We genoten samen van een laat ontbijt met spek en eieren. En maakten vervolgens met ons vijven (de oudste dochter bleef thuis, want die had nog wat huiswerk te doen) een mooie wandeling door de Schipgatduinen. De weergoden waren ons bijzonder gunstig gezind. De zon scheen en de lucht was prachtig blauw. Ideaal voor een winterwandeling!

Op het einde van de wandeling ontdekten we nog een mini-cache, gecamoufleerd als een wansmakelijke stront. Een grappig einde van een mooie wandeling.

Omdat het ondertussen al half vier was, besloten we een vieruurtje te eten in Brasserie Rubens. De oudste dochter, die ondertussen haar huiswerk gedaan had, vervoegde ons. Terwijl de volwassenen genoten van wat gefrituurde hapjes, gingen de jongedames voor de zoetigheden. We bleven gezellig keuvelen aan de mooie houten tafel tot het tijd was om naar het appartement terug te gaan en afscheid te nemen. Onze vrienden hadden immers nog een ziekenbezoek aan de oma op het programma staan.

Iets na vijf uur namen we afscheid van onze vrienden en reden mijn vriend en ik terug met de Cambio naar Oostende. Best wel een stevige rit van Koksijde naar Oostende, zeker met wat file onderweg. Na onze cambio geparkeerd te hebben, was het ondertussen al zes uur gepasseerd. Dus besloten we op zoek te gaan naar een restaurant voor het avondmaal. Googlemaps wees ons de weg naar Italiaans restaurant Bajatzu, wat een absoluut schot in de roos bleek. Uitstekende pasta met een overvloed aan zeevruchten. Te onthouden voor een volgend bezoek aan Oostende.

We wuifden nog even naar Ensor en namen dan de trein terug naar Leuven. Nagenietend van een fijn weekend.

Bleek dat de verwachte files uitbleven en dat we meer dan een uur te vroeg op onze bestemming waren. Na een kleine zoektocht vonden we uiteindelijk een restaurant dat om 10 uur ‘s ochtends open was. Het hoogseizoen aan zee is duidelijk voorbij. Na een potje paté in restaurant Alizé voelden we ons klaar om de viering aan te kunnen. Verdriet trotseer je beter met een volle maag.

Na de viering goot het pijpenstelen. Alsof de weergoden mee treurden met de aanwezigen in de kerk. Wij hadden na al die emoties behoefte aan wat comfortfood. Een kleine zoektocht (echt, de meeste eetgelegenheden leken al aan hun winterslaap begonnen) belandden we in restaurant Rosa. Een driegangenmenu later (applaus voor huisgemaakte garnaalkroketten) voelden we ons al wat beter.

Gelukkig stopte het na de maaltijd met regenen en konden we genieten van de zilte zeelucht tijdens een lange wandeling op het strand, terwijl we mijmerden over de vergankelijkheid van het bestaan.