Om tijdig in het KMSKA te geraken, deelden mijn vriend en ik vanaf het station van Antwerpen-centraal een Uber met een collega, waardoor we mooi op het geplande begintijdstip van de speeches de De Keyserzaal binnen stapten. Uiteraard gingen die speeches vervolgens te laat van start. We hadden het kunnen denken… Gelukkig waren er bubbels en aperitiefhapjes om de tijd te overbruggen. Na de speeches konden we de werken zelf bewonderen. Al kwam ik daar amper aan toe omdat er in de tentoonstellingszalen teveel bekend volk rond liep dat een praatje wilde maken. Naar goede gewoonte was het eten en drinken op de receptie zeer lekker. Al voelde ik dat de wijn de vermoeidheid van de voorbije weken versterkte. En maakten de vele werk gerelateerde gesprekken dat het niet bepaald een ontspannen avond was. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik de dag nadien (zaterdag dus)

Gelukkig was er een Uber om ons weer veilig thuis te brengen!

Als eerste museum van de dag bezochten we het KMSKA, omdat we de ouders van mijn vriend graag wilden onderdompelen in de magische wereld van Hans Op de Beeck. En ja, het was voor mijn vriend en ik pas van vrijdag geleden dat we deze tentoonstelling bezochten, maar dat kon ons eerlijk gezegd niet deren. De vele details van de grijze beelden zorgden dat we meer dan genoeg hadden om naar te kijken.

Onze volgende bestemming was de Panamarenko-tentoonstelling in het M HKA. Ik had misschien net iets meer van deze tentoonstelling verwacht. Uiteindelijk werden er slechts een bescheiden aantal werken getoond. Al blijft Bing of the Ferro Lusto X natuurlijk een tot de verbeelding sprekend kunstwerk. De drang van Panamarenko om naar de sterren te reizen, is alleszins heel voelbaar doorheen gans de opstelling.

We pikten ook de tentoonstelling ‘De toestand is vloeibaar’ mee, waarvan sommige werken me aanspraken en andere dan weer helemaal niet. Maar dat is eigen aan dit soort hedendaagse kunst.

We sloten ons dagje musea kijken af met de bijzonder fascinerende tentoonstelling over het leven en werk van Lee Miller in het FOMU. Wat een vrouw! Als je haar biografie leest, lijkt het wel alsof ze drie levens geleid heeft in plaats van één. De tentoonstelling heeft mij alvast geprikkeld om binnenkort de film over haar leven met Kate Winslet in de hoofdrol te bekijken. Uiteraard werd ik het meest geraakt door haar werk als oorlogsfotograaf, maar ook haar liefdesleven was bijzonder boeiend. Pittige dame.

We sloten deze fijne en artistieke dag af met wat hapjes op het terras van de Wasbar. En dankzij de NMBS geraakten we vlotjes thuis!

En ja, de receptie was naar goede gewoonte ook weer erg de moeite. Met dank aan de NMBS om ons veilig thuis te brengen.

Het was voor mij de eerste keer dat ik dit restaurant bezocht en een fijne herinnering aan hoe lekker die Vietnamese keuken wel niet uit. Na een paar voorgerechtjes gedeeld te hebben met mijn tafelgenoten, genoot ik van hét bekendste Vietnamese gerecht, een heerlijke phở. Energie genoeg opgedaan voor een namiddag kunst kijken.

We startten onze culturele verkenning met een bezoek aan de Ensortentoonstelling in het KMSKA. Tijdens de opening had ik maar de helft van de tentoonstelling gezien, dus ik keek ernaar uit om alle kunstwerken nog eens op mijn gemak te bekijken. En ja, ik weet dat er in de pers wat gedoe geweest is over de scenografie, maar mij stoorde deze ietwat barokke overdaad geenszins. De schilderijen bleven moeiteloos de aandacht naar zich toezuigen. Geen twijfel mogelijk wie de ster van de show was. Het was trouwens bijzonder druk in het KMSKA op deze zondag. Ik vermoed dat alle tijdsloten uitverkocht waren, want het was letterlijk aanschuiven bij sommige werken.

Uiteindelijk hadden we meer dan twee uur nodig om de tentoonstelling grondig te kunnen bekijken, waarna we meteen verder wandelden naar het FOMU om de tentoonstelling van Cindy Sherman mee te pikken. En amai, stevig onder de indruk van het werk van deze dame. Weinigen zullen het haar nadoen: werken voor beroemde modehuizen als Comme des Garçons, John Galliano en Balenciaga en tijdschriften als Vogue, Interview en Harper’s Bazaar en tegelijkertijd de vastgeroeste ideeën over gender, schoonheid en veroudering die in de modewereld (en daarbuiten, laten we eerlijk zijn) bloot durven leggen. Zeer indrukwekkend.

Na ons bezoek aan het FOMU liepen we nog even tot aan de Schelde en de mooi heraangelegde kaaien en toen vond we allemaal dat het tijd was voor een glas om wat na te praten! Ik kreeg opeens de ingeving om maar Luddites Books & Wines te gaan. Toegegeven, een stevig stuk stappen, maar deze boek- en wijnhandel ligt niet ver van het Centraal Station, wat het makkelijk maakte om te zorgen dat we tijdig onze trein konden halen.

En we hadden geluk: er was nog een gezellig tafeltje vrij voor vier personen. We bestudeerden de wijnkaart en ik koos vervolgens voor een Pinot Gris van de Apostelhoeve in Maastricht en een Pinot Auxerrois Chardonnay van Belgisch Wijndomein Valke Vleug. Een waardige afsluiter van een fijne dag. En dankzij de NMBS raakten we zonder problemen weer thuis.

Uiteraard zette ik mijn netwerk-streak van deze week verder. Dit alles onder het genot van de lekkere hapjes en de uitstekende wijn van de Madonna. Samen met de collega die mij vergezelde, wilde ik na het dessert nog een laatste blik op de werkelijk fenomenale tentoonstelling werpen, maar helaas, we waren te laat, de toegang was reeds afgesloten. Maar geen erg, ik kom zeker nog eens terug om op mijn gemak van al dat moois te genieten.

Met dank aan mijn lieve collega die mij haar logeerkamer ter beschikking stelde, zodat ik mij na de receptie niet moest haasten om de trein van Antwerpen-centraal naar Leuven terug te nemen.

Na de presentatie van ons prachtige boek in Vilvoorde konden mijn collega en ik meeliften met mijn baas naar Antwerpen voor onze conferentie in het teken van cultuur, erfgoed en identiteit in Europa. Voldoende stof voor een interessante anderhalve dag, zou ik zo denken. Natuurlijk brak er net op het moment dat wij de wagen geparkeerd hadden in de ondergrondse garage onder het Astridplein een gigantische wolkbreuk los boven Antwerpen. Iets waar we totaal niet op voorzien waren. Gelukkig was de stortbui van korte duur en konden we na een tiental minuten wachten de straat oversteken om in te checken in hotel Indigo. Ik had eerlijk gezegd niet veel verwacht van dit hotel, maar was aangenaam verrast door het vriendelijke onthaal aan de receptie en de gezellige kamer. Bijkomend voordeel van dit hotel was dat het letterlijk tegenover onze conferentielocatie lag.

Na mij opgefrist te hebben wandelde ik naar de overkant van het plein om in de prachtige Darwin Hall te luisteren naar de keynote van Ilja Leonard Pfeijffer. Mijn hoge verwachtingen werden helaas niet ingelost, want ik vond dat Pfeijffer te veel bleef steken in platitudes. Na de keynote en het aansluitende debat (waaraan Ilja Leonard Pfeijffer niet eens deelnam, want hij moest naar één of ander tv-programma) stonden buiten op het Astridplein bussen op ons te wachten om ons naar het KMSKA te brengen. Helaas reden deze grote toeristenbussen zich in het spitsuur volledig vast in het Antwerpse verkeer. Ik was beter te voet gegaan, want dan was ik sneller ter plekke geweest dan met de bus. Aan de andere kant gaf deze veel te lange busrit mij wel de gelegenheid om bij te praten met iemand met wie ik sporadisch in dezelfde vergadering zit, maar die ik helemaal nog niet zo goed ken.

Toen we dan eindelijk in het museum aankwamen, werden we welkom geheten door de burgemeester van Antwerpen. Je mag van de mens vinden wat je wil, maar hij is en blijft een geweldige spreker. Het gebeurt mij zelden dat mijn gedachten niet afdwalen tijdens een speech. Bijzonder knap hoe hij de aandacht weet vast te houden.

Daarna werden we onthaald op een intrigerende performance van Rosas in het oude gedeelte van het KMSKA. Zeer poëtisch, maar moeilijk om op te focussen met een rammelende maag. Spijtig genoeg duurde het na de performance nog een hele tijd voordat ik de eerste hapjes van het walking dinner te pakken kon krijgen. Er liep duidelijk iets mis in de keuken, want in mijn ervaring verlopen events in het KMSKA met catering van de Madonna meestal erg vlotjes. Gelukkig slaagde ik er naar het eind van de avond toe een paar desserts te pakken te krijgen, want de wijn werd behoorlijk royaal bijgeschonken. Niet goed op een quasi lege maag…

Na de receptie wandelde ik samen met wat collega’s in de frisse avondlucht terug naar ons hotel. Echt de perfecte manier om wat te bekomen van al die wijn. En blij dat ik was dat ik last minute alsnog beslist had aan mijn collega te vragen een hotel voor mij te regelen. Best idea ever!

Ik zou zeggen: ga vooral deze tentoonstelling zelf ontdekken en neem voldoende de tijd om te genieten van de schoonheid van het werk van Verheyen. Dikke aanrader.

Na al die hapjes en uitstekende wijnen, was ik blij dat ik een hotelkamer voor mijn vriend en mij geboekt had in B&B Hotel Antwerpen Zuid, zodat we ons niet in duizend bochten moesten wringen om op tijd de laatste trein naar Leuven te halen. Dat hotelontbijtje was trouwens de ideale voorbereiding voor mijn vergadering om 10u in deSingel, waar ik dankzij het Antwerpse velosysteem mooi op tijd was. Toch handig die deelfietsen.

En ja, ik zuchtte wel even toen de dresscode avondkledij bleek te zijn, maar eerlijk, zalig dat iedereen zo zijn best gedaan had om er feestelijk uit te zien. Je merkte dat alle aanwezigen in feeststemming waren. En terecht, want deze tentoonstelling is werkelijk een pareltje. Met een mooi staaltje tronies van de hand van de allergrootste schilders ter wereld. Met zorg beeldden deze schilders anonieme modellen uit om de kunst van het portretteren in de vingers te krijgen. In totaal vallen er 78 Krasse Koppen, afkomstig uit de collecties van 43 nationale en internationale bruikleengevers te bewonderen. Allen daarheen!

De Kruisdraging van Jheronimus Bosch

Twee vrouwenhoofden van Jacob Jordaens:

Een oude vrouw geschilderd door Peter Paul Rubens:

Jongeman van Michaelina Wautier, één van de weinige vrouwelijke kunstenaars in de tentoonstelling:

Boerin van Pieter Bruegel I:

Vissersjongen van Esaias Boursse=

Twee maal dezelfde krasse kop van Rembrandt:

Kinderhoofd van Anthony van Dyck:

µ

Roker van Joos van Craesbeeck:

Rembrandt:

Prachtig werk van Michael Sweerts:

Eindigen in schoonheid met Johannes Vermeer:

Voor de gelegenheid had ik een tafel voor zes gereserveerd in restaurant Da Vinci om samen te lunchen, want mijn petekindje is een grote fan van Italiaans. Een schot in de roos, zo bleek. We kregen een fijne tafel op het terras toebedeeld (de weergoden waren ons gunstig gezind) en de bediening deed echt hun uiterste best om het ons naar de zin te maken. Natuurlijk startten we de maaltijd met een glaasje prosecco. Omdat de jongens na de flinke wandeling van Antwerpen-centraal naar het restaurant een klein hongertje hadden, bestelden we antipasti om toekomstig gezeur te vermijden. En zelf had ik ook wel een gaatje op te vullen. " class="wp-smiley" style="height: 1em; max-height: 1em;" /> Als hoofgerecht ging ik voor de uitstekende risotto met scampi en gerookte zalm. De bediening had onze vriendin goed liggen door bij het opdienen te doen alsof ze zich vergist hadden van gerecht. Eventjes lichte commotie, maar het bleek een grapje te zijn. Een vleugje humor wordt altijd geapprecieerd. " class="wp-smiley" style="height: 1em; max-height: 1em;" /> Bij onze hoofdgerechten dronken we een glaasje Chardonnay, gewoon omdat we daar zin in hadden. Mijn petekindje was iets minder fan van zijn pizza calzone, maar gelukkig was er nog ander eten om te delen. Niemand kwam iets te kort, integendeel, we stapten met goed gevulde magen van tafel.

Daarna was het tijd voor onze bezoek aan het KMSKA. Natuurlijk gebruikten we de 10 van Christophe Coppens als leidraad doorheen het museum. Tot mijn grote vreugde voerden mijn petekindje en zijn broer elke opdracht in het bijhorende boekje uit en deden ze hun best om op basis van de instructies een origamikunstwerk te maken in de hoop daar op het einde een schat voor in de plaats te krijgen. Toegegeven, soms werd er wel eens een beetje gezucht en eigenlijk vonden ze vooral de virtual reality bril het meest indrukwekkend, maar wel bijzonder knap dat we met z’n allen van 14.30u tot sluitingsuur in het museum doorbrachten, inclusief een kleine pauze om wat te bekomen met een drankje in de Madonna. Blij trouwens dat we op dat moment binnen zaten en daardoor een gigantische stortbui misten. Samengevat: dit bezoek was een daverend succes!

Eigenlijk had ik er rekening mee gehouden dat de jongens het bezoek aan het KMSKA sneller beu zouden zijn en dat we nog tijd zouden hebben om een stukje van de reuzen mee te pikken, maar na al dat stappen en indrukken opdoen, was daar nog weinig animo voor. We hielden het bijgevolg bij een drankje op het terras van Mampoko met nog natte stoelen en tafels van de stevige regenbui. Gelukkig scheen de zon tegen dat wij terug naar het station moesten wandelen! De treinrit terug naar Leuven verliep vlotjes. Een geslaagde dag!