De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.

We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.

De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.

Na ons bezoek aan Plantin-Moretus wandelden we door een stevige sneeuwbui naar het KMSKA, voor een bezoek aan de Magritte tentoonstelling en een blik op de oude meesters. Na toch wel een stevige wandeling, kwamen we om 16u redelijk doorweekt aan in het KMSKA. Gelukkig konden we onze jassen in de vestiaire achter laten om op te drogen.

Voordat we ons naar de museumzalen begaven, moesten er eerst wat hongerige magen gevuld worden. We hadden heel veel geluk dat er net een plek voor zes vrij kwam aan de bar van Grand Café Madonna. Terwijl de volwassenen iets dronken, genoten de jongens van een wafel en de uitwisselingsstudentje van een dessertje.

Op naar de Magritte tentoonstelling! Hoewel de uitwisselingsstudente zei dat ze bekend was met het werk van Magritte en ze dus geen extra uitleg van mij nodig had, begon ik daar op een gegeven moment toch aan te twijfelen. Had niet het gevoel dat ze echt warm liep voor onze meest bekende Belgische surrealist. Maar ik kon me natuurlijk vergissen.

Vervolgens verkenden we de statige oude zalen van het KMSKA met de oude meesters. Ik had de indruk dat dit meer aansloot bij de interesses van de enigmatische uitwisselingsstudente.

Rond sluitingstijd rondden we ons bezoek af in de gift shop en vervolgens bracht de trein ons door de sneeuwstorm heelhuids terug naar Leuven. Aangezien onze magen tijdens de treinrit stevig begonnen te rammelen na zoveel kunst geconsumeerd te hebben, schakelden we via whatsapp mijn vriend in, die vandaag thuis was gebleven. Hij was zo lief om al voor onze aankomst in Leuven naar brasserie Van de Weyer te gaan om een portie van de chef en drankjes voor ons te bestellen. En jawel, alles stond mooi klaar voor ons toen we (voorzichtig want het was glad) het Martelarenplein overstaken van het station naar de brasserie.

Voor het hoofdgerecht koos ik voor een wildgerecht. Dat smaakt altijd deze tijd van het jaar. Na het diner namen we afscheid van elkaar en wensten we Goofball een veilige autorit toe, want zij moest de uitwisselingsstudente nog over gladde wegen helemaal naar Pellenberg brengen.

Gaat dat vooral zelf zien!

En ja, het was een beetje te druk om optimaal van de prachtige werken van Dalí en Magritte te kunnen genieten, maar met wat slim manoeuvreren, slaagden mijn vriend en ik er toch in om onze favoriete werken uitgebreid te bewonderen. Ook complimenten aan de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten die erin geslaagd zijn een zeer mooie bezoekersgids uit te werken met toegankelijke teksten over de werken van beide kunstenaars (de tikfouten zie ik graag door de vingers). Zeer fascinerend om de gelijkenissen, maar ook de verschillen te ontdekken in de werken van Dalí en Magritte. Een toptentoonstelling!

In het algemeen voelde ik me iets meer aangetrokken tot de werken van Magritte dan tot die van Dalí. De werken van Dalí zijn me een beetje te nachtmerrieachtig. De bekoring van Sint-Antonius is natuurlijk een absoluut topwerk, maar ik zou het liever niet in mijn living hangen. Geef mij dan maar dat lieflijk duifje van Magritte.

Een greep uit de werken die mij het meeste aanspraken:

La magie noire – Magritte:

Ontdekking – Magritte:

De geheimzinnige speler – Magritte:

De ontdekking van het vuur – Magritte:

Geboorte van vloeibare verlangens – Dalí:

Mierengezicht – Dalí:

Het woordgebruik – Magritte:

De ideeën van de acrobaat – Magritte:

Een paar met het hoofd vol wolken – Dalí:

De aanslag – Magritte:

De bekoring van Sint-Antonius – Dalí (mijn favoriete werk van Dalí):

De annunciatie – Magritte:

Ouderdom, adolescentie, kindertijd (De drie levensfasen) – Dalí:

Portret van mevrouw Isabel Styler-Tas (Melancholie) – Magritte:

En het museumgebouw zelf mag er natuurlijk ook wel zijn.

Als uitsmijter nog een werk van Panamarenko: