Nochtans is het boek, zoals we dat van Márquez gewoon zijn, briljant geschreven. Ik denk dat mijn gevoel voor romantiek met de jaren afgenomen is (en ik was al nooit een echte romanticus). En ik ben veel te nuchter om in de eeuwige liefde te geloven. Hoe vaak ik het mannelijke hoofdpersonage wel niet heb willen toeschreeuwen: move on! Maar kijk, de laatste bladzijden waarin de twee oudjes mekaar uiteindelijk vinden, wisten me toch te betoveren. Wie weet vaart die boot nog altijd rond op een rivier ergens in Latijns-Amerika. Het weze hen gegund.