocht worden, je krijg er bijna diabetes van door er alleen maar naar te kijken.

Voetballegende Maradonna is alomtegenwoordig in de straten van Napels, vereeuwigd in talrijke muurschilderingen. Het voetbalgekke Napels geniet duidelijk nog na van het feit dat de Napolitaanse ploeg vorig jaar kampioen gespeeld heeft. De straten zijn uitbundig versierd in de kleuren van de ploeg: wit, blauw en lichtblauw. En ook Leuvense voetballer Dries Mertens is hier nog steeds populair.

We lopen even binnen in de Basilica di Santa Chiara, een reusachtige kerk die duidelijk geleden heeft onder de bombardementen tijdens de tweede wereldoorlog. Dit monumentale gebouw moet vóór de vernielingen bijzonder indrukwekkend geweest zijn. En dat is ze nu nog steeds, al is het maar om wille van de grootte.

Vlak tegenover de Basilica di Santa Chiara ligt de Chiesa del Gésu Nuovo. Achter de strenge, ietwat modern aandoende gevel schuilt een overweldigende barokke schoonheid die moeilijk in woorden te vatten is. Je weet gewoon niet waar eerst kijken en mijn hersenen slagen er amper in al deze overdaad te verwerken. Meteen een eerste hoogtepunt van onze trip.

Na ons bezoek aan de Chiesa del Gésu Nuovo wandelen we verder. We komen langs talrijke beenhouwers met orgaanvlees in het uitstalraam, vervolgens komen we op een versmarkt terecht waar de Italianen hun verse vis, groenten en fruit kopen. Heel fotogeniek allemaal.

Na een veel langere tocht dan initieel gepland, kopen we een ticketje voor de funiculare. Na een kort, maar aangenaam ritje stappen we af aan halte Morghen. Van daaruit is het nog een korte wandeling naar Certosa di San Martino.

Dit prachtige klooster is alleen al de moeite waard voor het fenomenale uitzicht op Napels. Maar het klooster heeft meer te bieden dan dat: een prachtige kloostertuin met pandgang, een indrukwekkende collectie religieuze kunst, een boeiende collectie kerststallen en een fenomenale barokke kapel. Echt de moeite van een bezoek waard!

En jawel, ook hier treffen we toiletten zonder toiletbril en toiletdeuren zonder slot. Ik begin zowaar een trend te ontwaren.

Na ons bezoek aan het klooster eten we een lichte lunch op het terras voor de ingang. Ik bestel een arancino en mijn medegezellen proberen de focaccia. Alles is lekker en het is bijzonder gezellig zitten op het terras met het prachtige uitzicht.

Na de lunch wandelen we naar het vlakbij gelegen Castel Sant’Elmo. Ook hier geldt dat het uitzicht er spectaculair is. Al is de oude burcht op zich indrukwekkend, we genieten vooral van het uitzicht op de Vesuvius met het klooster dat we zonet bezocht hebben op de voorgrond. De foto’s spreken voor zich.

We genieten van de warme zonnestralen op ons gezicht en krijgen ons met moeite losgerukt van het mooie uitzicht. Het Castel Sant’Elmo biedt, naast een fantastisch uitzicht, ook onderdak aan een toonplek voor hedendaagse kunst. Ik spot een aantal goede werken, maar niet echt iets wat eruit sprong. Bij een bezoek aan de burcht kan je dit gedeelte gerust overslaan.

Voor de afdaling kiezen we voor de benenwagen. We Wandelen naar Calice Nero, het startpunt van onze foodtour om 18u. We zijn een uur te vroeg voor de foodtour. Ideaal, want dat betekent dat we tijd hebben voor een aperitief! Na een kleine zoektocht (veel zaken gaan dicht om 17u in de namiddag en openen pas opnieuw ‘s avonds) komen we terecht op een gezellig terras vlakbij Calice Nero.

Ondertussen krijg ik via whatsapp het bericht dat onze Guided by Locals gids Federica afhaakt voor de foodtour en zich last minute laat vervangen door haar man Roberto. Blijft voor ons allemaal gelijk, zolang we maar kunnen proeven van het zo geroemde Napolitaanse streetfood.

Ik geniet ondertussen van een lekker glas wijn en de aperitiefhapjes van het huis, terwijl ik via whatsapp met Federica en Roberto communiceer. Roberto stelt voor om elkaar te treffen in het centro storico. Da’s allemaal goed en wel, maar ik heb deze dag speciaal zo gepland dat we bij Calice Nero zouden uitkomen voor de start van de foodtour. Calice Nero is het startpunt dat Federica en Roberto zelf gekozen hebben en dat behoorlijk ver van het centro storico ligt. Ik laat hem dus weten dat we al aan het vertrekpunt zijn en een verplaatsing naar het centro storico niet mogelijk is.

Gelukkig stelt Roberto zich flexibel op en duikt hij iets voor zes uur op bij Calice Nero. Ik sta recht om hem te groeten en stoot door een onhandige beweging van mezelf een (gelukkig leeg) wijnglas om. Het personeel is gelukkig bij de pinken en de scherven worden snel weggeruimd. Scherven brengen geluk, dus dat belooft voor onze food tour.

We starten de food tour vlakbij bij Leopoldo met een typisch Italiaans aperitiefhapje: taralli. Roberto stel voor om samen naar het uitzicht te gaan kijken vanaf Castel Sant’Elmo. We bedanken hem vriendelijk voor dit voorstel, want dat uitzicht kunnen we ondertussen wel dromen.

In plaats daarvan nemen we de metro naar het centro storico. We proeven van allerlei gefrituurde specialiteiten bij Fiorenzano, een zeer gerespecteerde, traditionele zaak die ondertussen door de vijfde generatie gerund wordt. We proeven van gefrituurd pizzadeeg (de gewone versie en een variant met zeewier), gefrituurde polenta, inktvis, aardappel, aubergine, een rijstbal en een spaghettibal. Persoonlijk ben ik het meeste fan van de inktvis. Gefrituurd eten en ik, het is nooit echt een goeie match geweest, maar ik kan me perfect voorstellen waarom deze zaak zo populair is. Vooral in combinatie met een lokaal biertje (dat ik niet lust).

Onze volgende stop brengt ons bij Cicol’e Ricott’ waar we de beste verse mozzarella en tomaat ooit proeven. Roberto legt ons uit dat échte mozzarella gemaakt van buffelmelk binnen de 48 uur gegeten moet worden, dus al de mozzarella die je bij ons in de winkels vindt, is een flauw afkooksel van de échte mozzarella. Uiteraard drinken we hier een glaasje wijn bij.

Tijd voor een onvervalste klassieker onder de Italiaanse aperitieven! We stoppen bij Espresso Napoletano SpaccaNapoli, waar Roberto al zijn overredingskracht moet boven halen om te bekomen dat we binnen mogen. De bar staat op sluiten en het personeel is al druk bezig met kuisen. Uiteindelijk krijgen we toch een tafeltje toegewezen en serveert de lichtelijk geïrriteerde barman ons een aperol spritz. En neen, ik zal persoonlijk nooit aperol spritz als aperitief bestellen, maar ik moet zeggen dat dit glas best wel ok was.

We drinken de aperol spritz zo snel mogelijk op zodat het personeel de bar kan sluiten en wandelen verder langs de beroemde Spacca Napoli. Roberto splitst ons groepje op in twee en loodst ons beurt om beurt binnen bij Pizzeria Costa Napoli, een zeer smalle pizzazaak. Terwijl wij wachten tot onze vrienden en hun zoon een blik op de pizza-oven geworpen hebben, kopen we een souvenir voor de dochter van onze vrienden: een beschilderde kasseisteen.

Nadat we zelf een blik op de pizza-oven geworpen hebben, trekken we met samen met Roberto en drie volle pizzadozen richting Piazza del Gesù Nuovo, om pizza te eten zoals de Napolitanen: rechtstaand ergens in een straat of op een plein. De pizza margherita weet zelfs mij als matige pizzaliefhebber te overtuigen: echt één van de beste pizza’s die ik ooit gegeven heb. De gefrituurde pizza, een Napolitaans specialiteit, weet mij echter minder te overtuigen. Veel te vettig naar mijn smaak. En eerlijk: drie pizza’s opsmikkelen met zes mensen is een beetje van het goede te veel na al dat gefrituurd eten. We staan dan ook met plezier ons pizza-overschot af aan de tienerkinderen van Roberto.

Want ja, die pizza is maar een voorgerechtje, het hoofdgerecht eten wij bij Ragù del Tandem: de befaamde ziti al ragù, pasta met heerlijke vlees- en tomatensaus die urenlang gesudderd heeft. De pasta zelf is ook bijzonder: ziti zijn lange pastabuizen die je vóór het koken in kleinere stukken moet breken. Amai, dit gerecht is echt om duimen en vingers af te likken. Ondanks het feit dat ik na al die gefrituurde snacks en pizza al goed vol zit, slaag ik er toch in mijn bord leeg te eten.

We sluiten de food tour af met een traditionele baba au rhum bij O’ Cafè op de Piazzetta Nilo. Heerlijk!

Na de food tour vergezellen we onze vrienden naar de B&B en maken mijn vriend en nog een kleine avondwandeling in de buurt om al dat eten wat te laten zakken. Want amai, die Napolitanen kunnen eten!

We treffen onze vrienden en hun zoon en dochter in de grote hal van de luchthaven. Dit jaarlijkse uitstapje in het voorjaar wordt een echte traditie! Het inchecken van de bagage verloopt vlotjes en we lopen meteen verder naar de security. Uiteraard moet mijn fototoestelrugzak weer gecontroleerd worden. Maar goed, met de glimlach, uiteraard. Die mensen aan de security doen ook maar hun werk.

We ontbijten met ons zessen bij Belgorama. Niet het meest aantrekkelijke restaurant op de luchthaven (eerlijk, het aanbod op Zaventem is redelijk bedroevend in het algemeen), maar het English breakfast valt goed mee, al was het een beetje aan de lauwe kant.

Vanaf de gate stappen we op een bus voor wat effectief de langste busrit op Brussels Airport ooit moet zijn. We passeren hoeken van de luchthaven die ik nog nooit gezien heb om uiteindelijk uit te komen bij een rijtje low cost carriers.

Het vliegtuig is volledig volgeboekt en de afstand tussen de zetels in dit Eurowingtoestel is bijzonder krap. De zeventienjarige in ons gezelschap past met zijn lange benen amper in zijn zitplaats. Niet echt comfortabel, maar de vlucht verloopt vlotjes, we vangen een glimp op van de Alpen en landen rond een uur of twaalf op de luchthaven van Napels. Mooi op schema.

In Napels moeten we even wachten op de valiezen, maar dan kan onze vakantie echt beginnen. We nemen een taxi naar BB Casamatta en krijgen van de vriendelijke taxichauffeur al meteen het aanbod om met ons naar Pompeï te rijden. Helaas heb ik al een uitstap naar Pompeï in combinatie met de Vesuvius geboekt. We moeten hem dus teleurstellen.

Naar ondertussen goede gewoonte moeten we eerst een aantal keypads en sleutelkluisjes passeren (het lijkt bijna een escape game) alvorens we naar onze kamers kunnen. Mijn vriend en ik slapen op een mansarde in een vrij kleine kamer met amper bergruimte. Gelukkig is het bed zelf ruim en heeft het zijn charme om in een oud historisch pand te overnachten. De ligging van de B&B is werkelijk uitstekend, in het hart van het centro storico op letterlijk vijf minuten wandelen van de kathedraal.

Maar voordat we ons aan een eerste verkenning van Napels wagen, moeten we onze hongerige magen stillen. Het is behoorlijk druk in het historische centrum en bij het pizzarestaurant dat onze huisbazen ons aanraadde, staat een gigantische wachtrij. Niemand van ons gezelschap had zin in lang aanschuiven, dus uiteindelijk eten we op het terras van Pizzeria del Purgatorio (purgatorio betekent vagevuur). De charmante geblokte tafelkleedjes en het feit dat het terras onder een prachtige gaanderij gelegen is, gaven de doorslag.

Helaas blijkt mijn eerste instinct juist: het restaurant neigt naar een tourist trap. Allez, de Italiaanse versie van een tourist trap. De pizza’s waren ok, en mijn polpo zeker ook, maar de prosecco was die naam niet waardig. Wij vroegen ons zelfs af of dit prosecco was of witte wijn met daardoor bruiswater gemengd. Enfin, het was niet te drinken en dan ook nog eens veel te duur. Maar goed, we lieten het niet aan ons hart komen.

Na de lunch wandelen we op het gemak door het bijzonder drukke centro storico. De smalle straatjes bruisen van het leven en je struikelt er om de paar meter over een standje met streetfood. We maken meteen ook kennis met de alomtegenwoordige brommertjes die overal tussendoor slingeren en ei zo na over je voeten rijden.

Vlakbij onze B&B bevindt zich de Pio Monte della Misericordia, die zich kan beroemen op een schilderij van de beruchte Caravaggio. We kopen een toegangsticket voor tien euro per persoon. En jawel, de Caravaggio is een prachtig meesterwerk in clair obscur dat het stralende middelpunt van deze ronde kapel vormt. Tot onze grote verbazing treffen we in diezelfde kapel werken van Jan Fabre aan, uitgevoerd in rood koraal. En dat is dan ook meteen het hoogtepunt van ons bezoek, want het museum dat zich naast de kapel bevindt, stelt niet echt veel voor. Het is een beetje een vreemde mengeling van vrij middelmatige historische kunstwerken en hedendaagse werken, zonder een duidelijk verhaal. Het geheel deed erg stoffig aan. Wel leuk: het zicht vanuit de loge die recht uitkeek op de Caravaggio.

We laten de Pio Monte della Misericordia achter ons en wandelen de Duomo binnen. Deze reusachtige kathedraal overdondert met een overdaad aan kunstwerken en versieringen. We weten amper waar eerst kijken. Het museum laten we na onze vorige mindere ervaring links liggen.

Om vijf uur heb ik een gidsbeurt gereserveerd doorheen Napoli Sotteranea. We keren eerst terug naar de B&B om wandelschoenen aan te trekken en een fleece op te halen, kwestie van het niet te koud te hebben in de Napolitaanse ondergrond.

Om 16.40u staan we aan de ingang van Napoli Sotteranea. Mooi op tijd, want op de tickets stond dat we een kwartier op voorhand aanwezig moesten zijn. In het smalle straatje dat de ingang vormt, heerst echter chaos en onduidelijkheid. Er staan erg veel mensen van diverse nationaliteiten te wachten en het is niet duidelijk hoe de groepen samengesteld zullen worden. Ik ga even informeren bij de Italiaanse dame aan de ingang en die zegt dat we gewoon om 17u terug moeten komen.

Gelukkig bevindt zich in het steegje dat leidt naar Napoli Sotteranea een limoncellozaak waar je wat meer kan leren over hoe deze likeur op basis van citroenschillen gemaakt wordt. We stappen binnen en krijgen een boeiende uitleg van een vriendelijke heer. We mogen proeven van de limoncello en uiteraard kunnen we het niet laten om een flesje te kopen.

Na nog wat meer chaos en onduidelijkheid vertrekt er eindelijk om 17.05u een groep met een Engelstalige gids. Anderhalf uur lang krijgen we een rondleiding doorheen de ondergrond van Napels. We bevinden ons letterlijk onder de Napolitaanse huizen in de overblijfselen van oude Griekse steengroeven, met de hand uitgehakt.

De gids wijst ons op sporen van Romeinse ingrepen (er is zelfs nog verf waarneembaar op de muren van de ruimtes. In de negentiende eeuw deed deze plekdienst als ondergrondse wateropslagplaats en jawel, net als in Malta, werden deze ruimten gebruikt als schuilkelders tijdens WOII.

Op een gegeven moment komen we aan een zeer smalle doorgang die naar een ondergronds bassin leidt. De gids geeft mee dat de doorgang erg nauw is en volstrekt niet geschikt voor mensen met claustrofobie. Een aantal mensen blijven effectief achter, terwijl wij met onze afgeslankte groep ons door de smalle opening wurmen. De doorgang is effectief heel smal, maar wel hoog, zodat ik op geen enkel moment een benauwd gevoel krijg. Iets volumineuzere mensen zullen dit bezoek echter aan zich voorbij moeten laten gaan. Ik heb oprecht medelijden met de mensen die zijn achter gebleven, want het bassin met water is echt het hoogtepunt van de wandeling.

De gids vertelt ons dat, na Dresden, Napels de Europese stad is die het zwaarste te lijden had onder de bombardementen. Al lijkt wikipedia dit tegen te spreken.

We eindigen de rondleiding en een huis waaronder zich de overblijfselen van een Romeins theater bevinden. Heel bijzonder om in een kelder van een gewoon woonhuis te staan dat letterlijk op de muren van een oud theater is gebouwd. De gids geeft ons uitleg over de constructietechnieken van de Romeinen. Ongelooflijk dat die Romeinen toen al wisten hoe aardbevingsbestendig te bouwen, zoals blijkt uit het feit dat die oude muren nog altijd kaarsrecht stonden.

Van al zo’n ondergrondse expeditie krijgt een mens dorst. We belanden voor het aperitief op een willekeuring terras waar we goedkope witte wijn en limoncello drinken. De wijn was de helft zo duur als de prosecco deze middag en vele malen lekkerder.

Vervolgens keren we terug naar de B&B om ons wat op te frissen en onze schoenen om te wisselen. Vanavond heb ik immers een tafel geboekt in restaurant Januarius, vermeld in de Michelingids.

We eindigen onze eerste halve dag in Napels met heerlijke antipasti, smakelijke Italiaanse gerechten en een goed glas wijn. Wij kijken alvast uit naar wat de volgende dagen in petto zullen hebben!

Mozzarella sandwich:

Roastbeef:

Polpette pesce:

Tagliere miracoloso piccolo:

La Caponata Napoletana:

Insalata Caprese:

Spaghetto alla nerano:

Baccalà con scarole alle Napoletana:

Linguina ai frutti di mare:

Cheesecake ai frutti di bosco:

Tiramisu: