‘s Ochtends spoorde ik met een vermoeid hoofd naar Gent-Sint-Pieters en nam van daaruit de bus naar het NTGent, de locatie van onze afdelingsdag. Gelukkig kon ik voor de praktische organisatie van deze dag beroep doen op een geweldige collega, want anders was het mij zeker nooit gelukt dit klaar te stomen. Het is momenteel zo druk op het werk dat ik amper weet waar mijn hoofd staat.

In de voormiddag kwamen vier duo’s van collega’s en één straffe dame aan het woord, die op een toegankelijke en soms ludieke manier (twee duo’s organiseerden een quiz) aan de collega’s een presentatie gaven over hun werkzaamheden. Dat die presentatie plaatsvond op het prachtige podium van de theaterzaal van NT Gent, gaf het geheel extra cachet. Te oordelen aan het enthousiaste applaus van mijn collega’s in de zaal vielen de presentaties in de smaak.

Voor de lunch zorgde cateraar lokaal.gent. Ondanks het feit dat mijn darmen nog steeds overhoop lagen, besloot ik me toch te wagen aan een wrap. Zeker omdat ik ‘s ochtends het ontbijt had overgeslagen. De brownies liet ik echter aan mij voorbij gaan.

Na de lunch voelde ik me wat beter. Al kan het ook zijn dat het Lam Gods in de Sint-Baafs Kathedraal een helende werking had op mijn darmen. Ergens moet er iets misgegaan zijn in de communicatie, want ik dacht dat een gids ons toelichting zou geven bij dit topstuk van de meesterlijke handen van Hubert en Jan van Eyck. Geen gids te bespeuren, gelukkig heb ik slimme collega’s die wat extra toelichting konden geven bij dit onovertroffen meesterwerk.

Na het Lam Gods liepen we nog wat rond in de Sint-Baafs zelf, pikten we een streepje muziek mee van blazers die aan het oefenen waren op het buitenbalkon van het NT Gent en mochten we ons verheugen op een rondleiding achter de schermen van het NT Gent. Bijzonder boeiend met dank aan de geweldige gids!

Na het einde van het officiële programma van de namiddag bleef nog een flinke groep collega’s plakken voor een drankje in het NTGent Café. Helaas, blijkbaar was het ook voor de zon een vermoeiende dag geweest, want na gans de dag hard haar best gedaan te hebben, werden we iets na 17u getrakteerd op een gigantische wolkbreuk. Bijzonder vervelend, want ik had met een collega afgesproken om ‘s avonds samen naar de officiële opening van het seizoen 2025-2026 van DE SINGEL te gaan. Een bijzondere gelegenheid, want samen vallend met de heropening van de wandelgangen, de vernieuwde Blauwe zaal én de inhuldiging van het nieuwe Kunstenplein, na meer dan een jaar van ingrijpende renovaties. Ik had mijn collega laten weten dat ik om 18.35u in Berchem station zou zijn om van daaruit de blue-bike naar DE SINGEL te nemen.

De wolkbreuk maakte echter dat ik mijn plannen noodgedwongen moest aanpassen. Ik besloot te wachten tot het ergste van de wolkbreuk achter de rug was en vervolgens van Gent-Dampoort naar Antwerpen-Zuid te sporen. Zo zou ik toch nog ongeveer om 19u in DE SINGEL geraken. Een collega die in Antwerpen woonde, bood aan mij te vergezellen op de wandeling naar Gent-Dampoort en de treinrit naar Antwerpen. Het bleef echter regenen, dus besloten we een Uber in te schakelen om ons naar Gent-Dampoort te brengen. Terwijl mijn collega de Uber bestelde, besloten we al in de richting van Gent-Dampoort te wandelen. Helaas we waren nog geen drie meter ver toen opnieuw de hemelsluizen zich met volle kracht openden. Gelukkig bleek mijn nieuwe regenjas van zeer hoge kwaliteit en hield ik het (op mijn schoenen na) droog. Die schoenen stonden helaas wel helemaal vol water. Natuurlijk was er geen Uber in de buurt en restte er ons geen alternatief dan te snelwandelen (op natte, hoge hakken) naar Gent-Dampoort. Uiteindelijk hadden we tot onze opluchting zelfs nog vijf minuten overschot! Tijd goedgemaakt op googlemaps, dat lukt me ook niet altijd.

Op de trein konden we wat opdrogen en bood mijn collega mij zijn Velokaart aan, zodat ik makkelijk in De SINGEL kon geraken. Eind goed, al goed…

De meesten onder jullie zullen ondertussen wel al opgevangen hebben dat het befaamde Lam Gods van Van Eyck na de restauratie van de onderste panelen een nieuwe plek gekregen heeft in de Sint-Baafskathedraal. Ik had het geluk een uitnodiging te mogen ontvangen om als één van de eersten dit unieke meesterwerk op zijn nieuwe plek te bewonderen. Tegelijkertijd konden mijn vriend en ik de Augmented Reality ervaring meepikken. We voelden ons al een beetje oude rotten toen het toestel op onze hoofden gezet werd.

Niet dat ik iets wil afdoen aan de ervaring in de Sint-Pieterskerk, maar deze tocht doorheen de geschiedenis van het Lam Gods was toch van een iets hoger niveau. De animatie was verfijnder en beter uitgewerkt en de omstandigheden in de crypte leenden zich beter tot een optimale visuele ervaring. Ik heb alleszins veel bijgeleerd over de bijzondere bewogen geschiedenis van dit fenomenale kunstwerk. Kan jullie enkel maar aanraden om een tijdslot te reserveren en dit met eigen ogen te aanschouwen.

Maar hét hoogtepunt van ons bezoek was natuurlijk het Lam Gods zelf in al zijn kleurenpracht. Wat een schoonheid! Chapeau voor het harde werk dat de restaurateurs gedaan hebben. Ik krijg er al naar uit om terug te keren na de restauratie van de bovenste luiken.

Natuurlijk pikten we ook een klein stukje Gent mee tijdens ons bezoek:

Genoten van dit blitzbezoekje aan Gent. Hopelijk kunnen we de volgende keer wat terrasjes meepikken!

Het middagmaal was ditmaal helaas het dieptepunt van de dag. Het contrast met vorig jaar had amper groter kunnen zijn. De prachtige locatie en de hippe inrichting van de Oude Vismijn deden nochtans het beste verhopen. Maar wat een teleurstelling! Slechte bediening zonder oog voor de wensen van de klant in combinatie met ondermaats eten. Serieus, worst met zuurkool? Je kan toch op voorhand verwachten dat zo’n dagschotel niet bij iedereen in de smaak zal vallen en dan was er niet eens de mogelijkheid om van keuze te veranderen en voor de vegetarische pasta te gaan. Want de pasta was zogezegd 5 euro duurder dan de worst met zuurkool. Voor de prijs van 20 euro verwacht ik dan wel een degelijke pasta, maar helaas ook de pasta was een dikke misser. Er werd de collega’s die voor de veggie optie kozen niet eens kaas aangeboden voor op de pasta, waarin het zoeken was naar groentjes. Na dit bezoekje heb ik alleszins stof genoeg om een pittige Tripadvisor review te schrijven.

In de namiddag konden we in het Caermersklooster kennismaken met de Gouden Tijd van de Zuidelijke Nederlanden. Ik vond de tentoonstelling zeer mooi gepresenteerd en goed opgebouwd, maar op den duur begon ik mij er toch wat aan te storen dat voor de middeleeuwer de vrouw duidelijk de bron van al wat zondig was. Die bitch van een Eva ook, hoe durfde ze het aan in die appel te bijten! Ze was beter aan de haard gebleven! Enfin ja, het misogyne tintje van de tentoonstelling weerspiegelt wellicht de opvatting van de eigenaar van een groot deel van deze werken. De getoonde werken waren van hoge kwaliteit, maar een écht verhaal ontbrak naar mijn gevoel een beetje. Wel dikke pluimen voor de zeer goed functionerende audiogids. Een klein, elegant zilverkleurig buisje, amper groter dan een balpen, waarmee je via een simpele druk op de knop een lichtstraal activeerde om zo de bijkomende informatie bij bepaalde objecten te beluisteren. Geen gedoe met het intikken van nummers meer. Zeer aangenaam.

Helaas kan ik jullie geen foto’s tonen van al dat moois, want overal stonden grote borden met verboden te fotograferen. En dat ondanks het feit dat de auteurs van de meeste werken die we te zien kregen, ondertussen toch al véél langer dan 70 jaar dood zijn.

Na de tentoonstelling wilden we met een aantal mensen nog iets gaan drinken in Gent. Zoals dat meestal het geval is met groepen, was het een hele bevalling om tot overeenstemming te komen over de drinklocatie, maar uiteindelijk vonden we een plekje in Café Theatre. Een glaasje cava vormde de perfecte afsluiter van de Gentse uitstap, alvorens met de trein naar Brussel terug te keren.

Gelukkig was ik na dat alles nog niet verzadigd, want ‘s avonds in Brussel stond er mij nog een stevig kunstzinnig toetje te wachten.