Vandaag plannen we een stranddagje. We pakken ons rugzakje met handdoeken en zonnecrème en trekken richting het strand van Manta Rota. Helaas de zon die tijdens het ontbijt nog volop scheen, heeft zich verscholen achter de wolken en het is zowaar een beetje frisjes. We laten het niet aan ons hart komen en wandelen over een mooi houten vlonderplad doorheen de duinen richting zee. Ergens in de helft van het pad merken we een groepje wijzende mensen op. Wijzende mensen zijn de beste indicatie dat er zich bijzonder wild life in de buurt bevindt en jawel, daar zit een kameleon op zijn dooie gemak op een tak vlakbij het pad. We proberen wat foto’s te nemen met onze smartphones, maar moeten al snel toegeven dat de kwaliteit van de foto’s ondermaats is.

Aangezien ik nog nooit in mijn leven een kameleon in het wild ben tegen gekomen, besluiten we op onze stappen terug te keren en mijn canon toestel te gaan halen om het beestje zo goed mogelijk vast te leggen. In de hoop dat de kameleon er nog zou zitten tegen dat we terug zijn. Nu, het dier zag er niet uit alsof het onder de indruk was van al die mensen die naar hem of haar staarden, dus we hadden er een goed oog in.

Wanneer we een dikke twintig minuten later terug zijn, zit het dier idd nog op dezelfde plek. De kameleon heeft zich alleen honderdtachtig graden gedraaid. Ideaal! Na een uitgebreide fotosessie, besluiten mijn vriend en ik onze plannen aan te passen aan het mindere weer. De frisse temperaturen zijn ideaal om een mooie strandwandeling te maken. En als de zon er dan toch doorkomt, kunnen we nog altijd zetels huren om aan het strand te gaan liggen.

We wandelen het prachtige witte strand van Manta Rota af tot aan Cacela Velha, waar het strand onderbroken wordt door een inham van de zee. In de inham die tot een stuk achter het strand loopt, spotten we kleine visjes, krabbetjes en heremietkreeftjes. Bij laag tij is het zeker mogelijk om doorheen het zeewater naar het strand aan de overkant te waden, maar aangezien het nu geen laag tij is, maken we rechtsomkeer. Tijd om een lunchplek te vinden. We belanden op het dakterras van O Finalmente, waar ik smul van een portie palourdes (tapijtschelpen) en mijn vriend van een gigantisch stuk tonijn, vergezeld van een lekker glaasje wijn. Simpel, maar lekker, dat kenmerkt zowat de Portugese keuken. We sluiten de maaltijd af met een glaasje medronho.

Na de lunch komt de zon erdoor. We hebben geluk dat er nog net twee strandzetels beschikbaar zijn om te huren. De strandzetels liggen vlakbij de verhuurcabine en zijn daarom niet erg in trek. Ons stoort dat niet, wij vinden de bedrijvigheid bij de cabine best wel interessant. Dat we echt weinig last hebben van die cabine blijkt uit het feit dat ik er zelfs in slaag een namiddagdutje te doen, ter compensatie van de slechte nachtrust. Mijn zwempartijtje in de Atlantische Oceaan hou ik kort, want het water is me wat te koud. Geef mij dan toch maar het warme water van de Middellandse zee. Tot onze verbazing is de traditionele strandsnack die Portugese verkopers aan de zonnebadende man of vrouw proberen te brengen een boule de berlin (bola de berlim). Blijkbaar is dit gebak in Portugal geïntroduceerd door Joodse vluchtelingen. Who knew?

Tegen de avond steekt er een windje op en wordt het ons te fris op onze strandzetels. We wandelen rechtstreeks naar een rond binnenpleintje met allemaal restaurants dat we eerder gepasseerd zijn. We vinden een plekje op het terras van Italiaans restaurant Pizzeria Mario (geen Portugees restaurant, ik weet het). Tot mijn spijt is de kok nog bezig met de bereiding van de gazpacho (wij zijn naar Zuid-Europese normen dan ook extreem vroeg voor het avondmal), dus bestel ik maar een gewoon soepje als voorgerecht. Mijn vriend gaat voor de meloen met parmaham. Als hoofdgerecht bestel ik opnieuw de octopus, want serieus, dat valt in België nergens te krijgen, dus ik moet ervan profiteren! Uiteraard eet mijn vriend een pizza.

Terug in Manta Guest nemen we de tijd om uitgebreid te douchen en te seksen en kruipen dan op een zeer redelijk uur in bed. Niet echt uitkijkend naar een tweede nacht op die slechte matras.

Na het ontbijt wandelen mijn vriend en ik te voet naar de ferry die ons van Portugal naar Spanje moet brengen. Uiteraard valt er niets of niemand te bespeuren wanneer we bij de Guadiana aankomen en we beginnen al te vrezen dat we ons zipline-avontuur op onze buik kunnen schrijven. Gelukkig krijgen we even later gezelschap van een vriendelijke Nederlandse dame die ons geruststelt dat de eerste ferry van de dag om 9u (10u Spaanse tijd) zou vertrekken. We raken aan de praat met de dame in kwestie en ze vertelt ons dat ze samen met haar man op een boot leeft. Zowel zij als haar man zijn ondertussen gepensioneerd en hebben het hectische leven in Nederland ingeruild voor het gezapige Portugese tempo. Daar valt iets voor te zeggen.

En kijk, de Nederlandse dame heeft gelijk, daar duikt zowaar een ferrybestuurder op die ons in een klein bootje naar de overkant van de rivier brengt. Door de rivier over te steken, maken we een sprong van één uur in de tijd. Het is nu 10.20u Spaanse tijd. Mijn vriend en ik melden ons na de oversteek meteen aan bij het kantoor van LimiteZero. Helaas, blijkbaar is er iets mis gegaan met mijn reservatie voor de zipline overtocht van 11u. De dame heeft wel onze gegevens doorgekregen, maar geen online betaling ontvangen, waardoor onze reservatie niet als bevestigd in het systeem staat. Ik check de verrichtingen op mijn mastercard en merk dat er inderdaad geen bedrag gereserveerd staat voor LimiteZero. We kijken superzielig en de dame verzekert ons dat ze om 11.20u voor ons een plaatsje heeft. We moeten dan wel meteen het bedrag voor de zipline contant betalen. We betalen (mijn vriend was gelukkig zo slim om genoeg cash geld mee te nemen) en brengen onze wachttijd al wandelend door in de straten van het pittoreske Sanlúcar de Guadiana, met uitzicht op Alcoutim aan de overkant van de rivier.

Stiekem hopen we toch iets vroeger de overtocht naar Portugal te kunnen maken, dus zorgen we ervoor dat we vóór 11u terug zijn bij het kantoor van LimiteZero. En ja, we hebben geluk, we mogen mee met een groepje dat om 11u gereserveerd heeft. We trekken ons harnas aan en krijgen elk een karabijnhaak mee. Het 4×4 busje dat ons naar de top van de heuvel brengt, zit goed vol, maar iedereen draagt braaf zijn of haar mondmasker, dus wat kan er misgaan, nietwaar?

Op de top van de heuvel aangekomen, moeten mijn vriend en ik nog een paar minuten wachten en dan is het aan ons. Hangend in ons harnas zoeven we aan 80 km per uur van Spanje naar Portugal. Mijn vriend vertrekt eerst en ik volg vlak na hem. In een paar seconden overbrug ik hangend aan een zipline 720 meter en reis ik één uur terug in de tijd. Een fantastische ervaring die me meteen zin geeft om nog eens te gaan. Supertof! Heel blij dat ik mijn vriend heb overgehaald om dit te doen!

Het is vanaf de weide waar de zipline aankomt maar een paar minuten wandelen naar ons hotel en aangezien we pas om 12u Portugese tijd moeten uitchecken, hebben we nog tijd om een verfrissende duik in het zwembad te nemen. We checken uit, bedanken de vriendelijke bediende aan het onthaal en vertrekken naar onze volgende bestemming. Een mooie rit langs de Guadiana brengt ons naar Manta Rota. We rijden rechtstreeks naar Manta Guest om onze valiezen af te zetten. Onze kamer is spijtig genoeg nog niet beschikbaar.

Geen erg, we weten ons wel bezig te houden. We stappen opnieuw de wagen in en rijden naar Castro Marim voor een bezoek aan het middeleeuwse Castelo. Onderweg naar het Castelo van Castro Marim zoeken we een plekje om iets kleins te eten voor de lunch, want zo’n vroeg ontbijt heeft natuurlijk het nadeel dat je sneller honger krijgt. Een gunstige wind (en tripadvisor) brengt ons naar Cascas Tapearia, een tapaszaak gelegen op een charmant pleintje (allez, als je even abstractie maakt van de grote parking vlak naast het pleintje. We bemachtigen een leuk tafeltje, bestellen wat tapas en twee glazen witte sangria. De sangria is de beste die we tot nu toe al gedronken hebben. En amai, ook de tapas zijn om duimen en vingers af te likken: supervers en heel simpel bereid, maar wat een smaakbommetjes. We proeven de scheermesjes, de garnalen, de eendenham en uiteraard de octopus van de chef. En ja, stiekem bestellen we nog een heerlijk glas sangria.

Na dit uitstekend middagmaal rijden we goedgezind verder naar het Castelo van Castro Marim. We vinden vrij makkelijk een parkeerplaats in het stille dorpje Castro Marim en wandelen te voet verder naar de ingang van het Castelo. Binnen de muren van het Castelo bevinden zich een aantal constructies waarvan sommige gerestaureerd/gereconstrueerd zijn. We ontdekken zelfs een mini-archeologisch museum dat de vondsten van de opgravingen op deze site toont. Het uitzicht vanaf de muren van het Castelo op de zoutpannen rondom het dorp is het hoogtepunt van ons bezoek: prachtig. Veel bezoekers zijn er niet, maar wij zijn blij dat we deze bijzondere plek hebben kunnen zien. Al denk ik dat er nog wat werk aan de winkel is om van het Castelo een toeristische topattractie te maken.

Terug in de wagen rijden we naar Vila Real de Santo António, een gezellig stadje met een rechthoekig stratenpatroon, dat wat doet denken aan de Eixample wijk in Barcelona. We moeten wat zoeken om een parkeerplek te vinden, maar raken onze wagen kwijt aan de oever van de Guadiana. We wandelen een stukje langs de Guadiana die op dit punt erg breed geworden is. We zijn immers niet meer ver verwijderd van de monding. Mijn vriend en ik zijn net de bootjes in de jachthaven aan het bewonderen, wanneer we getuige zijn van een wreed bootaccident. Om de één of andere reden knalt een duidelijk gehuurde moterboot in volle vaart tegen een aantal aangemeerde boten. De inzittenden komen er met de schrik vanaf, maar er is op het eerste zicht wel wat schade aan de geraakte boten en de huurboot zelf. Het is niet duidelijk wat juist de oorzaak van het ongeval is, maar de mannen slagen er alleszins niet in aan te meren. Gelukkig komt er hulp van de verhuurders.

Tijd om uit te kijken naar een restaurant voor het avondmaal. We wandelen langs restaurant Sem Espinhas (wat ‘zonder graten’ betekent) dat een mooi terras en en menukaart heeft die ons aanspreekt. Spijtig genoeg kunnen we niet meer reserveren op het terras wegens al helemaal volzet, maar we hebben geluk: er heeft net een klant die een tafeltje binnen in het restaurant gereserveerd had, afgebeld. Een tafeltje aan het raam dan nog wel. We aarzelen niet en reserveren voor 19u!

Dat geeft ons nog een beetje tijd om een aperitiefje te drinken op het mooie centrale plein van Vila Real de Santo António. Terug in het restaurant starten we de maaltijd met de typische couvert hapjes gevolgd door een mooi bord met oesters. Als hoofdgerecht bestel ik polvo (octopus) in de hoop dat dit gerecht niet weeral uitverkocht is. Na een paar mislukte pogingen, is het geluk eindelijk aan mijn kant: jawel, er is nog octopus. De polvo wordt geserveerd met zoete aardappelpuree en is om duimen en vingers af te likken zo lekker. Mijn vriend heeft risotto besteld en die is ook zeer lekker, alleen wat aan de zware kant.

Na dit heerlijke avondmaal rijden we terug naar Manta Guest. Tijdens onze rit spotten we langs de kant van de weg flamingo’s. Cool. Op een tiental minuten rijden van Manta Guest krijgen we opeens telefoon van ons guesthouse met de vraag waar we blijven, want we zijn nog niet ingecheckt. Ik stel hen meteen gerust dat we er bijna zijn.

Na een goed gevulde dag, nemen we een heerlijke douche en kruipen na een goeie vrijpartij onder de lakens. Morgen is er weer een dag.