Ondanks de dreigende grijze lucht, genoten we van de wandeling die ons langs holle wegen en het mooie Heilige Geesthof bracht. De weersvoorspellingen gaven sneeuw en effectief na drie kwart van de afstand afgelegd te hebben, kwamen we terecht in een stevige sneeuwbui. Gelukkig waren we erop voorzien en gaf de sneeuwbui een extra romantisch tintje aan de wandeling.

Na deze fikse wandeling hadden we wel een drankje verdiend. Het buurthuis van Korbeek-lo was de ideale plek om op te warmen en onze natte spullen wat te laten opdrogen. Een gezellig, druk café dat duidelijk het hart van de buurt is. Ik bestelde eerst een theetje om wat op te warmen en liet me vervolgens verleiden tot het consumeren van een glaasje witte wijn. Heel grappig: onze vrienden kwamen zowaar bekenden tegen op deze toch wel wat afgelegen plek. Het blijft me verwonderen hoe klein de wereld is…

Tijdens het verorberen van onze consumpties in het buurthuis bestelden we de sushi om te laten leveren bij onze vrienden in Wijgmaal. Want van zo’n wandeling door de sneeuw krijgt een mens honger en de oudste zoon had al lang gevraagd om nog eens samen suhi te eten.

Alvorens de wagen sneeuwvrij te maken voor de terugrit naar Wijgmaal, hielden we een klein sneeuwballengevecht met de verse sneeuw. Helaas was het snel gedaan met de vrolijkheid toen onze vrienden in de wagen telefoon kregen van hun oudste zoon om te zeggen dat zijn broer (de jongse zoon van onze vrienden) ergens zijn smartphone in de sneeuw was kwijt geraakt. De jongste zoon was helemaal overstuur, ocharme.

Bij aankomst in het huis van onze vrienden, stelden we meteen een zoekploeg samen: onze kameraad met zijn oudste zoon en mijn vriend trokken naar het besneeuwde voetbalveld waar de jongste zoon zijn smartphone verloren had, in een poging om de smartphone terug te vinden. Ondertussen probeerde ik samen met mijn vriendin de jongste zoon te kalmeren, terwijl we op de sushi wachtten.

Uiteraard keerden de heren na een zoektocht in extreem moeilijke omstandigheden van een kale reis terug. Toen tijdens de gesprekken na de zoektocht naar boven kwam dat de smartphone in kwestie een iphone was, suggereerde mijn vriend meteen om via icloud de ‘find my iphone’ functie te proberen. En kijk eens aan, bleek dat die iphone helemaal niet op een besneeuwd voetbalveld lag, maar twee straten verder lekker warm bij een kameraadje van de jongste zoon. De jongste zoon was dus helemaal vergeten dat hij zijn iphone in de zak van zijn kameraad had gestoken… Eind goed, al goed, dus!

De euforie van de terug gevonden iphone maakte dat de sushi dubbel zo goed smaakte. Om van de wijn nog maar te zwijgen. Gelukkig bracht de taxi ons veilig terug naar ons appartement in Leuven na een bijzonder avontuurlijke namiddag/avond!

De zon zette haar beste beentje voor, dus zochten we een wandeling in de omgeving uit om te genieten van dit zalig winterzonnetje en de staalblauwe hemel. Onze keuze viel op de Varenbergwandeling B in Korbeek-Lo, een kort fietstochtje vanuit Leuven. Een spectaculaire wandeling was het niet meteen, maar we ontdekten toch weer leuke plekjes en het deed gewoon deugd om een frisse neus te halen.

Pellenberg in de verte:

Na de wandeling liepen we nog even langs het huis van mijn gepensioneerde collega in de hoop op een voordeur- of tuingesprekje. Helaas, het was te verwachten met dit mooie weer: mijn oud-collega en zijn vrouw waren erop uit met hun mobilhome. Volgende keer beter!

Bij thuiskomst bestelden we ter ere van de verjaardag van mijn vriend hamburgers bij Burger Folie. Zelf ben ik minder een fan van hamburgers, maar ik moet zeggen dat de versie die ik bestelde, met portobello en pulled pork, mij wel kon bekoren. Het moet niet altijd haute cuisine zijn! (Al zijn die verfijnde gerechten toch nét iets fotogenieker.)

En oja, we sloten de avond af met een glas Japanse whisky: Hakushu Distiller’s Reserve. Mijn verjaardagscadeautje voor mijn vriend. Want alle goeie dingen bestaan uit drie.