Tot zover mijn voornemen om na de culinaire uitspattingen in Puglia alleen nog maar slaatjes te eten.

We kochten een ticketje voor de bus aan het onthaal van het hotel en lieten de buschauffeur ons naar hartje Groningen voeren. We stapten af op de Grote Markt, vlakbij hét symbool van Groningen, de Martinitoren. Ideaal! We liepen meteen door naar de Martinitoren en informeerden bij de vriendelijke jongeman die op wacht stond aan de ingang waar we tickets voor een bezoek konden bemachtigen. De jongeman zei dat je deze ofwel online ofwel bij het Forum vlakbij kon kopen. Meestal ben ik een fan van online tickets kopen, maar aangezien het Forum toch vlakbij was, besloten we de tickets daar te gaan halen.

Wat een goeie beslissing! Het Forum bleek een heel bijzonder modern gebouw dat verschillend functies combineert. De hoofdfunctie is de bibliotheek, maar je kan er ook allerlei multimediatoepassingen uitproberen en 3D-printen. Er is een filmzaal, een toeristenonthaal en -shop en nog veel meer. Doorheen het gebouw, waarvan de verdiepingen open zijn opgebouwd en met roltrappen verbonden, zijn er verschillende cafés en zelfs een restaurant. Hét letterlijke hoogtepunt is het gratis te bezoeken dankterras met een prachtig uitzicht op de Martinitoren en Groningen.

De vriendelijke dame van het toeristenonthaal verkocht ons de toegangstickets voor de Martinitoren en gaf ons een gratis gidsje van Groningen mee met een aantal wandelingen. Handig, wisten we meteen wat doen na de beklimming van de toren.

Stipt om 12u stonden we opnieuw aan de ingang van de Martinitoren en startten we de beklimming van de wenteltrap met ongelijke treden. En jawel, we bewonderden de indrukwekkende bronzen klokken en het prachtige uitzicht op de omgeving. Al moet ik eerlijk zijn dat het gratis uitzicht vanaf het Forum misschien zelfs nog beter was. We hadden geluk dat de beiaardier net aanwezig was en ons toeliet in de beiaardkamer die normaal niet toegankelijk is voor bezoek.

Na de beklimming dronken we iets in het zonnetje op het gezellige terras van De Kostery. Al had ik beter op voorhand opgezocht of dit een goede zaak was, want het verse appelsiensap dat ik besteld had, was werkelijk een schande. Met dikke stukken taai vruchtvlees erin. Echt een tegenvaller.

Mijn vriend en ik besloten een combinatie van twee wandelingen uit het gidsje te maken om zoveel mogelijk van het prachtige weer te profiteren. Het was echt zalig om door het zonnige Groningen te flaneren. Iedereen was buiten aan het genieten van het zonnetje en de stad bruiste van het leven. Geen fleece nodig vandaag! Het was zelfs warm genoeg voor een ijsje! Onze wandeling bracht ons langs veel water, haventjes, een markt met voedingswaren, gezellige straten en statige lanen met prachtige huizen.

We bewonderden het mooie, uit 1896 daterende treinstation, dat zich de titel van mooiste station van Nederland toebedeelde. Ik heb uiteraard geen vergelijkende studie gedaan, maar het was idd een indrukwekkend bouwwerk, een virtuoze mengeling van renaissance- en gotische stijlelementen.

Ik deed een moedige poging om het Groninger Museum op de foto te krijgen. Architecturaal vond ik het moeilijk om dit gebouw te lezen. De architect heeft gewoon drie totaal verschillende gebouwen getekend in de meest uiteenlopende stijlen en die vervolgens samen gebracht. Niet echt geslaagd, vond ik persoonlijk, maar wel de ideale plaats om iets te drinken op het terras in het zonnetje en een sanitaire stop in te lassen. Het was wat laat om het museum zelf te bezoeken, en eigenlijk wilden mijn vriend en ik gewoon genieten van het mooie weer.

Het was heerlijk zitten op het aangename terras van het museum, maar de Chardonnay was werkelijk abominabel. Heimwee naar de heerlijke wijn van De 4 Dames op Schiermonnikoog.

Op het einde van de tweede wandeling stapten we een mooie kaaswinkel binnen en kochten we drie grote stukken Hollandse kaas: geitenkaas, kaas met rode pesto en kaas met groene pesto. De uitbater voorzag de kazen van een vacuümverpakking zodat ze langer vers zouden blijven.

Na de twee wandelingen succesvol uitgewandeld te hebben, wisten we niet goed meer wat te doen. Voor een derde wandeling was er geen tijd meer, dus besloten we ons een half uur vroeger dan onze reservatie naar Japans restaurant Hanasato te begeven.

Bij onze aankomst daar stond onze tafel al klaar. Het startschot van een fantastische avond authentiek Japans eten (de chefkok is een Japanner die de Nederlandse zaalmeester leerden kennen toen ze allebei op een cruiseschip werkten). Via de Michelingids was ik bij dit restaurant uitgekomen en ik was meteen verkocht toen ik het wagyu seizoensmenu op de website zag staan. Het wordt zowaar een traditie: Japans eten in Groningen!

En amai, we werden niet teleurgesteld. Wat een fantastisch lekkere gerechten! Bij elke gang kregen we aangepaste saké, geschonken uit die typische kruikjes. Hét hoogtepunt van de avond was de shabu-shabu met wagyu rundsvlees. Echt lang geleden dat ik dat nog gegeten had!

Sakizuke (amuse bouche van het seizoen):

Hassun:

Sashimi:

Chawanmushi:

Gegrilde vis:

Wagyu rib-eye:

Shabu-shabu:

Dessertje:

We sloten de avond af met een lekker glaasje umeshu en namen moe, maar tevreden de bus terug naar het hotel.

Mijn favoriet bentobox–restaurant in Brussel is verhuisd naar een nieuwe locatie, vlak tegenover de oude en kreeg voor deze gelegenheid een total make-over. Hoewel ik altijd een boon heb gehad voor de bentobox-lunch, moet ik toegeven dat het restaurant een iet of wat afgeleefde indruk gaf. De indeling was daarenboven onlogisch met veel trapjes en trappen waarbij je moest opletten je hoofd niet te stoten. Duidelijk voor verbetering vatbaar. En deze verbetering is er nu gekomen met een prachtig en stijlvol ingericht nieuw pand. Wat een verademing ten opzichte van de vorige locatie.

En ja, het eten is nog altijd even lekker! Met dank aan mijn collega-teamverantwoordelijke om mij te voorzien van uitstekend lunchgezelschap.

Moloukhiya shitaké carrote oeuf au sésame, mousse d’asperges vertes, tempura d’eryngi farci aux dorades hachées, coque à la vapeur, poulet fermier sauce prune salèe:

Sashimi du jour:

Pigeonneau cuit à basse température:

Dessert:

Matcha!

Absolute topper!

Voor slechts dertig euro konden we genieten van high quality sushi en zeer verzorgde teppanyaki gerechten. Mijn vriend en ik bestelden telkens een verschillend gerecht zodat we zoveel mogelijk gerechten konden proeven. En elk gerecht was bijzonder lekker. Dikke aanrader voor liefhebbers van de Japanse keuken.

En ik had als afsluiter nog net genoeg plek voor een rodebonenijsje.

PS: Helaas totaal niets gezien van de bloedmaan. Het wolkendek was gewoon té dik.

Ditmaal stond een bezoek aan restaurant Ko’uzi op het programma. Ik had ooit tijdens een event van de Japanse ambassade al eens kennis gemaakt met de creatieve sushi van Ko’uzi, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Gelukkig werden deze probleemloos ingelost. Wat een sushiweelde! Natuurlijk gingen we voor de creatieve sushi’s. Hoewel ik in principe een sushipurist ben (nooit een echte fan geweest van de Amerikaanse sushivarianten), kan ik zo’n creatief uitstapje bij tijd en wijlen zeker appreciëren. Het moet gezegd, de sushi die Ko’uzi serveert is werkelijk een kunstvorm. Fenomenaal lekker. (Bij het schrijven van deze blogpost komt het water me alweer in de mond.) En de perfecte wagashi als dessert was de heerlijke kers op de taart.

Zoals de traditie het wil, sloten we met ons vieren de avond af in een Antwerpse cocktailbar. De uitgebreide kaart van Cocktails at Nine maakte kiezen moeilijk, maar uiteindelijk slaagden we er allemaal in een drankje naar onze smaak te vinden. En als iedereen een andere cocktail neemt, kan je natuurlijk bij elkaar proeven en vergelijken. We zakten gezellig weg in de zeteltjes van Cocktails at Nine en babbelden tot het tijd werd de laatste trein naar Leuven te halen.

Heerlijke avond.

Moest je je hele leven nog maar het eten uit één land mogen eten (de cuisine, voor de vrienden), welke cuisine zou dat dan zijn en waarom?

Ik veronderstel dat dit voor trouwe lezers van dit blog niet als een verrassing zal komen: de Japanse keuken staat bij mij afgetekend op nummer één. En dan heb ik het heus niet alleen over sushi en ramen, want bij ons in het Westen wordt de Japanse keuken jammer genoeg al te vaak vereenzelvigd met deze twee gerechten. Niet dat ik iets tegen sushi en ramen heb, integendeel, ik vermoed dat ik gerust de rest van mijn leven op ramen en sushi alleen kan leven, maar de Japanse keuken is zoveel rijker dan dat. Je hebt sukiyaki, teppanyaki, teriyaki, tempura, okonomiyaki, yakitori, udon noedels, soba noedels, onigiri (serieus, waarom verkopen ze dat nergens in België?), de fantastische bentoboxen en nog zoveel meer.

En mocht Japan ooit verzwolgen worden door een reusachtige tsunami, dan kan ik mij ook wel neerleggen bij de rest van mijn leven alleen nog maar Koreaans eten. Of Thais, of Indisch,… Zie, ik ben een gemakkelijke als het op eten aankomt!

Nog een interessante discussie gehad met mijn collega die ook al twee keer in Japan geweest is: dat ze altijd blij was als ze ergens een McDonalds of zo tegen kwam. En een andere collega beaamde dat hij na een reis in Azië altijd blij was om bij zijn moeder stoofvlees met frieten te kunnzn eten. Dat gevoel is mij dus volkomen vreemd. Ik zou er niets mee inzitten om voor de rest van mijn leven drie keer per dag rijst te eten. Afgewisseld met nu en dan noedels, natuurlijk!