Vandaag rijden we opnieuw richting kust, bestemming Sagres met een korte tussenstop in Vila do Bispo. Onderweg zien we op verschillende plaatsen sporen van bosbranden. Kan ook moeilijk anders met deze temperaturen.

Ons tussenstopje in Vila do Bispo loopt af met een sisser: het mooie kerkje waar onze reisgids zo lovend over sprak, is gesloten. Ach ja, dan maar verder naar Sagres, waar we uiteraard te vroeg aankomen om te kunnen inchecken. We laten we onze valiezen achter bij onze vriendelijke gastvrouw in Casa Maré en rijden meteen verder naar ons eerste strand van Sagres: Prainha das Poças. Sagres is immers bekend om de mooie stranden met stevige golven, een surfersparadijs, dus. Al laten de golven op Prainha das Poças het wat afweten vandaag.

Aan het gerommel van onze magen te horen, is het tijd om op zoek te gaan naar een plek om middag te eten. Op goed geluk komen we in de Portugese versie van de Wasbar terecht: Laundry Lounge Sagres is een hippe plek met internationale uitstraling en lekkere caipirinha. En ja, het stikt er van de bruingebrande surfers die er hun was komen doen. Niet dat je mij hoort klagen.

Na het middagmaal rijden we verder naar Cabo de São Vicente. En amai, we worden letterlijk én figuurlijk van onze sokken geblazen. Door de stevige wind die er staat, maar ook door het prachtige uitzicht vanaf de 60 m hoge kliffen. Cabo de São Vicente is het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa. We voelen voluit de kracht van de Atlantische oceaan die zich uitstrekt zover we kunnen zien. Deze plek heeft een geschiedenis die helemaal teruggaat tot in het Neolithische tijdperk. Sinds de 15de eeuw is deze kaap een belangrijk oriëntatiepunt voor schepen en de huidige vuurtoren zou met zijn bereik van 95 km de beste van Europa zijn. We hebben echt het gevoel dat dit het einde van de wereld is. Indrukwekkende plek.

Iets minder poëtisch, maar wel goed gevonden: langs de weg die naar het uiterste puntje van de kaap leidt, staan een paar fastfood trucks opgesteld. Bij één van de trucks kan je de Letzte Bratwurst vor Amerika kopen. Ja, slimme marketing, ik weet het, maar we kunnen de verleiding niet weerstaan om zo’n Bratwurst te kopen. De bediening is in het Duits en we krijgen er zowaar een certificaat bij! En de braadworst is zelfs lekker!

Na nog een kleine wandeling op de kliffen rijden we opnieuw richting Sagres voor een kort bezoekje aan Fortaleza do Beliche, dat eigenlijk gesloten is, maar wel een mooie plek is om wat fotootjes te nemen. Wel jammer dat er nog steeds smog in de lucht hangt van de bosbranden.

Tijd om een bezoekje te brengen aan één van de bekende stranden van Sagres. We dalen via een trap af naar Praia do Beliche en maken een mooie wandeling over het zalig zachte zand. We wandelen tot aan een aantal grotten die door erosie uitgesleten zijn in de kliffen. Hoewel er overal bordjes staan die waarschuwen voor het instortingsgevaar, zitten veel mensen vlakbij of zelfs onder overhellende rotsen. Wij besluiten er toch maar niet te lang te blijven rondhangen. Je weet maar nooit….

Onze volgende stop is Fortaleza de Sagres. Een zeer groot fort waar de wind vrij spel heeft. Het fort zelf vond ik eerlijk gezegd niet zo spectaculair, maar vanaf de kliffen hebben we een mooie uitzicht op Praia da Mareta en Praia do Tonel, waar windsurfers en kitesurfers hun beste kunstjes boven halen.

Ondertussen is het al bijna zes uur, tijd om in te checken in het hotel. Bij aankomst moeten we even wachten, want er is niemand. Gelukkig komt de eigenares snel opdagen met twee grote zakken vol met boodschappen. We frissen ons even op in de kamer en besluiten dan te genieten van een vroeg avondmaal, omdat we graag om 20.24u de zonsondergang op Cabo de São Vicente willen halen. We belanden bij Estrela do Mar, een gezellig vissersrestaurant dat duidelijk in familiehanden is. We bestellen een cataplana de tamboril (een traditioneel gerecht met zeeduivel geserveerd in een metalen pot). Omdat we nog een autorit voor de boeg hebben, houden we het bij een half flesje vinho verde. Terwijl we van ons overvloedig visgerecht genieten, zien we op de tv beelden van de branden bij Castro Marim, waar we nog niet zo lang geleden waren. Een drama voor de inwoners van dit sympathieke gehucht.

Om 19.50u vertrekken we met de wagen naar Cabo de São Vicente. Dat blijkt toch iet of wat te nipt gerekend, want we staan zowaar in de file om de zonsondergang op het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa te kunnen bewonderen. We hebben weinig keuze buiten onze wagen parkeren achter een lange, lange rijandere auto’s. Om de zonsondergang niet te missen, banen we ons op een drafje een weg door de stekelige vegetatie naar de rand van de kliffen. Al een geluk dat ik mijn wandelschoenen aan heb en niet mijn flipflops.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat er zo massaal veel volk op die zonsondergang zou afkomen, maar overal rondom ons zien we verspreid op de kliffen mensen met pizza’s en flessen wijn. Met het zakken van de zon daalt ook de temperatuur. En ik ben heel blij dat we zo vooruitziend geweest zijn om onze fleeces mee te nemen. Ik zie veel mensen in zomerkleedjes en t-shirts bibberen van de kou. De zonsondergang valt iet of wat tegen. Er is geen enkel wolkje in de lucht en de haze die er hangt van de bosbranden kleurt de lucht eentonig oranje. Ik moet toegeven dat ik al betere zonsondergangen heb gezien in mijn leven.

We blijven niet lang hangen nadat de zon is ondergegaan en sluiten aan bij de lange rij wagens die terug naar Sagres rijden. We parkeren onze wagen in de buurt van Casa Maré en wandelen te voet naar het centrum van Sagres. We slagen er tot onze eigen verbazing in binnen te geraken in de duidelijk immers populaire Dromedário cocktail bar, die stampvol zit. In eerste instantie is er geen zitplek voor ons, dus staan we recht vlakbij de bar in de hoop dat er een plek vrijkomt. Ondertussen bestellen we alvast een cocktail. En jawel, het geluk is aan onze kant: het ouder koppel dat een zitplek aan de bar heeft, rekent af en vertrekt. Hoera! Er is geen betere plek om te zitten in een cocktailbar dan aan de bar vlakbij het spektakel.

We maken kennis met het Brits koppel dat met hun zoon en dochter naast ons aan de bar zitten. Blijkt dat het ganse gezin expats zijn die in Overijse wonen. It’s a small world! Opvallend: noch de vader, noch de moeder spreken na jaren in België gewoond te hebben ook maar één woord Frans of Nederlands. Enkel de dochter spreekt een klein beetje Frans. Als ik ooit nog eens een poging onderneem om te emigreren naar een ander land, zal ik er toch voor zorgen dat ik me uit de slag kan trekken in de landstaal!

De bartenders laten zich ondertussen van hun beste kant zien en halen allerlei trucjes uit bij het bereiden van de cocktails. De bartender vraag of we hen vertrouwen om een cocktail voor ons te mengen. Uiteraard! Wij houden wel van een verrassing. Hij stelt een paar vragen (o.a. wat ons favoriete fruit is) en mengt dan iets voor ons allebei. De cocktails zijn zeker lekker, maar jullie kennen mijn mantra ondertussen. Er gaat gewoon niks boven de échte klassiekers!

Terwijl we van onze cocktails aan het genieten zijn, raak ik aan de praat met een Portugees die komt bestellen aan de toog. We hebben echt een tof gesprek. Als afsluiter raadt hij ons aan te gaan eten bij A Sereia in de haven van Sagres. Ik noteer zijn suggestie en dan besluiten we ons plekje toch maar af te staan aan andere gegadigden. Als we hier nog een paar cocktails drinken, zullen we morgen zeker met een houten kop opstaan. Al moet ik zeggen dat ik wel zin had om te blijven plakken… Dikke aanrader voor wie van sfeer en lekkere cocktails houdt.

Mijn vriend en ik genieten samen van het ontbijt in de gezellig ontbijtruimte van onze boerderij. Het ontbijt is vrij simpel, maar bereid met verse producten van de boerderij (dat fruit, met bonuspunten voor die heerlijk vijgen!). De boer is duidelijk trots op de vruchten van zijn arbeid en biedt ons een zelfgekweekt minibanaantje en een passievrucht aan om te proeven. Ook de zelfgemaakte yoghurt valt in de smaak.

Gelukkig is het vandaag iets minder warm als gisteren, dus besluiten we ons aan een wandeling te wagen. We rijden naar de Tourist Information in het centrum van Monchique, vlakbij een prachtige ondergrondse parking, die om de één of andere onduidelijke reden niet toegankelijk is. Het kost ons redelijk wat tijd en geduld om elders een parkeerplaats te vinden. Monchique heeft duidelijk een parkeerprobleem. Uiteindelijk parkeren we een stuk verder bij de helihaven van het ziekenhuis en wandelden we van daaruit te voet terug naar de Tourist Information.

Het aanbod aan wandelingen in de buurt valt iet of wat tegen. Uiteindelijk kiezen mijn vriend en ik voor een wandeling van 6,8 km rond de berg Fóia. Dat moet te doen zijn bij deze warme temperaturen. De wandeling start op de parking bovenop de berg waar we gisteren ook al waren. Na onze wagen geparkeerd te hebben op de grote parking, beginnen we meteen aan de wandeling want doordat we meer tijd verloren hebben in Monchique dan gepland, is het ondertussen al twaalf uur gepasseerd.

Rond één uur passeert de wandeling langs het restaurant waar we gisteren gegeten hebben. Goedkoop eten, vriendelijke bediening én een mooi uitzicht, we twijfelen niet en slagen er gelukkig in een tafeltje voor twee te bemachtigen. Ditmaal vermijden we de gerechten met ajuinen, want hoewel het heel lekker was, hebben we allebei serieus wat verteringsproblemen gehad. Ik hield het bij een lichte lunch met garnalen, groenten en kippensoep. Mijn vriend ging voor de tonijnsteak.

Na de lunch wandelen we op het gemak verder. Het is ondertussen toch weer stevig warm en veel schaduwrijke plekken komen we onderweg niet tegen, dus we doen het rustig aan. Op de ganse wandeling komen we in totaal slechts vier andere mensen tegen: een Duits gezin dat duidelijk ook wat last had van de warmte.

Op het einde van de wandeling belonen we onszelf met een heerlijke sangría van onze favoriete foodtruck Alecrim. Er is een stevig windje opgestoken, maar dat trekken we ons niet aan. We genieten samen van het prachtige uitzicht.

Na de sangría wandelen we terug naar de wagen en besluiten we nog een klein ritje te doen naar de top van de andere berg in Monchique, de Picota (750 meter hoog). Na een  klein uurtje keren we terug naar het centrum van Monchique om daar een terrasje te doen om wat vloeistof bij te tanken. Aangezien we allebei niet veel honger hebben, lassen we een stop in bij de Intermarché en kopen we daar wat kaas, tomaatjes, gevulde pepers, radijsjes, hummus en daarbij een flesje wijn voor het avondmaal.

We versieren een scherp mes en twee borden in onze Agriturismo en genieten van een rustige avond op ons terrasje. We zien de zon ondergaan en genieten van de prachtig maan die het landschap met in de verte Portimão verlicht.

Vandaag rijden we van Portimão naar Monchique in het binnenland. Ik had oorspronkelijk gepland om in Monchique een stevige wandeling van een kilometer of twintig te maken, maar met voorspelde temperaturen van meer dan 40 graden, lijkt dit niet zo’n goed idee. Mijn vriend en ik hebben niet veel zin om een zonneslag op te lopen.

We passen onze plannen aan en besluiten naar Carvoeiro te rijden. Het lijkt ons verstandiger om in deze hete temperaturen de verfrissing van een zeebriesje op te zoeken. We pakken onze valiezen en laten deze achter in het Guesthouse.

Het is even zoeken naar een parkeerplekje, maar uiteindelijk vinden we een mooie plek, vlakbij de kliffen van Carvoeiro. Via trappen kan je afdalen naar een door de zee uitgehold ‘zwembad’. Het is er behoorlijk druk en we zijn niet voorzien op een zwempartij, dus klauteren we verder over de rotsen. De grillige rotsformaties zijn erg fotogeniek en op sommige plekken zijn er zelfs tunnels in de rotsen. Ik beklaag me wel dat ik mijn flipflops niet verwisseld heb voor wandelschoenen, want flipflopvriendelijk is deze klauterpartij niet bepaald.

We zetten onze verkenning van Carvoeiro en omgeving verder via een mooie houden boardwalk boven op de kliffen. Dezelfde boardwalk konden we gisteren tijdens ons boottochtje bewonderen. Fijn om de mooie kliffen nu vanuit dit standpunt te kunnen bewonderen.

We keren terug naar de wagen en rijden naar het vissersdorp Ferragudo, waar we geen enkel probleem hebben om de wagen te parkeren. Dat is ons nog niet vaak overkomen deze vakantie! We komen terecht op het terras van het Asian fushion restaurant Sunsubiro gelegen aan een gezellig pleintje waar een straatmuzikant voor een streepje muziek zorgt. Ik heb te doen met de muzikant in zijn donkere pak, die moet zich werkelijk kapot zweten in deze temperaturen.

We eten typisch Portugese sushi en tom yum kung soep. En amai, het smaakt ons zo goed dat we nog een extra portie sushi met zalm bijbestellen. Helaas struikel ik bij het naar het toilet gaan over een minuscuul klein trapje en smak ik keihard tegen de grond. Serieus, het niveauverschil is amper drie centimeter. Gelukkig valt de schade mee en kom ik er met een deuk in mijn ego, een gewonde teen en een blauwe knie vanaf.

Na de lunch wandelen we naar het Praia da Angrinha gelegen aan de Arade rivier. Vanaf het strand zie je Portimão aan de overkant liggen. We klimmen naar de charmante Igreja de Nossa Senhora da Conceição vanwaar we een prachtig uitzicht op de omgeving hebben. Ferragudo is een mooi dorpje met charmante, smalle straatjes en leuke restaurantjes, echt een aanrader als je in Portimão bent.

Als afsluiter van ons bezoekje aan Ferragudo trakteren we onszelf op een schepijsje om af te koelen. Blijkt dat de ijskraam bediend wordt door dezelfde ober als die van het Asian Fusion restaurant waar we ‘s middags aten. Een man met vele talenten. Het ijsje met chocolade en chili doet deugd bij temperaturen die ondertussen bijna de 40 graden bereikt hebben.

We keren met de wagen terug naar het hotel om onze koffers op te halen en komen na een mooie rit doorheen het snikhete binnenland (onderweg geeft onze wagen maar liefst 42 graden aan) stipt om 16u aan bij onze agriturismo Vinha do Gaio in Monchique. Op het eerste gezicht is het er uitgestorven, maar na een paar minuten wachten, komt de vriendelijke boer opdagen en laat ons binnen in zijn mooie tot agriturismo verbouwde boerderij.

Vanaf het terras van onze kamer hebben we een uitzicht op de glooiende velden en kunnen we Portimão en de zee zien liggen in de verte. Ook heel leuk: in deze agriturismo wordt het afval gesorteerd. Daar kunnen we alleen maar voorstander van zijn.

Het is nog steeds meer dan 40 graden en een wandeling in deze temperaturen zien we niet echt zitten. We rijden met de wagen naar de Intermarché van Monchique. We kopen een flesje wijn, veeeel water en een kurkentrekker voor onszelf en porto om als geschenk aan de familie thuis te geven.

We rijden verder het centrum van Monchique binnen en parkeren bij de charmante parochiekerk met ingang in Manuelstijl voor een snel bezoekje. Best wel een mooi kerkje. Profiterend van de airco van de wagen rijden we verder naar de Fóia, met zijn 902 meter het hoogste punt van de Algarve. Langs de kant van de weg passeren we een aantal waterbronnen. We zien heelder gezinnen sleuren met waterkruiken om het water uit de bronnen op te vangen.

We parkeren onze wagen op de grote parking vlakblij het hoogste punt van de Fóia. Op dit hoogste punt bevindt zich een radarinstallatie en een grote winkel met ambachtelijke producten. We lopen even de winkel binnen om een kerstbal voor mijn vriendin te kopen en proeven van een lekkere chocoladelikeur, geserveerd in een bekertje van chocolade. Ja, daar doe je mij natuurlijk een plezier mee.

Het uitzicht vanaf de Fóia valt wat tegen. Het landschap is gehuld in een waas, waarschijnlijk afkomstig van bosbranden. We laten het niet aan ons hart komen en drinken een glas sangría van foodtruck Alecrim, gezeten aan een tafeltje met het meest fabuleuze uitzicht van gans de vakantie. We genieten zo van de prachtige omgeving dat we even de tijd uit het oog verliezen.

Tot onze magen beginnen te knorren en we beseffen dat we op zoek moeten naar een plek om te eten. Het geluk is aan onze kant, want we slagen erin een tafeltje te bemachtigen op het mooie terras met uitzicht van familiezaak Paraiso da Montanha. We laten ons uiteraard weer verleiden om tonijnpasta, brood en kaas te bestellen. Honger, nietwaar?

Als het hoofdgerecht bestellen we een stoofpotje met kersen en ajuinen. Veel ajuinen. Heel veel ajuinen. Echt wel té veel ajuinen. Niet dat het niet lekker was, maar laat ons zeggen dat mijn vriend en ik achteraf nog veel plezier beleefd hebben aan al die ajuinen. We sloten de maaltijd af met een heerlijk sappige watermeloen.

Na het avondmaal met zicht op de lichtjes van Portimão, rijden we de berg af naar onze Agriturismo in Monchique. We nemen een douche om het zweet van deze dag van ons af te sloepen en kruipen in bed. Hopelijk zijn de temperaturen morgen iets draaglijker.