Helaas voelde ik ‘s ochtends bij het vertrek al een lichte kriebel in mijn keel. Tijdens de workshops overdag viel het mee (heel fijn om een aantal nieuwe methodieken uit te proberen, waarvan the fishbowl en het Oxford style debate mij het meeste zijn bijgebleven), maar na de (overheerlijke) barbecue ‘s avonds, begon mijn stem het langzaamaan te begeven. En om heel eerlijk te zijn: het feit dat ik mij geheel vrijwillig aanmeldde als spelleider voor het weerwolven zal uiteraard niet geholpen hebben. Naarmate de avond vorderde werd ik heser en heser.

Resultaat: de dag nadien voelde ik mij bijzonder belabberd. De combinatie van te veel wijn en een vervelend virus. Al een geluk dat we allemaal op een aparte kamer lagen, want goed geslapen had ik niet. Ik deed mijn uiterste best om na te denken over hoe we het leiderschap binnen onze organisatie kunnen verbeteren, maar ik voelde dat ik alles behalve in goede doen was. Noch het ontbijt, noch de lekkere broodjes ‘s middags slaagden erin mijn energieniveau op te krikken. Ik was dan ook behoorlijk blij dat de workshops vrijdagnamiddag op een deftig uur stopten en dat ik na de treinrit Tielen – Lier – Leuven ‘s avonds op tijd in bed kon kruipen.

Vervelend, zo’n virus.

In Geel stonden een collega en zijn vriendin mij op te wachten met de wagen om samen te carpoolen naar MASEREEL in Kasterlee. De titel van de eerste editie van de biënnale voor hedendaagse kunst is ‘Our Future Is To Live With Bruises‘. Deze zeer actuele titel ontleende RHIZOMA aan een zin uit het gedicht ‘Diaoptasia – Our Future Will Be‘ van multidisciplinair kunstenaar Otobong Nkanga, die zelf met nieuw werk aanwezig is op de biënnale.

Spijtig genoeg zat het weer niet mee. En dat is een understatement. Na al die prachtige, droge voorgaande weekends viel de regen nu met bakken uit de lucht. Alles behalve ideaal voor deze biënnale waarvan de werken verspreid staan over vijf binnen- en buitenlocaties. De speeches moesten om wille van het slechte weer ook naar binnen verhuizen. Gelukkig was ik voorzien van een goeie regenjas, al had een extra paraplu zeker geen kwaad gekund.

Uiteindelijk bleven mijn collega’s en ik hangen onder de party tent bij de caravan met Italiaanse wijnen en waagden we ons niet aan een wandeling langs de buitenlocaties. Dat gaf ons wel de gelegenheid om te proeven van het mooie assortiment van Italiaanse wijntjes. De rosé prosecco en de primitivo waren mijn favorieten. En omdat zoveel mensen afhaakten door het slechte weer, verzamelde ons groepje veel extra drankbonnetjes, waardoor we heel de namiddag gratis dronken. Al had ik een extra portie dumplings zeker nog gewaardeerd.

Een collega was zo vriendelijk om mij na de laatste prosecco af te zetten aan het station van Lier, waar ik letterlijk mijn trein naar Leuven voor mijn neus zag wegrijden. Dan maar overstappen in Berchem, waar ik mezelf op een smoothie trakteerde. Kwestie van toch ook iets gezonds te drinken.

Het ontmoetingsmoment vond plaats in het Frans Masereel Centrum in het verre en met het openbaar vervoer moeilijk bereikbare Kasterlee. Ik stond op voor dag en dauw om de trein van 7.36u te nemen, want ik had afgesproken dat mijn collega me om negen uur zou komen oppikken in het station van Geel. Vanaf het station van Geel is het nog een tiental minuten rijden naar het Frans Masereel Centrum. Ruimschoots op tijd voor de start van de dag om 10u.

Helaas liep het mis bij de overstap in Geel. Nochtans stond ik honderd procent zeker op het juiste spoor (de trein kwam op een ander spoor toe dan gewoonlijk), maar slaagde ik erin op de verkeerde trein te stappen. En zo kwam het dat ik, vlak voordat we in Turnhout station zouden aankomen, me realiseerde dat ik niet naar Geel onderweg was, maar wel naar Turnhout. Tot zover mijn plan om mooi op tijd in het Frans Masereel Centrum te zijn. Mijn collega gebeld die me zou komen opwachten in Geel en de situatie uitgelegd. Ze klonk zelfs een beetje opgelucht, want ze had vertraging en was zelf nog onderweg naar het station van Geel. Gelukkig konden we het regelen dat een medewerkster van het Frans Masereel Centrum me zou komen ophalen in het station van Turnhout, een kleine twintig minuten rijden vanaf het Frans Masereel Centrum.

In het station van Turnhout bestelde ik me als troost voor mijn vergissing een warme chocomelk en wachtte ik op een seintje van mijn lift. Gelukkig vonden we elkaar meteen en verliep de rit naar het Frans Masereel Centrum vlot. Stipt om 10u was ik ter plekke. Drie kwartier later dan oorspronkelijk gepland.

Na deze moeizame start verliep de rest van de dag gelukkig vlekkeloos. De broodjes en de soep (aspergesoep!) die we ‘s middags te eten kregen, waren uitstekend. En de collega’s waren duidelijk gecharmeerd door de rondleiding in het centrum. Het plan om met z’n allen een wandeling langs de Masereelroute te doen, moesten we helaas opbergen om wille van de gietende regen. Jammer, maar dan hebben de collega’s een reden om nog eens terug te komen.

De terugrit vanuit het station van Geel liep gelukkig wel zonder problemen!

Om 15u was het tijd voor het officiële gedeelte met een toespraak van minister-president Jan Jambon, een interview met kempenaar Walter van den Broeck en Anne-Mie Van Kerckhoven die een persoonlijke tekst voorlas over wat het Frans Masereel Centrum voor haar betekend heeft. Laatste officiële wapenfeit was de inhuldiging van het gedenkteken voor wegbereider Fons Mertens en architecten Lou Jansen en Rudi Schiltz. Eerlijk, de kwaliteit van de geluidsinstallatie was niet fameus, waardoor er al snel geroezemoes opsteeg uit het publiek. Het duurde ook allemaal wat te lang, maar de receptie met éclairkes achteraf maakte veel goed.

Om 17u vertrok ik met mijn drie collega’s op gegidste Masereelroute. Tijdens de wandeling kwamen we interventies van Lisse Declercq, Ben Christiani, Karl Wouters en Lieven Segers tegen. De interventie van Lisse Declercq, die een houten lat van een met graffiti overschilderd hok versierde met mooie portretten van haar jeugdvriendinnen en afbeeldingen van dieren, sprak mij persoonlijk het meeste aan. Maar ook de installatie The Magic Coffeepot van Karl Wouters kon me bekoren. De installatie bestaat uit een vijftigtal onverkoopbare kasten en allerlei prullaria, die nadien naar het recyclagepark gaan. Helemaal bovenaan de installatie staat een oude koffiepot van de grootvader van de kunstenaar. Met die koffiepot trok de grootvader van Karl Wouters vroeger naar het veld om koren te gaan pikken. Bijzonder ook dat twee dj’s hits uit de oude doos draaiden tijdens de feestelijkheden.

Het werk van fotograaf en digitaal beeldbewerker Ben Christiani:

De interventie van Lisse Declercq:

Keeses molen:

Deze ‘kopjafa’, een gesculpteerde houten gedenkkolom, is een traditioneel symbool van de Hongaarse minderheid in Roemenië:

Het werk van Lieven Segers:

The Magic Coffeepot van Karl Wouters:

Op het einde van de wandeling konden we genieten van een prachtige vurige zonsondergang. We dronken nog een laatste glaasje wijn en werden uitgenodigd om samen met de medewerkers van het Frans Masereel centrum een broodje te eten. Gezellig! Een uur later was ik na een vlekkeloze cambiorit, met dank aan mijn collega-chauffeur, weer in Leuven.

De opening had niet op een betere dag kunnen vallen: de zon stond stralend aan de hemel en de bedrijvigheid op de site lokte veel toevallige passanten. De tentoonstelling bevatte een aantal interessante werken (de projectie van de pijp vond ik de leukste vondst), maar het waren vooral de werken van de kunstenaars in het oude paviljoen die mij het meeste aanspraken. Met een speciale vermelding voor de kunstenaar die oude platen tot prachtige grafische werkjes omtoverde. Ook heel interessant: de zeefdrukdemonstratie, die mij deed denken aan de manier waarop zijde bedrukt werd in Lyon.

Verder was het gewoon fijn om te genieten van het mooie weer in de tuin met de muziek van een leuke bandje op de achtergrond. Mijn collega en ik smulden van heerlijke mezze en nipten van een vrij stevige cocktail. En natuurlijk mocht een ijsje niet ontbreken. Een dag om in te kaderen.

We checkten om 16u in zodat we ons op ons gemak konden douchen en klaarmaken voor het avondmaal om 19u. Voor zo’n feestelijke gelegenheid mag er al eens een glitterjurk uit de kast gehaald worden, he? Hoeveel huwelijken houden tegenwoordig nog zo lang stand?

De Pastorie zelf loste de verwachtingen die een Michelinster met zich meebrengt moeiteloos in. Zeer vriendelijke bediening, prachtig pand en overheerlijk eten. Wij waren erg blij met de tafel die we toegewezen kregen, die een beetje apart lag van de rest van het restaurant (onze theorie was dat we dineerden op de plek waar ooit de persoonlijke kapel van de pastoor was geweest), waardoor we bijna het gevoel hadden de enige klanten te zijn.

Ik laat jullie naar goede gewoonte meegenieten van de culinaire lekkernijen die we binnen speelden.

Jacobsvrucht, schorseneer, bouillon van knolselder en zure room, winterpostelein:

Dim sum van gevogelte:

Jacobsvrucht, schorseneer, bouillon van knolselder en zure room, winterpostelein:

Grietbot, rode biet, frambozenazijn, lardo di Colonata, aardappelmousseline:

Zeetong, peterseliewortel, waterkers, gerookte paling, gekonfijte sjalot:

Filet van het kalf, wintertruffel “tuber Melanosporum:

Winterse salade:

“Creatie”…als thema mango, rijstcrème, chocolade:

Zoetigheden voor bij de thee:

De wijnen die bij dit alles geserveerd werden, waren ook uitstekend.

Na een goede nachtrust wachtte ons een heerlijk ontbijt aan dezelfde tafel als waar we de avond voordien gedineerd hadden. We voelden ons echt de koning te rijk. Want het ontbijt is én blijft, de belangrijkste maaltijd van de dag!

Een heerlijk verwenweekendje én een ideale gelegenheid om de schoonfamilie van onze nieuwe (spannende) plannen op de hoogte te brengen. Al werden deze niet op onverdeeld enthousiasme onthaald, wat ik vanuit hun standpunt uiteraard begrijp.