Zondag sliepen we uit en verorberden we ‘s middags de overschot van de sushi, alvorens samen te vertrekken naar Merksplas-Kolonie, een voormalige landloperskolonie waar landlopers en bedelaars terecht konden tot de staat de wet op landloperij in 1993 afschafte. De ouders van mijn vriend hadden deze plek al eerder bezocht en wilden deze ervaring graag met ons delen. Ik was bekend met het concept van landloperskolonies, maar voor mij was het de eerste keer dat ik zo’n plek bezocht. Ik vond het erg indrukwekkend. De dreigende grijze wolkenhemel droeg helemaal bij aan de sfeer. Zeer boeiend voor wie iets wil bijleren over een fascinerend stukje Belgische geschiedenis.

In het museum was er een tentoonstelling over de geschiedenis van het gevangeniswezen. Persoonlijk blijf ik ervan overtuigd dat ons huidige gevangenissysteem dringend aan herziening toe is. De meeste van onze overbevolkte gevangenissen slagen er niet in de veroordeelden voor te bereiden op hun terugkeer in de maatschappij na het uitzitten van hun straf. Een grondig debat lijkt me nodig op dat vlak.

Na het bezoek aan het museum wandelden we tussen de regendruppels door naar de landlopersbegraafplaats. Een plek om stil te worden, zeker op een regenachtige, donkere herfstdag.

We rondden ons bezoek af met een drankje in het sfeervol verlichte Colonie 7. Kwestie van ons bezoek op een vrolijke noot te beëindigen.

De terugrit naar Leuven met de cambio verliep, ondanks het slechte weer, vlot. En we hielden een fijn souvenir over aan dit bezoek: zes flessen rode wijn van wijndomein Vidaigne! De ouders van mijn vriend waren zo vriendelijk om deze bij de wijnboer op te halen voor ons tijdens hun uitstap naar Ieper begin november. Ik ga de flessen nog even laten liggen, maar kijk ernaar uit om binnen een jaar of zo het eerste flesje te kunnen kraken.