De busrit verliep vlotjes en na aangebeld te hebben bij het onthaalgebouw bracht een vriendelijke dame me meteen naar het voor mij gereserveerde lokaal, zodat ik in alle rust digitaal kon vergaderen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik altijd wat opzie tegen deze stuurgroep, omdat het project dat we moeten aansturen een zeer bochtig parcours kent. Maar het vooruitzicht op een fijne lunch in goed gezelschap maakte veel goed.

De stuurgroep was mooi op tijd gedaan (met dank aan de voorzitter ;-)) en ik was dus als eerste in de prachtig gerenoveerde brasserie Graaf. Er stond een gezellige tafel voor ons gedekt en terwijl ik wachtte op mijn gezelschap nam ik het interieur van de brasserie in me op. Wat een verschil met het donkere, ouderwetse interieur van de vorige uitbater. Zeer geslaagd, deze make-over!

Uiteraard bestelde ik een flesje bubbels voor ons gezelschap om te klinken op de succesvolle afronding van ons project! Een project dat zo lang gelopen heeft dat ik er zelfs niet eens van in het begin bij was! Maar het eindresultaat mag gezien worden. En ook het eten in de gloednieuwe brasserie stelde niet teleur. We gingen allemaal voor de lunchformule en dat is wat mij betreft alvast een aanrader. Al kom ik graag nog eens terug om de tapas te proberen. Bij voorkeur op een zonnige dag op het mooie terras.

Na de tentoonstelling bezocht te hebben, was het tijd voor de speeches en klonken we samen op het succes van deze tentoonstelling. En ja, de hapjes en de wijn smaakten.

Mijn collega en haar broer waren zo vriendelijk om mij na de feestelijkheden aan het metrostation Erasmus af te zetten. En metro- en treinrit later was ik opnieuw in Leuven. Toch spijtig dat dit mooie kasteel zo moeilijk te bereiken is met het openbaar vervoer.

We startten de dag met een warm drankje in Café Carletto, gevolgd door een rondleiding in het kasteel zelf. Hoe vaak ik er ook kom, de plek zelf weet me steeds weer te betoveren.

Voor de lunch trokken we naar Taverne Klein Nederlo, waar we op de laatste teamactiviteit van het team in de huidige samenstelling klonken en ik smulde van een werkelijk uitstekende groentenlasagne. De lasagne was van zo’n stevig kaliber dat we aan onze tafel besloten drie thees/koffies gourmand te bestellen, zodat we de kleine versnaperingen konden delen. Geen plek meer voor een groot dessert.

Daarna keerden we terug naar het kasteel om in de ronde torenkamer elkaar te bekampen in een heuse muziekquiz. Mijn team droeg de ronkende naam ‘De Romeo’s’ en tot mijn grote verbazing slaagden we er zelfs in een gedeelde eerste plaats te veroveren! En dat dankzij het feit dat ik de begintune van de serie Community herkende. We vormden trouwens een geweldig team, elk met zijn eigen sterktes.

De rit terug naar Leuven duurde ongeveer dubbel zo lang als deze ochtend met veel file en regen, gelukkig maakte het gezelschap veel goed. Zo kwam ik zelfs te weten dat één van mijn collega’s als hobby glasramen maakt. Hoe cool is dat?

Natuurlijk kan je geen kasteel bezoeken op een lege maag, dus lunchten we samen in Eetcafé D’Akte, een gezellige brasserie met een mooie aanbouw die uitkeek op de tuin. Het was er vrij rustig tijdens ons bezoek, maar ik kan me voorstellen dat het er behoorlijk druk kan zijn tijdens écht mooie, zonnige dagen. Ik bestelde garnaalkroketjes, zonder te weten dat de suggestie van de dag asperges met zalm waren. Ik wil best aannemen dat het onze jonge ober zijn eerste werkdag was, maar vergeten de suggestie voor te stellen, dat zou toch niet mogen. En al zeker niet als die mijn favoriete groente bevat! Enfin, gelukkig waren de huisgemaakte garnaalkroketjes lekker.

We sloten de maaltijd af met een verwenkoffie/thee. Dé ideale oplossing als je niet kan kiezen uit het dessertaanbod.

De lunch had wat langer geduurd dan oorspronkelijk gepland en uiteindelijk waren we pas om kwart voor drie in het kasteel. Iedereen was echt onder de indruk van het prachtig gerenoveerde kasteel dat met zijn nieuwe aankleding nog mooier schitterende als voordien. De drie nichtjes waren erg geboeid door de verhalen over de Markiezin Arconati Visconti, feministe avant la lettre. Er zijn ergere figuren om naar op te kijken als tienermeisjes!

Ik was op mijn beurt dan weer aangenaam verrast door de mooie muntencollectie die op de zolder van het museum werd uitgestald. Enige verbeterpunt: naar mijn mening had wat meer uitleg bij de kunstwerken zelf niet misstaan. Het poëtische boekje dat we als leidraad voor ons bezoek kregen, was voor mij niet voldoende als duiding bij al het moois dat we tegen kwamen.

Na ons bezoek aan het kasteel waren we nog net op tijd om iets te drinken in Café Carletto, dat helaas, net zoals het kasteel, sloot om 17u. De volgende keer toch iets meer marge incalculeren voor een bezoek. Nu moesten we het laatste gedeelte een beetje op een drafje afhandelen. (Al lag ons tempo duidelijk te laag voor de schoonbroer van mijn vriend.)

We beëindigden onze uitstap met een wandeling doorheen de bossen rondom het kasteel en bewonderden de talloze boshyacinten die prachtig paars kleurden tussen het frisse jonge groen. Topdag!

In de namiddag hadden we een vergadering in het kasteel met een belangrijke partner. Ondanks de heerlijke zoetigheden die onze kasteelvrouwe voorzien had, bleef de vergadering steken in algemeenheden, zonder tot duidelijke afspraken te komen. Het was duidelijk dat de andere partij niet veel zin had om de samenwerking te verdiepen. Jammer, maar niets aan te doen. Nu even temporiseren en dan onze strategie herbekijken. Want zo gemakkelijk geven wij het niet op!

We troffen elkaar voor de lunch in De Rare Vos, een charmant etablissement in Dilbeek. Natuurlijk ging is voor de mosselen De Rare Vos, al moet ik eerlijk zeggen dat ik de combinatie van de stevig zoute zalm met mosselen bij nader inzien toch wat vond tegen vallen. De royaal aanwezige zalm overpowerde de mosselen en het geheel was eigenlijk ook te zwaar. Jammer, maar zo nu en dan moet je eens iets nieuws proberen, he. De mosselen zelf waren wel heel lekker!

Met een goed gevulde maag reden we op deze prachtige nazomerdag verder naar de parking van het Kasteel van Gaasbeek. Met z’n vieren namen we de tijd om alle filmpjes van de tentoonstelling Ne Mobliez Mie te bekijken. Voor mij zelf trouwens de eerste keer, want bij mijn vorige bezoeken aan het kasteel had ik telkens maar flarden van de filmpjes gezien. Te druk bezig met babbelen. En ik moet zeggen, het loont echt de moeite om de tijd te nemen om de filmpjes rustig te bekijken en te zoeken naar de rode draad die er doorheen het geheel loopt. Een bijzondere tentoonstelling, helaas iets minder geschikt voor kinderen.

Na het bezoek aan het kasteel maakten we een kleine wandeling op het domein, spotten we de grazende schapen en bezochten we de mooi gerenoveerde kapel. Daarna trokken we naar de Museumtuin waar het rijpe leifruit hing te blinken aan de fruitbomen. We moesten ons echt inhouden om niet een paar peren te plukken en stiekem naar huis mee te nemen.

We sloten de namiddag af met een drankje bij Café De Pajot op het Arconateplein in Gaasbeek. Genoten van deze schitterende dag!

De tocht om er te geraken was alvast een hele uitdaging. Ik vertrok samen met twee andere collega’s om kwart voor vijf vanaf ons kantoor in Brussel naar Gaasbeek. Eén van mijn collega’s was zo vriendelijk om mijn collega en mij een lift aan te bieden met haar wagen. Helaas op nog geen tien minuten van onze werkplek reden we ons helemaal vast in het Brusselse verkeer aan het Rogierplein. De grote boosdoener van deze opstropping waren de wegenwerken, waardoor we ongeveer een uur (!) tijd verloren en uiteindelijk pas om zeven uur ‘s avonds in Gaasbeek waren. Gelukkig net op tijd om de speeches mee te pikken.

De speeches waren kort en krachtig. Vooral de speech van een nauwe vriend van onze grote baas was bijzonder memorabel. Een mooi schrijfsel dat onze baas helemaal typeerde op een overtuigende manier gebracht. Gelukkig had mijn baas geleerd uit het feestje van gisteren en was hij zo slim om zijn speech op te vouwen en terug in zijn binnenzak te steken. In de plaats daarvan bedankte hij een aantal mensen die hem in de loop der jaren gesteund hadden. Veel beter!

Het eten was zeer lekker en verzorgd, helaas stond ik blijkbaar altijd op de verkeerde plaats in de tent, waardoor ik een aantal gerechtjes miste en met honger terug naar huis keerde. Niet erg, want ik maakte dankbaar van de gelegenheid gebruik om met wat mensen bij te praten die ik al een tijd niet meer gezien had. Netwerken met een glaasje schuimwijn in de hand op een sprookjesachtige locatie. Ik denk dat mijn baas zich geen beter afscheid had kunnen wensen.

Spijtig genoeg was de minister-president wegens persoonlijke redenen afwezig, maar er waren voldoende begenadigde sprekers die de officiële speeches konden overnemen. Het rode lint werd met zwier door twee slimme dames doorgeknipt en dan was het eindelijk zover: we mochten het kasteel binnen!

Ter gelegenheid van de heropening werd theatergezelschap FC Bergman uitgenodigd om een tentoonstelling te maken voor deze bijzondere plek. Het resultaat is een zeer beklijvende audiovisuele expo geïnspireerd door de vele foto’s waarop markiezin Arconati Visconti, die het kasteel schonk aan de Belgische overheid, prijkt in een middeleeuws pagepakje. Foto’s waaruit een grote nostalgie, een intens verlangen naar andere levens en andere tijden, blijkt.

Het vernieuwde kasteel is op zich al prachtig, maar de beelden van FC Bergman maken van het bezoek aan het kasteel een unieke ervaring. De beelden die in de verschillende gerestaureerde kamers getoond worden, zijn prachtig en sprookjesachtig, maar dan het sprookjesachtige van de wrede sprookjes van weleer die nachtmerrieachtige beelden oproepen, niet die zeemzoete suikerverhalen van Disney. Niet geschikt voor kinderen, dus. Wie graag een kindvriendelijke ervaring beleeft, bezoekt het kasteel beter volgend voorjaar.

Oja, de hapjes op de receptie waren zeer lekker, alleen zo schaars dat ik ‘s avonds, nadat mijn grote baas zo vriendelijk was mij thuis voor de deur af te zetten, nog honger had.

De dag was nochtans goed begonnen met een gezamenlijke treinrit met mijn twee collega’s naar Brussel. We hadden de trein van 8.06u genomen, kwestie van een beetje marge te hebben. Mijn collega had een cambio-kaart van het werk gereserveerd die we samen gingen ophalen aan het onthaal.

Helaas was mijn collega vergeten te noteren wat de nummerplaat van de wagen was die hij had gereserveerd. Geen nood, zoveel moeite was het niet om snel de kaart uit te proberen bij de tiental wagens die er stonden in de Markies- en Loksumstraat. Tot mijn grote verbazing reageerde echter geen enkele wagen. Nog eens alle wagens afgegaan: geen enkele wagen die wilde opengaan.

Voor de zekerheid terug naar het werk gelopen om te vragen of de onthaalbediende ons niet per ongeluk de verkeerde kaart had meegegeven. Dat bleek niet het geval te zijn, dus terug naar de cambioparkeerplaats.

Mijn collega dan maar naar cambio gebeld en daar waren ze zo vriendelijk om hem de exacte nummerplaat van de gehuurde wagen door te geven. Helaas had mijn collega er vergeten bij te zeggen dat geen enkele wagen in de buurt op de kaart had gereageerd. En jawel: de knalblauwe cambio weigerde de kaart te herkennen.

Opnieuw naar cambio gebeld. De vriendelijke medewerker aan de andere kant van de lijn ontgrendelde de wagen vanop afstand en opgelucht stapten we in. Ondertussen hadden we al flink wat tijd verloren en zag het ernaar uit dat we nooit vóór 9.30u in Gaasbeek zouden geraken.

Onze vreugde dat we in de wagen geraakt waren, was echter van korte duur. Het ding weigerde te starten. Opnieuw naar cambio gebeld en na een volledige herstart van de wagen vanop afstand, slaagde mijn collega er eindelijk in het ding aan de praat te krijgen. Da’s echt wel de eerste keer dat ik zoveel problemen ervaar met cambio. Bij mijn vriend en mij verloopt dat altijd heel vlot.

Natuurlijk was het erg druk in Brussel centrum, dus tijd goedmaken zat er niet in. Uiteindelijk waren we een dik half uur te laat en misten we daardoor het merendeel van de speeches. Gelukkig hadden we nog tijd genoeg om het gebouw zelf grondig te inspecteren en te genieten van het feestelijke ontbijtbuffet. Ik kijk alvast uit naar de heropening van het kasteel zelf, maar ik betwijfel of ik me dan met een cambio naar ginder zal begeven.