We startten de avond met een glaasje, luisterden naar de speeches en trokken vervolgens de museumzalen van M in om al dat schoons met eigen ogen te aanschouwen.

Persoonlijk was ik erg onder de indruk van deze tentoonstelling, een samenwerking tussen M Leuven en het Louvre. De tentoonstelling brengt een indrukwekkende hoeveelheid topstukken bij mekaar en zet de schijnwerpers op een materiaal dat iet of wat in onbruik is geraakt. Het zachte, soms zelfs lichtdoorlatende albast laat zeer fijne bewerkingen toe met ongelooflijk gedetailleerd beeldhouwwerk als resultaat.

M brengt de schitterende historische werken samen met hedendaagse werken van de Belgische kunstenares Sofie Muller. Sofie Muller contrasteert de ruwheid van de net ontgonnen albastknol tegenover de fluwelen zachtheid en schoonheid van het gepolijst eindproduct. Fascinerend en tegelijkertijd fragiel werk.

Tot mijn grote verbazing was mijn kameraad minder onder de indruk van de tentoonstelling dan ikzelf. Veel van de tentoongestelde werken waren religieuze kunst. Religieuze kunst kenmerkt zich inderdaad soms door een zekere afstandelijkheid ten opzichte van de toeschouwer. Per slot van rekening wordt hier het goddelijke afgebeeld. Mijn kameraad waardeert kunst meer om de gevoelens die het losmaakt en de werken in albast slaagden er niet in hem te raken. Toegegeven, deze tentoonstelling is er vooral eentje van virtuositeit, toch zijn er meer dan genoeg werken die naar mijn mening een gevoelige snaar bij de toeschouwer zullen raken.

Maar oordeel vooral zelf.

We liepen ook nog even langs de tentoonstelling van Kato Six, wiens beeldentaal ik niet altijd begrijp, maar die me wel fascineert.

We sloten de avond af met een theetje in café Barbóék in M en wandelden samen op het gemak terug naar het station.

Het werk van Naufus Ramírez-Figueroa uit Guatemala vond ik erg poëtisch, maar niet altijd even makkelijk om te doorgronden. Al hoeft dat geen bezwaar te zijn om te genieten van zijn werken, die visueel erg sterk zijn en een eigen beeldtaal lijken te creëren..

Nu ik toch in M was, nam ik ook een kijkje bij de tentoonstelling van de Egyptische kunstenaar Wael Shawky. En amai, ik moet zeggen dat ik enorm onder de indruk was van de veelzijdigheid van deze kunstenaar. Heel knappe werken die verweven zijn met thema’s als identiteit, religie, politiek en geschiedenis.

The Gulf Camp project: The Wall #2:

De poppen uit de filmtrilogie Cabaret Crusades:

Fantastische houtsnedes:

Fantasierijke tekeningen:

Het werk dat Wael Shawky speciaal voor M maakte: The Gulf Camp Project: Drama

Als afsluiter van mijn bezoek nam ik een kijkje bij de werken van Open M. Open M biedt beeldende kunstenaars die een link hebben met Vlaams-Brabant of Leuven de kans om hun werk te tonen in de museumzalen van M. Het thema van deze editie is transhistoriciteit (het samenbrengen van kunst van vroeger en nu). Uit de 370 ingestuurde voorstellen maakte curator Melanie Bühler een selectie. Al de geselecteerde werken gaan over het concept en de perceptie van tijd.

Na twee jaar van een wereldwijde pandemie en de onzekerheid die ermee gepaard ging, hebben veel mensen hun gevoel voor ritme verloren. De routines die onze dagen, onze seizoenen, onze jaren hebben gestructureerd, waren er ineens niet meer. De tijd voelt anders: kromgetrokken, uitgerekt, en tegelijkertijd versneld. De kunstwerken reflecteren op hoe verschillende tijdsperioden samenkomen: hoe het verleden het heden breekt, hoe het nu aanvoelt als het verleden en hoe tijd anders kan worden ervaren, voorbij de starheid van de klok en de chronologie van geschiedenisboeken.

Hungry – Laurence Durieu:

An afternoon in 2050 – Laurence Durieu:

De genade van Dismas – Daniël Bellon:

Tsui en Sam – Muriel Verbist:

Voor mijn vriendin was het de eerste keer dat ze de tentoonstelling zag en ze was erg onder de indruk van de grootse verfijndheid van de dégradés van Vermeersch. Omdat we maar voor één rondleiding een plekje wisten te bemachtigen, begaven we ons ruimschoots op tijd naar het dakterras om te proeven van de prosecco en de mocktails. Beide drankjes waren heel lekker, maar de prosecco ging toch met de hoofdprijs lopen. Tweede prijs voor de enthousiaste Mariachi band!

We waren net in een interessant gesprek verwikkeld geraakt met een vriendelijk echtpaar dat de loungezetel met ons deelde, toen er een bijzonder koud windje opstak. Het bijhorende kippenvel noodzaakte mij de lift naar de vestiaire in de kelder te nemen om daar mijn regenjas te gaan ophalen. Net op het moment dat de lift opnieuw op het dakterras aankwam en ik met jas en al mijn vriendin wilde vervoegen, gingen de hemelsluizen open. Mijn vriendin spurtte naar de lift en we gingen samen naar beneden om de regenbui uit te zitten.

Gelukkig duurde de bui niet al te lang en en konden we al snel terugkeren naar het dakterras om onze laatste bonnetjes op te maken. Het was er echter té koud om lang te blijven rondhangen. Dus verkasten we naar de Umamido voor gyoza, edamame en kimchi pork buns. Yummie!