PS: Wat betreft de mediaverslaggeving over deze zaak, wil ik de aandacht van de dames en heren journalisten graag opnieuw vestigen op dit essay van Geert Buellens.

En dan krijg je bericht van het thuisfront. Het anonieme artikel krijgt plots een gezicht. Dat van je vroegere overbuurmeisje. Met wie je nog samen gespeeld hebt op straat. Naar wiens verjaardagsfeestje je geweest bent. Het contact is al jaren geleden verbroken. De herinnering aan haar is vervaagd. Voor mij zal ze altijd het niet zo slimme meisje met de lange, bruine haren blijven. En nu is dat meisje dood. Op een afschuwelijke manier uit het leven gerukt. Mijn gedachten gaan uit naar haar familie en vrienden.

Toch vind ik het terecht dat Geneviève Lhermitte toerekeningsvatbaar werd verklaard. De uitkomst kon wat mij betreft niets anders zijn: iemand die een mes steelt en vervolgens een redelijk doordacht moordplan volgt, ik kan daar ook geen onweerstaanbare drang in zien. Dat de drie psychiaters op basis van de twee brieven die Lhermitte stuurde naar haar behandelende psychiater (hoe die mens ‘s nachts nog kan slapen, dat begrijp ik niet) volledig van gedachten veranderden, doet bovendien mijn toch al wankel vertrouwen in psychiaters en psychologen geen goed. Ik blijf erbij dat we op dit moment nog bijzonder weinig weten over de menselijke psyche.

De zaak is hiermee afgesloten. Niets zal ooit de dood van deze vijf kinderen kunnen compenseren.