We wandelen op het gemak naar de Torre dell’Orologio waarvoor ik eerder al tickets kocht. Voordat we de trappen van de toren mogen beklimmen, moeten we een formulier tekenen waarbij we aangeven dat we de risico’s aanvaarden. Dat hadden ze ons beter laten ondertekenen toen we de Torre Prendiparte beklommen, want de trappen daar waren in veel slechtere staat dan de trappen die we nu moeten beklimmen.

We genieten van alweer een prachtig uitzicht op Bologna, maar wat mij betreft, is het beste uitzicht van onze trip dat vanaf Torre Prendiparte. We nemen de tijd om nog een laatste groepsfoto te nemen en wandelen vervolgens door Il Quadrilatero, een drukke wijk met kleine straatjes die uitpuilt van de winkels met levensmiddelen en restaurants. We komen een beetje per ongeluk langs het Santuario di Santa Maria della Vita en besluiten deze kerk met bijhorend klooster een bezoek te brengen.

Dé trekpleister is hier de Compianto sul Cristo Morto van Niccolò Dell’Arca. De bekende beeldengroep toont een groep rouwenden rond het dode lichaam van Christus. De beeldhouwer is er meesterlijk in geslaagd de pijn en ontzetting weer te geven op de gezichten van de rouwenden. Echt pakkend.

We bezoeken ook de rest van het complex. Helaas is de museale opstelling van het Museo della Sanità e dell’Assistenza niet te bezoeken. Geen erg, het prachtig oratorium is op zich al de moeite waard. Hier bewonderen we de beeldengroep Transito della Vergine (de tenhemelopneming van Maria) van Alfonso Lombardi.

Omdat we gisteren zo lekker gegeten hadden bij la Drogheria della Rosa besluiten we ons bezoek aan Bologna af te sluiten met een lekkere lunch bij dit restaurant. Helaas, la Drogheria della Rosa blijkt gesloten op maandag. Gelukkig is het restaurant ernaast, Parlor, wel open. En amai, het eten hier is nog een trapje hoger dan bij la Drogheria della Rosa. Mijn tafelgenoten genieten van een charcuterie- en kaasbordje, maar ik kan niet anders dan de Sint-Jacobsvruchten bestellen. Als hoofdgerecht geniet ik van een geweldig lekkere tarbot filet. En ja, het is onze laatste lunch, dus daar drinken we een flesje heerlijke Italiaanse wijn bij. Een mooi culinaire afsluiter!

We keren terug naar de B&B en bestellen via de app een taxi om ons naar de luchthaven te brengen. Om iets na 15u zijn we op de luchthaven. We checken onze valiezen zonder problemen in en mogen zelfs kosteloos de handbagage van de moeder van mijn vriend inchecken.

Tot onze verbazing staat er een gigantische rij aan de security aan te schuiven, tot buiten de luchthaven. We hebben geen flauw idee wat er aan de hand is en niemand rondom ons schijnt over meer info te beschikken. De rij vordert erg traag. Zo nu en dan komt er personeel van de luchthaven langs op zoek naar passagiers voor bepaalde vluchten. Dat stelt ons enigszins gerust, want aan dit tempo gaan we zeker onze vlucht missen. Gelukkig krijgen we tijdens het aanschuiven de melding dat onze vlucht met een uur vertraagd is, van 17u naar 18u. Een geluk bij een ongeluk.

Rond 17u zijn we eindelijk door de security geraakt. We kopen een gelato bij Vecchi om deze verwezenlijking te vieren. Ondertussen horen we via het omroepsysteem van de luchthaven dat er verschillende vluchten afgelast worden. We hebben net onze eerste hap gelato gegeten, wanneer we bericht krijgen dat ook onze vlucht naar Brussel afgelast is. Het zat eraan te komen. Ik krijg een déjà vu naar vorig jaar toen de ouders van mijn vriend en ik in hetzelfde schuitje zaten en zo onverwacht in Nice belandden. De vlucht van mijn vriend, die over Frankfurt naar Genève vliegt, is voorlopig enkel vertraagd. Hopelijk blijft dat zo.

Snel na het bericht van de annulering krijg ik informatie over de herboeking. Jawel, herboekt naar morgen met een tussenstop van vijf uur in Zürich. Echt waar! Hoe is het mogelijk? Ondertussen hebben we nog steeds geen idee waarom er opeens zoveel vluchten geannuleerd worden, aan het slechte weer kan het alvast niet liggen.

We besluiten het beveiligde gedeelte van de luchthaven te verlaten en nemen dus afscheid van mijn vriend die vandaag nog naar Frankfurt hoopt te vliegen. Het vervelende is dat onze bagage al is ingecheckt en ik dus niets van lenzenvloeistof en andere levensnoodzakelijkheden bij me heb. Voor de zekerheid koop ik dus lenzenvloeistof bij de eerste de beste apotheek, voor het geval we onze bagage niet terug zullen krijgen.

Ik informeer bij de apotheker of hij weet wat er gebeurd is. Hij vertelt ons dat er bij de security een wapen in de handbagage gevonden is, waardoor een aantal vluchten moesten afgeleid worden naar een andere luchthaven. Een veiligheidsincident, dus. De schaarse online berichten lijken dit alvast te bevestigen.

In de inkomhal informeer ik waar we ons moeten aanmelden om een hotel te bekomen. We worden doorverwezen naar een balie helemaal aan het einde van de luchthaven. Daar staat al een flinke rij van passagiers wiens vlucht afgelast werd, aan te schuiven. Na even aanschuiven is het onze beurt. We geven onze namen en vluchtnummers op, die vervolgens door een vriendelijke jongeman met de hand op een blad papier geschreven worden. Serieus? Ik heb onze boarding passen bij de hand. Kunnen ze die niet gewoon inscannen, zodat ze meteen over alle gegevens beschikken?

Ik informeer bij dezelfde jongeman hoe we aan onze bagage kunnen geraken. Hij geeft ons mee dat we opnieuw door security moeten om naar de bagagebanden te gaan, maar als we onze boarding pass tonen en zeggen dat onze vlucht afgelast is, zal het personeel ons via de fast lane door security loodsen. En ja, deze keer zijn we op een recordtempo door security. De allereerste keer in mijn leven dat ik op één dag twee keer door dezelfde security moet, want ja, ook de tweede keer worden onze rugzakken gecontroleerd.

Tot mijn grote opluchting staan onze valiezen mooi op ons te wachten. Toch wel gemakkelijk om over al je spullen te beschikken als je onverwacht een extra nacht op hotel moet doorbrengen. Oef.

We verlaten opnieuw het beveiligde gedeelte van de luchthaven en weten met wat geluk drie zitplaatsen te veroveren niet ver van de balie waar we onze namen hebben opgegeven. Andere gestrande passagiers hebben minder geluk, overal zitten mensen op de grond met hun bagage. En dan begint het lange wachten tot er een bus opdaagt om ons naar een hotel te brengen. Ondertussen lezen we online dat de nieuwe scanner van de security een vals alarm heeft gegeven en dat er zich helemaal geen wapen bevond in de handbagage. Amai, ik zou niet graag in de schoenen gestaan hebben van de onfortuinlijke reiziger wiens handbagage dat vals alarm gegeven heeft. Moet niet zijn of haar beste dag geweest zijn.

Na een paar keer informeren, komt dan eindelijk het nieuws dat een zekere Matteo de passagiers van Brussels Airlines naar de bus zal begeleiden. Opgelucht volgen we Matteo naar de bus. We droppen onze bagage in het bagagecompartiment van de bus en wachten geduldig tot de bus vertrekt. Ons geduld wordt opnieuw op de proef gesteld, want uiteraard ontbreken er nog passagiers en vertrekken we pas een twintigtal minuten later.

Enfin, na veel gedoe, dropt de bus ons iets voor negen uur ‘s avonds af bij het Bologna Airport Hotel. Het is even file aan het onthaal, maar het personeel aan het onthaal is superprofessioneel en zorgt ervoor dat iedereen binnen een paar minuten een kamer heeft. Ik informeer hoe we de dag nadien terug op de luchthaven moeten geraken, maar daar kan het personeel mij voorlopig geen antwoord op geven.

De ouders van mijn vriend en ik droppen onze spullen af in onze kamers en keren dan terug naar het restaurant. Om 21.15u zitten we aan tafel voor het diner. We hebben allemaal honger en alhoewel het eten bijzonder basic is, smaakt het. We durven het zelfs aan een flesje wijn te bestellen. Ondertussen vernemen we dat mijn vriend met vertraging in Frankfurt is geland en daar uiteraard zijn aansluiting naar Genève gemist heeft. Ook hij zal dus noodgedwongen een extra nacht in een hotel moeten doorbrengen. Gedeelde smart…

Na het eten ga ik nog even aan het onthaal informeren naar de modaliteiten voor morgen. Het personeel weet me te zeggen dat de bus ons rond 8.30u zal komen afhalen. Perfect, want onze vlucht naar Zürich vertrekt om 10.45u. Ik spreek af met de ouders van mijn vriend dat we elkaar de volgende dag om 7.30u zullen treffen aan het ontbijtbuffet. Zelf te betalen, maar dat hebben we er graag voor over.

Ik neem nog snel een douche om de stress van de voorbije dag van me af te spoelen en kruip dan in bed.

Op aanraden van de eigenares wandelen we naar de Giardini Margherita, waar zich een gigantische markt uitstrekt over de mooie wandelpaden. De marktkramen puilen uit van de bloemen en geschenken voor moederdag. We slenteren wat rond en de ouders van mijn vriend kopen een geschenk voor de buurvrouw en sleutelhangers voor de kleinkinderen.

We belanden (alweer op aanraden van de eigenares van onze B&B) op een terras bij le Serre dei Giaridini Margherita, waar we iets drinken in de schaduw van enkele prachtige bomen. Het is behoorlijk warm vandaag en rondom ons zijn vele zitplaatsen ingenomen door blokkende studenten. Die serres blijken trouwens een heel boeiend project te zijn, waar nog maar een gedeelte van gerealiseerd is. We lezen de informatieborden en ik ga er naar het toilet in een container.

Voor het middagmaal lopen we een beetje onze neus achterna en zo belanden we op het mooie terras van la Drogheria della Rosa, waar we een prachtige tafel krijgen onder een witte parasol. De baas, die met krukken loopt, komt hoogstpersoonlijk onze tafels goed zetten. We krijgen meteen een glaasje witte wijn en een hapje aangeboden van het huis. Amai, wat een verwennerij.

Onze dienster spreekt met een wel heel bijzonder accent en ik denk even dat ze Nederlandse is, maar het wordt al snel duidelijk dat ze ons gesprek niet verstaat. Dus vraag ik of ze van Scandinavië is. En bingo: ze is Deense.

We delen een overheerlijke vitello tonnato als voorgerechtje. En vervolgens probeer ik voor de eerste keer in mijn leven tortellini in brodo, een lokaal gerecht waarbij de tortellini in een bouillon wordt geserveerd. Alles is superlekker en wanneer we als afsluiter een grappa bestellen, komt de baas hoogstpersoonlijk de fles op tafel zetten. Dus hebben we ons een extra glas uitgeschonken? De vraag stellen is ze beantwoorden.

Omdat het zo warm is, snak ik ernaar mijn wandelschoenen om te ruilen voor flipflops. We lopen dus even langs de B&B om van schoenen te wisselen. Vervolgens bestellen we een taxi voor een bezoek aan het Complesso di San Michele in Bosco. Yep, ons alweer aangeraden door de spraakvaardige eigenares van onze B&B. Terwijl we met de taxi de berg oprijden, zijn we opnieuw blij dat we deze klim niet te voet moeten doen.

De taxi zet ons af bij het ziekenhuis en even zijn we in de war. Waar is de kerk die bij dit ziekenhuis hoort? Waar is de kloostergang met het bijzondere optische effect? Waar is het fabelachtige uitzicht dat ons beloofd is? Op de deuren hangt de boodschap dat vandaag alles gesloten is. Zijn we helemaal voor niks naar hier gekomen? Gelukkig is er googlemaps, die ons leert dat de kerk zich om de hoek buiten ons gezichtsveld bevindt. We wandelen dus een stuk over de parking (aangeduid als privéterrein) om de kerk te vinden.

En waw, wat een prachtige kerk! Alleen al voor de kerk is het de moeite waard om tot hier te komen. Maar het meest bijzondere moet nog komen. In de lange ziekenhuisgang krijgen we een wel heel bijzonder zicht op de Torre degli Asinelli. Hoe verder je je van het raam dat uitkijkt op de toren verwijdert, hoe groter de toren zelf lijkt. Terwijl wij ons van het raam verwijderen, lijkt de toren te groeien. Dit is duidelijk optisch bedrog, maar het effect is echt wel heel bijzonder. En ja, ook in deze gang treffen we een meridiaanlijn aan.

Na dit bijzondere erfgoed in ons opgenomen te hebben, stappen we opnieuw naar buiten om foto’s te nemen van het geweldige uitzicht op Bologna. Echt, deze plek is een must see als je naar Bologna komt. Terwijl wij foto’s nemen van het uitzicht komen er steeds meer jongeren op brommertjes de heuvel op gereden. Het is duidelijk dat dit bij zonsondergang een populaire ontmoetingsplek is voor de lokale jeugd.

We vragen één van de jongeren om een foto van ons groepje te nemen en wandelen vervolgens de berg terug naar beneden. Om 18u heb ik immers een bezoek aan de Torre Prendiparte geregeld. We passeren opnieuw langs de Torre degli Asinelli en de Torre Garisenda, prachtig verlicht door de avondzon. Het blijft toch een bijzonder zicht, die extreem overhellende toren. Ik hoop dat het effectief lukt om de toren te stabiliseren.

Iets voor 18u komen we aan bij de Torre Prendiparte, met zijn 60 meter de tweede hoogste toren van Bologna. We krijgen een fluogeel armbandje om en mogen vervolgens de gids volgen. De toren is in privébezit, waardoor een bezoek alleen mogelijk is op zondagnamiddag.

We beklimmen de houten trappen, die er, als ik eerlijk ben, allemaal wat wankel uitzien en ongetwijfeld op middellange termijn aan vervanging toe zijn. Ik denk dan maar bij mezelf dat de kans dat de trappen het net vandaag zullen begeven wellicht niet zo groot is. Mensen met hoogtevrees: dit is niet een toren die jullie willen beklimmen. De toren is op zich al heel bijzonder: in de loop der eeuwen heeft hij zeer uiteenlopende functies gehad. Hij heeft zelfs dienstgedaan als gevangenis, getuige daarvan de inscripties die de gevangen in de muren hebben gekrast. Je kan twee verdiepingen afhuren als B&B (very inconvenient, want het bed en het toilet bevinden zich op verschillende verdiepingen) en sommige verdiepingen zijn te huur voor privé-evenementen.

Na een stevige klim staan we boven op de toren en waw: wat een uitzicht! Fenomenaal! We zien rondom ons alle torens waarvoor Bologna zo beroemd is en in de verte zijn we het Complesso Monumentale di San Michele in Bosco en het Santuario Madonna di San Luca liggen op hun heuvels. Zo krijgen we meteen een goed overzicht van alle plekken die we de voorbije dagen bezocht hebben.

Voor onze laatste avond heb ik een tafel gereserveerd in Trattoria da Me Nella Torre, want ja, waarom niet deze mooie trip afsluiten met een diner in een toren? Dit restaurant is duidelijk het meest fancy van de trip. We starten met een glaasje schuimwijn en bestellen elk apart een voorgerecht en een hoofgerecht. Geen antipasti om te delen deze keer. En amai, mijn traag gegaard ei met asperges is echt een streling voor de tong en het lamsvlees van mijn hoofdgerecht is supermals.

We eindigen de maaltijd met een glaasje passito, zoete wijn gemaakt van rozijnen. De eerste keer dat ik zulke wijn drink en amai de wijn heeft zijn naam (l’ora felice) niet gestolen… Om duimen en vingers af te likken.

En ja, ook vandaag sluiten we de dag af met ene mooie avondwandeling. We genieten er extra van omdat het onze laatste avond is.

Vandaag staan een bezoek aan het Santuario della Madonna di San Luca op het programma. In theorie zouden we te voet kunnen gaan, maar dat is een flinke klim die we liever overlaten aan échte bedevaarders. Dus nemen we in de plaats van de benenwagen een taxi. Lekker makkelijk.

De taxi zet ons vlak bij de ingang van het heiligdom af en we bezoeken eerst de mooie kerk (waar net een misdienst in het Chinees aan de gang is) om vervolgens de smalle wenteltrappen naar de Sky Experience te beklimmen vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op de omgeving. Het is vandaag zalig warm. De zon op ons gezicht doet deugd. Grappig detail: het dak ligt bezaaid met verloren voorwerpen van toeristen: (zonne)brillen, een handtas en zelfs een eenzame knuffel.

Er zou zich op de site van het heiligdom ook ergens een crypte moeten bevinden, maar de pijlen leiden naar nergens en uiteindelijk staken we de zoektocht.

Om terug te keren naar het centrum van Bologna wandelen we langs de portico’s naar beneden. Da’s alvast makkelijker dan naar boven klimmen. We passeren de verschillende misterio’s (taferelen uit het leven van Christus en Maria) in omgekeerde volgorde. Alleen jammer dat er aan de portico’s gewerkt wordt, waardoor sommige stukken onderbroken zijn en er overal rommel ligt.

Het is kwart na één wanneer we opnieuw beneden zijn. We gaan met grote haast op zoek naar een trattoria voor het middagmaal, want in de buitenwijken van Bologna sluiten de meeste zaken om 14u. Een beetje op goed geluk komen we bij Osteria Il Cannone terecht, een gezellig restaurant versierd met, jullie raden het, kanonnen.

We zijn echt aangenaam verrast door dit restaurant. Supergezellig, vriendelijke bediening en heerlijke gerechten. En er staat polpo op de menukaart! Uiteraard hoort daar een glaasje wijn bij, of ja, waarom geen twee, want het smaakt!

Na dit heerlijke middagmaal wandelen we verder naar het stadscentrum. We komen door een straat vol met prachtige street art en daarna passeren we langs de Basilica di San Francesco en de Chiesa del Santissimo Salvatore. Echt overal struikel je hier over fantastische kerken. In totaal zouden er meer dan honderd kerken in Bologna zijn. Te veel om op vijf dagen te bezoeken, alleszins.

Terug aangekomen op de Piazza Maggiore willen we een bezoek brengen aan de Torre dell’Orologio. Helaas ons geluk is opgebruikt: er zijn voor vandaag geen tickets meer te verkrijgen. We boeken dan maar tickets voor onze laatste ochtend in Bologna, kwestie van dan zeker iets te doen te hebben. We werpen wel een blik op het gebouw zelf, dat alweer versierd is met prachtige muur- en plafondschilderingen.

Tijd voor een gelato bij Venchi! Met dit warme weer een welgekomen verkoeling. We wandelen verder naar de Cattedrale Metropolitana di San Pietro, die zich letterlijk op bijna een steenworp van de Basilica San Petronio bevindt. Die Italianen moeten wel heel gelovig zijn! We bewonderen het prachtige interieur van de kathedraal en de beeldengroep Compianto sul Cristo morto van di Alfonso Lombardi. Naast de kathedraal bevindt zich een straatje vol met kraampjes met snoepgoed en prullaria. Het kost ons weinig moeite om hier niets te kopen.

En jawel, vlakbij de kathedraal ontdekken we nog een geheim: de plafondschildering ‘Canabis protectio’. Deze inscriptie heeft niets te maken met de geestverruimende effect van canabis, maar eerder met de bloeiende hennephandel in het verleden.

Op naar ons volgende geheim: Little Venice. Als je door een bepaald raam kijkt, kan je een blik op de kanalen van Bolonga werpen en krijg je zogezegd het gevoel dat je in Venetië bent. Wij hebben vooral geen zin om te staan aanschuiven in een superlange rij om een blik door een raam te werpen. Dus laten we dit geheim aan ons voorbij gaan. De eigenares van onze B&B had ons in de plaats daarvan aangeraden om iets te gaan drinken bij Opera Caffè e Tulipani, omdat je van hun terras ook een mooi uitzicht hebt op een kanaal. Helaas is er geen tafeltje meer vrij voor vier personen.

Dus gaan we op zoek naar een andere plek voor ons traditionele aperitief. We komen op een gezellig terras van een wijnbar terecht die een mooie wijnkaart heeft. Ons glaasje schuimwijn smaakt alvast. We genieten.

Voor het avondmaal heb ik via The Fork een tafel gereserveerd bij San Silvestro in Cantina, gelegen op een gezellig plein. Het eten is lekker en de porties zijn (in tegenstelling tot gisteren) gelukkig niet te groot. Ik geniet van een heerlijk stukje vis met spinazie. Als dessert deel ik een tiramisu met mijn vriend. We sluiten de maaltijd af met een glaasje limoncello. Zalig!

Naar goede gewoonte doen we nog een flinke avondwandeling om al dat lekkers te laten verteren. We ontdekken een heel gezellige buurt met allerlei containers die omgebouwd zijn tot eet- en drinkkraampjes. Te onthouden voor één van de volgende dagen.

Naar Italiaanse normen valt het ontbijt goed mee. Er is zelfs een mooi aanbod aan hartige opties: mortadella, kazen, polenta, yoghurt en zelfs een gekookt eitje. Helaas wel in combinatie met wit toastbrood, maar hey, een mens kan niet alles willen. En natuurlijk zijn er ook cake en koekjes voor de zoetebekken. We startten de dag alvast met een goed gevulde maag.

We trekken richting het universiteitskwartier in Via Zamboni, op zoek naar één van de geheimen van Bologna: de inscripties ‘Panum Resis’ die zich ergens op een bureaublad in een aula zou bevinden. Panum Resis betekent dat kennis de basis is van elke keuze. Helaas, we hebben geen flauw idee waar we zouden moeten beginnen met zoeken naar deze inscriptie en dwalen een beetje doelloos rond in de gangen van de eeuwenoude gebouwen. Tot we een bord zien waarop staat dat het mogelijk is een geleid bezoek aan de universiteitsbibliotheek te brengen. We reserveren meteen een plaatsje om 11.30 voor een rondleiding in het Italiaans. Ik zal mijn beste vertaalkunsten wel boven halen.

Totdat het zover is, gaan we verder op verkenning in Bologna. We komen langs het plein met de twee beroemende torens Garisenda en Asinelli. De Garisenda toren helt echter vervaarlijk over en is instabiel geworden, waardoor gans het plein nu omringd is door containers die als doel hebben de brokstukken op te vangen mocht de toren instorten. Niet echt een plezant vooruitzicht als je je zaak hebt op dat plein.

Uiteraard kunnen we het niet laten nog een paar kerken binnen te lopen. En op de terugweg naar Via Zamboni komen we een plein tegen dat ingenomen is door tentjes van studenten als protest tegen de genocide in Gaza.

We zijn mooi op tijd aan de start van de rondleiding. Blijkt dat veruit het merendeel van de ingeschreven mensen buitenlandse toeristen zijn die geen Italiaans kunnen. Dit tot grote ontzetting van het meisje dat de rondleiding zal gidsen. Ze besluit dan toch maar de rondleiding in het Engels te doen, maar verontschuldigt zich op voorhand voor haar gebrekkige kennis van de taal. En toegegeven, haar Engels was verre van perfect, maar zo slecht bracht ze het er nu ook weer niet vanaf.

De bibliotheek is echt een pronkstukje uit een voorbije tijdperk. Echt de moeite van een bezoek waard. Met schitterende oude boeken en prachtig beschilderde plafonds. Het meisje verzekert ons echter dat de plafonds in het nabij geleden Palazzo Poggi, Via Zamboni nummer 33 nog veel mooier zijn. Tiens, die plafonds hebben wij blijkbaar helemaal gemist bij ons eerste bezoek aan dat pand eerder op de ochtend. We zagen wel een museum aangeduid, maar verwachtten niet dat dit de moeite kon zijn, omdat er enkel reclame stond voor een tentoonstelling over Japanse kimono’s.

Na de rondleiding keren we dus op onze stappen terug en kopen een ticketje voor het Museo di Palazzo Poggi. Al een geluk dat dat lieve meisje ons warm gemaakt had voor de mooie plafondschilderingen, want amai, wat een ontdekking. Het museum, gewijd aan de vooruitgang in de wetenschap doorheen de eeuwen heen is zeer boeiend, maar de plafonds alleen al zijn de moeite waard.

Het museum blijkt over een zeer uitgebreide historische collectie te beschikken van opgezette dieren, gedroogde planten en allerlei andere specimen. We bewonderen oude wereldkaarten, medische instrumenten, prachtige boeken en een kamer vol met wassen modellen van allerlei medische aandoeningen. Er is zelfs een ganse kamer met wassen modellen van embryo’s in de baarmoeder, inclusief meerlingen en stuitliggingen. Bijzonder boeiend, maar ook een tikkeltje griezelig.

Ook het filmpje over Ulisse Aldrovani, de grondlegger van het natuurhistorische museum, weet ons te boeien. Veel van de specimen die hij gecollecteerd heeft, kunnen we nu bewonderen in het palazzo. De renaissance moet in Bologna echt een fantastische tijd geweest zijn.

We breken ons bezoek voortijdig af omdat onze magen beginnen te grommen. We lunchen niet al te ver van het museum op het gezellig terras van Lab 16. Ik bestel een flatbread dat me echt smaakt. En ja, de zon en dat lekkere glas witte wijn zijn uiteraard ook uitstekend voor mijn humeur.

Terug naar het museum om het laatste gedeelte dat we nog niet gezien hebben, te bezoeken. We vinden er gigantisch gedetailleerde scheepsmodellen, houten modellen van Vauban versterkingen, prachtige ouderwetse wereldbollen, en de minitentoonstelling over kimono’s waarvoor we eerder reclame zagen.

Na ons bezoek aan het Palazzo wandelen we verder naar de Piazza Maggiore. Eindelijk staan we op het befaamde plein in het hart van Bologna! En kunnen we meteen nog een geheim ontsluieren. Helaas! We kunnen het standbeeld van Neptunus niet vanuit de juiste hoek benaderen, want het punt waarop je moet staan om de dubbelzinnige foto van de duim die een penis wordt te kunnen nemen, is ingenomen door één van de kraampjes van de jobbeurs die hier plaatsvindt. We zullen later nog eens moeten terugkomen.

We wandelen verder naar het beroemde Teatro Anatomico en slagen erin nog nét tickets voor het laatste tijdslot om 17.30u te boeken. Het geluk is aan onze kant. We keren terug naar de Piazza Maggiore om de Basilica San Petronio te bewonderen. De vader van mijn vriend wordt echter bijna de toegang ontzegd omdat zijn short te kort is. De strenge dame aan de ingang verplicht hem om zijn knieën zedig te bedekken met zijn fleece. Het resultaat is werkelijk hilarisch en niet eens zoveel zediger.

De basiliek met de onafgewerkt gevel is gigantisch, maar niet echt overdadig versierd. De soberheid van de basiliek staat in sterk contrast met de drie overdadig versierde zijkapellen, waarvoor je uiteraard met bijbetalen om deze te kunnen bezoeken. Normaal mag je geen foto’s nemen, maar de kerel aan de ingang werpt een blik op mij en zegt dat ik één foto mag nemen. Daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt en die kleine afrondingsfouten zal ongetwijfeld niemand mij kwalijk nemen.

Ook bijzonder in deze basiliek: de meridiaanlijn van Cassini, in 1655 ingewerkt in de vloer van de basiliek. Met zijn lengte van 66,8 meter is dit één van de grootste astronomische instrumenten in de wereld. Door een precies geplaatst gat in het plafond werpt de zon op het middaguur een elliptische afbeelding op de lijn waardoor slimme mensen allerlei complexe berekeningen over de stand van de zon kunnen maken.

Tijd om een bezoek te brengen aan het Teatro Anatomico. Het theater is gedeeltelijk verwoest geweest door een bombardement op 29 januari 1944. Gelukkig bleven de prachtige houten beelden grotendeels intact. Na de oorlog is het theater onmiddellijk gereconstrueerd. En gelukkig maar, want dit is echt een pareltje.

Van al die pracht en praal krijgt een mens dorst. Tijd voor een aperitivo! We vinden een leuke zaak op het plein achter de kathedraal, maar het is duidelijk dat we niet de enigen zijn die nood hebben aan een drankje. Het is er aanschuiven om een tafel te bemachtigen. We besluiten het slim te spelen en ons groepje op te delen. Mijn vriend gaat aanschuiven in de rij en ik ga samen met zijn ouders op zoek naar een andere plek.

Helaas alles zit goed vol, gelukkig krijgen we al snel bericht van mijn vriend dat hij een tafel heeft gekregen. Als dat geen reden is om een flesje schuimwijn te bestellen, dan weet ik het ook niet meer! Naar goed Italiaanse gewoonte krijgen we daar allerlei aperitiefhapjes bij geserveerd. La dolce vita!

Terwijl wij genieten van ons glaasje schuimwijn laten we ons entertainen door het schouwspel van de duiven die gretig elke vrijgekomen tafel aanvallen om de resterende aperitiefhapjes op te pikken. Het personeel doet tevergeefse pogingen om ze weg te jagen, ze keren terug van zodra ze merken dat er ook maar iets van etensresten op een tafel overblijft.

Vanavond hebben we, op aanraden van de eigenares van onze B&B gereserveerd in Ostería Broccaindosso, alweer een restaurant gelegen in onze eigen straat. We bestellen charcuterie als antipasti en daarna proeven we van drie verschillende soorten vers gemaakte pasta, de specialiteit van het huis. De twee eerste pasta’s, waaronder de befaamde lasagne zijn zeer lekker. De pasta met pecorino vinden wij iets te zout. En eerlijk: drie soorten pasta is misschien ook gewoon van het goede te veel. Bij dit alles drinken we een flesje rode Sangiovese wijn. Als afsluiter krijgen we allemaal een grote lepel tiramisu van het huis aangeboden. Alhoewel de tiramisu hemels is, moeten we echt wel moeite doen om hem op te krijgen.

Net als gisteren sluiten we de dag af met een avondwandeling om ons eten te laten zakken. We genieten van de mooi verlichte straten van Bologna en keren zelfs nog even terug naar de fontein van Neptunus. Op de terugweg spotten we een pastarollende dame in de vitrine van een restaurant. Niet echt mijn droomjob, moet ik toegeven.

De terugvlucht verloopt vlotjes en in een zucht staan we weer op de druilerige Belgische bodem. Ik ga de Napolitaanse zon missen!

Stipt om 9.30u gaat de deur dan toch open en krijgen we toegang tot de indrukwekkende ondergrondse site waar we de huizen uit de tijd van de Griekse bouwheren van Neapolis kunnen bewonderen. Een heel andere ervaring dan ons vorige bezoek aan de Napolitaanse ondergrond. Tot onze verbazing mogen we helemaal op ons eentje de ondergrondse site verkennen. Naast een ander koppel dat zoveel mogelijk uit onze buurt blijft, hebben we de ondergrondse ruimtes helemaal voor ons alleen. Het blijft bizar dat er zich onder Napels gewoon een volledig andere stad bevindt.

Op het einde van het bezoek kopen we een een kralenarmbandje van vulkanisch gesteente voor de dochter van onze vrienden en dan wandelen we naar Teatro di San Carlo. Verrassing: onderweg komen we zowaar Roberto, onze food tour gids tegen. Het is en blijft een kleine wereld, ook in Napels. Na een mooie wandeling van ongeveer een half uur komen we aan bij het theater en halen we de op voorhand gereserveerde (maar nog niet betaalde) tickets op aan het onthaal.

Het Teatro di San Carlo is het oudste operatheater ter wereld dat nog steeds actief is en valt alleen te bezoeken met gids. En amai, wat een pracht en praal! We weten gewoon niet waar eerst kijken. Het bezoek start in de indrukwekkende zaal met de koninklijke loge. De zaal is nu in fluweelrood en goud uitgevoerd, maar vroeger was dit in het blauw en zilvergoud, de kleuren van het wapenschild van het Huis Bourbon, de absolute monarchie die Zuid-Italië en Sicilië regeerde tussen 1816 en 1861. We mogen plaatsnemen in één van de loges en eindigen het bezoek in de foyer. Als je Napels bezoekt, moet je dit theater zeker op je ‘must see’ lijst zetten.

Voor de lunch belanden we bij Amici Miei, een ouderwetse familiezaak met heerlijk zelfgebakken brood. We bestellen naar goede gewoonte antipasti. Al vinden onze vrienden de in zuur opgelegde vis ditmaal niet zo lekker. Ik doe tussen de antipasti en het hoofdgerecht een moedige poging om voor het diner een tafel voor zes personen bij een goed restaurant te reserveren, maar al mijn telefoontjes draaien op niets uit: alles is volzet.

Na de lunch maken we een mooie wandeling langs de Rampe di Pizzofalcone Monte Echia met een prachtig uitzicht op de Vesuvius en Castel dell’Ovo, één van de oudste kastelen van Napels (helaas niet te bezoeken). Castel dell’Ovo, betekent ‘kasteel van het ei’. De legende zegt dat de Romeinse dichter Vergilius een ei in de fundering van het kasteel van Napels plaatste. Als het ei ooit zou breken, zou het kasteel samen met Napels vergaan. Zowel Napels als het kasteel staan nog steeds recht, wat voor ons alvast goed nieuws is. Het is behoorlijk warm én nog geen vijf uur in de namiddag, dus: tijd voor een gelato! We stappen binnen in de stijlvolle Gelateria Desìo en kopen ons allemaal een ijsje.

Terwijl we smullen van onze gelato maken we een heerlijke wandeling langs het water, genietend van de warme zonnestralen op ons gezicht.

Volgende bestemming: het Castel Nuovo. Helaas, bij aankomst blijkt dat het kasteel tijdelijk gesloten is om wille van gevaarlijke omstandigheden. We informeren wanneer het kasteel opnieuw te bezoeken valt, maar dat blijkt pas over een paar dagen mogelijk te zijn. Wellicht zijn er enkele noodreparaties nodig om te voorkomen dat er stukken van het gebouw naar beneden komen. De versieringen aan de buitenkant zijn immers ook beschermd met netten.

Een beetje teleurgesteld wandelen we verder naar Galleria Umberto. Ik had zo’n prachtig overdekte en stijlvolle winkelgalerij zoals in Milaan verwacht, maar dat valt tegen. De met glas overdekte galerij zit vol met goedkopen ketens en fast food winkels. En de enige souvenirwinkel is dan weer veel te duur en verkoopt eerder antiquiteiten. Een teleurstelling, toch wel.

Omdat onze vriendin graag nog een souvenir koopt voor haar mama, besluiten we een stukje door het Quartieri Spagnoli te wandelen, in de hoop onderweg wat leuke winkels tegen te komen. We wandelen doorheen leuke, smalle straatjes. Alleen jammer van die vervelende, luidruchtige brommers waarvoor we om de haverklap uit de weg moeten springen.

We passeren een marktje waar onze vriendin een mooie halsketting uit koraal vindt voor haar mama en haar dochter een pet koopt voor haar vriendje. We keren terug naar onze B&B via de Spaccanapoli en kopen daar een flesje limoncello voor de ouders van mijn vriend en Napolitaanse harde snoepjes van citroen en appelsien voor mijn collega’s.

We lopen nog even binnen in de Gesù Nuovo om voor een laatste keer ons te later overdonderen door de schoonheid van de mooiste kerk van Napels.

Tijd om te douchen en ons klaar te maken voor ons laatste avondmaal in Napels. Het is nog redelijk vroeg, dus we wagen het erop om naar ‘A Figlia d”o Marenaro te trekken. Een geluk dat die Italianen zoveel later eten dan wij, want we krijgen zonder problemen een mooie tafel op het overdekte terras toegewezen. En ja, de tapas hier zijn toch beter dan die van deze middag. Een waardige afsluiter van een fijne vakantie!

Na het ontbijt trekken we onze wandelschoenen aan en wandelen we op het gemak naar Stazione di Montesanto om daar de funiculare naar Certosa te nemen. Volgens googlemaps is het maar twintig minuten wandelen vanaf onze B&B, maar wij stoppen geregeld onderweg om de sfeer in de Napolitaanse straten op te nemen. Door het drukke voetgangersverkeer en de vele brommertjes vorderen we minder snel dan gedacht.

Toegegeven, we laten ons maar al te graag afleiden door de vele kraampjes met streetfood en de winkeltjes met allerlei prullaria. Het wordt ons al snel duidelijk dat rode pepertjes en rode hoorns hier een absolute must have zijn. Letterlijk overal kan je hangertjes met deze symbolen kopen. En amai, al de zoetigheden die hier langs de kant van de weg verkocht worden, je krijg er bijna diabetes van door er alleen maar naar te kijken.

Voetballegende Maradonna is alomtegenwoordig in de straten van Napels, vereeuwigd in talrijke muurschilderingen. Het voetbalgekke Napels geniet duidelijk nog na van het feit dat de Napolitaanse ploeg vorig jaar kampioen gespeeld heeft. De straten zijn uitbundig versierd in de kleuren van de ploeg: wit, blauw en lichtblauw. En ook Leuvense voetballer Dries Mertens is hier nog steeds populair.

We lopen even binnen in de Basilica di Santa Chiara, een reusachtige kerk die duidelijk geleden heeft onder de bombardementen tijdens de tweede wereldoorlog. Dit monumentale gebouw moet vóór de vernielingen bijzonder indrukwekkend geweest zijn. En dat is ze nu nog steeds, al is het maar om wille van de grootte.

Vlak tegenover de Basilica di Santa Chiara ligt de Chiesa del Gésu Nuovo. Achter de strenge, ietwat modern aandoende gevel schuilt een overweldigende barokke schoonheid die moeilijk in woorden te vatten is. Je weet gewoon niet waar eerst kijken en mijn hersenen slagen er amper in al deze overdaad te verwerken. Meteen een eerste hoogtepunt van onze trip.

Na ons bezoek aan de Chiesa del Gésu Nuovo wandelen we verder. We komen langs talrijke beenhouwers met orgaanvlees in het uitstalraam, vervolgens komen we op een versmarkt terecht waar de Italianen hun verse vis, groenten en fruit kopen. Heel fotogeniek allemaal.

Na een veel langere tocht dan initieel gepland, kopen we een ticketje voor de funiculare. Na een kort, maar aangenaam ritje stappen we af aan halte Morghen. Van daaruit is het nog een korte wandeling naar Certosa di San Martino.

Dit prachtige klooster is alleen al de moeite waard voor het fenomenale uitzicht op Napels. Maar het klooster heeft meer te bieden dan dat: een prachtige kloostertuin met pandgang, een indrukwekkende collectie religieuze kunst, een boeiende collectie kerststallen en een fenomenale barokke kapel. Echt de moeite van een bezoek waard!

En jawel, ook hier treffen we toiletten zonder toiletbril en toiletdeuren zonder slot. Ik begin zowaar een trend te ontwaren.

Na ons bezoek aan het klooster eten we een lichte lunch op het terras voor de ingang. Ik bestel een arancino en mijn medegezellen proberen de focaccia. Alles is lekker en het is bijzonder gezellig zitten op het terras met het prachtige uitzicht.

Na de lunch wandelen we naar het vlakbij gelegen Castel Sant’Elmo. Ook hier geldt dat het uitzicht er spectaculair is. Al is de oude burcht op zich indrukwekkend, we genieten vooral van het uitzicht op de Vesuvius met het klooster dat we zonet bezocht hebben op de voorgrond. De foto’s spreken voor zich.

We genieten van de warme zonnestralen op ons gezicht en krijgen ons met moeite losgerukt van het mooie uitzicht. Het Castel Sant’Elmo biedt, naast een fantastisch uitzicht, ook onderdak aan een toonplek voor hedendaagse kunst. Ik spot een aantal goede werken, maar niet echt iets wat eruit sprong. Bij een bezoek aan de burcht kan je dit gedeelte gerust overslaan.

Voor de afdaling kiezen we voor de benenwagen. We Wandelen naar Calice Nero, het startpunt van onze foodtour om 18u. We zijn een uur te vroeg voor de foodtour. Ideaal, want dat betekent dat we tijd hebben voor een aperitief! Na een kleine zoektocht (veel zaken gaan dicht om 17u in de namiddag en openen pas opnieuw ‘s avonds) komen we terecht op een gezellig terras vlakbij Calice Nero.

Ondertussen krijg ik via whatsapp het bericht dat onze Guided by Locals gids Federica afhaakt voor de foodtour en zich last minute laat vervangen door haar man Roberto. Blijft voor ons allemaal gelijk, zolang we maar kunnen proeven van het zo geroemde Napolitaanse streetfood.

Ik geniet ondertussen van een lekker glas wijn en de aperitiefhapjes van het huis, terwijl ik via whatsapp met Federica en Roberto communiceer. Roberto stelt voor om elkaar te treffen in het centro storico. Da’s allemaal goed en wel, maar ik heb deze dag speciaal zo gepland dat we bij Calice Nero zouden uitkomen voor de start van de foodtour. Calice Nero is het startpunt dat Federica en Roberto zelf gekozen hebben en dat behoorlijk ver van het centro storico ligt. Ik laat hem dus weten dat we al aan het vertrekpunt zijn en een verplaatsing naar het centro storico niet mogelijk is.

Gelukkig stelt Roberto zich flexibel op en duikt hij iets voor zes uur op bij Calice Nero. Ik sta recht om hem te groeten en stoot door een onhandige beweging van mezelf een (gelukkig leeg) wijnglas om. Het personeel is gelukkig bij de pinken en de scherven worden snel weggeruimd. Scherven brengen geluk, dus dat belooft voor onze food tour.

We starten de food tour vlakbij bij Leopoldo met een typisch Italiaans aperitiefhapje: taralli. Roberto stel voor om samen naar het uitzicht te gaan kijken vanaf Castel Sant’Elmo. We bedanken hem vriendelijk voor dit voorstel, want dat uitzicht kunnen we ondertussen wel dromen.

In plaats daarvan nemen we de metro naar het centro storico. We proeven van allerlei gefrituurde specialiteiten bij Fiorenzano, een zeer gerespecteerde, traditionele zaak die ondertussen door de vijfde generatie gerund wordt. We proeven van gefrituurd pizzadeeg (de gewone versie en een variant met zeewier), gefrituurde polenta, inktvis, aardappel, aubergine, een rijstbal en een spaghettibal. Persoonlijk ben ik het meeste fan van de inktvis. Gefrituurd eten en ik, het is nooit echt een goeie match geweest, maar ik kan me perfect voorstellen waarom deze zaak zo populair is. Vooral in combinatie met een lokaal biertje (dat ik niet lust).

Onze volgende stop brengt ons bij Cicol’e Ricott’ waar we de beste verse mozzarella en tomaat ooit proeven. Roberto legt ons uit dat échte mozzarella gemaakt van buffelmelk binnen de 48 uur gegeten moet worden, dus al de mozzarella die je bij ons in de winkels vindt, is een flauw afkooksel van de échte mozzarella. Uiteraard drinken we hier een glaasje wijn bij.

Tijd voor een onvervalste klassieker onder de Italiaanse aperitieven! We stoppen bij Espresso Napoletano SpaccaNapoli, waar Roberto al zijn overredingskracht moet boven halen om te bekomen dat we binnen mogen. De bar staat op sluiten en het personeel is al druk bezig met kuisen. Uiteindelijk krijgen we toch een tafeltje toegewezen en serveert de lichtelijk geïrriteerde barman ons een aperol spritz. En neen, ik zal persoonlijk nooit aperol spritz als aperitief bestellen, maar ik moet zeggen dat dit glas best wel ok was.

We drinken de aperol spritz zo snel mogelijk op zodat het personeel de bar kan sluiten en wandelen verder langs de beroemde Spacca Napoli. Roberto splitst ons groepje op in twee en loodst ons beurt om beurt binnen bij Pizzeria Costa Napoli, een zeer smalle pizzazaak. Terwijl wij wachten tot onze vrienden en hun zoon een blik op de pizza-oven geworpen hebben, kopen we een souvenir voor de dochter van onze vrienden: een beschilderde kasseisteen.

Nadat we zelf een blik op de pizza-oven geworpen hebben, trekken we met samen met Roberto en drie volle pizzadozen richting Piazza del Gesù Nuovo, om pizza te eten zoals de Napolitanen: rechtstaand ergens in een straat of op een plein. De pizza margherita weet zelfs mij als matige pizzaliefhebber te overtuigen: echt één van de beste pizza’s die ik ooit gegeven heb. De gefrituurde pizza, een Napolitaans specialiteit, weet mij echter minder te overtuigen. Veel te vettig naar mijn smaak. En eerlijk: drie pizza’s opsmikkelen met zes mensen is een beetje van het goede te veel na al dat gefrituurd eten. We staan dan ook met plezier ons pizza-overschot af aan de tienerkinderen van Roberto.

Want ja, die pizza is maar een voorgerechtje, het hoofdgerecht eten wij bij Ragù del Tandem: de befaamde ziti al ragù, pasta met heerlijke vlees- en tomatensaus die urenlang gesudderd heeft. De pasta zelf is ook bijzonder: ziti zijn lange pastabuizen die je vóór het koken in kleinere stukken moet breken. Amai, dit gerecht is echt om duimen en vingers af te likken. Ondanks het feit dat ik na al die gefrituurde snacks en pizza al goed vol zit, slaag ik er toch in mijn bord leeg te eten.

We sluiten de food tour af met een traditionele baba au rhum bij O’ Cafè op de Piazzetta Nilo. Heerlijk!

Na de food tour vergezellen we onze vrienden naar de B&B en maken mijn vriend en nog een kleine avondwandeling in de buurt om al dat eten wat te laten zakken. Want amai, die Napolitanen kunnen eten!

Omdat we pas een vlucht hebben in de late namiddag hebben we op voorhand met de eigenares afgesproken dat we uitzonderlijk tot 15u op de kamer mogen blijven. We hebben dit meerdere keren gevraagd en telkens bevestigde de eigenares dat dit ok was. Helaas is de eigenares vertrokken naar een trouwfeest en blijkt dat ze de boodschap dat wij langer op de kamer mogen blijven, niet heeft doorgegeven aan de kuisvrouw, die ons werkelijk vrij hardhandig uit onze kamer zet om 10u ‘s ochtends.

We proberen de kuisvrouw tevergeefs te overtuigen dat we een afspraak hebben met de eigenares, maar helaas slagen we er geen van beiden in de eigenares te pakken te krijgen om dit te bevestigen.

We besluiten de strijd te staken en vragen of we dan minstens onze valiezen mogen achterlaten in de B&B. Dat kan gelukkig wel. Nog een meevaller dat onze valiezen al gepakt zijn en we niet in zeven haasten onze spullen in de valiezen moeten gooien. Geen tof einde van een verblijf waar we toch al wat gemengde gevoelens over hadden.

Omdat we het niet helemaal vertrouwen om onze rugzak met laptop achter te laten in een halletje in de grotendeels onbewaakte B&B besluiten we met twee rugzakken op stap te gaan: de laptoprugzak en de fototoestelrugzak. Better safe than sorry. Wat een gedoe, zeg! We hadden ons onze laatste dag toch lichtelijk anders voorgesteld.

Onderweg kopen we een verse pasticiotto als ontbijt, recht uit de oven. Amai, dat smaakt. Ons allerlaatste wapenfeit in Bari wordt een bezoek aan het Castello. Dat blijkt een onverwachte meevaller te zijn. Er zijn zelfs lockers met een sleutel waarin we onze zware rugzakken kunnen achterlaten. Hoera!

In het Castello treffen we een ronduit indrukwekkende collectie van gipsen afgietsels van schitterende kunstwerken aan. Het Castello zelf is een boeiend bouwwerk met een rijke geschiedenis. Uiteraard gedeeltelijk gereconstrueerd, zoals zovele historische gebouwen in Italië.

Na ons bezoek aan het Castello lopen we langs het orecchiette straatje, waar de Italiaanse mama’s druk in de weer zijn om verse pasta te maken. Aangezien ons ontbijt vrij bescheiden was, gaan we al snel op zoek naar iets om te eten.

Ons eerste gedacht is iets simpels te gaan eten in onze favoriete cocktailbar in Bari, maar die is helaas dicht. Ook ristorante R45 blijkt gesloten te zijn. Het toeval brengt ons bij ristorante Antò. Waar we snel bediend worden, het eten verrassend lekker blijkt én we getrakteerd worden op live muziek. Al denk ik dat je in Puglia weinig mis kan doen met antipasti, orecchiette encima di rape en een slaatje. Opvallend: ook hier ontstaat na een tijdje een stevige wachtrij aan de ingang van het restaurant.

Om zeker op tijd op de luchthaven te zijn, hebben we een taxi besteld om 14u. We keren terug om onze valiezen op te halen in de B&B en taxi Mario brengt ons zonder problemen naar de luchthaven.

Helaas moeten we vervolgens keilang wachten tot we onze bagage kunnen inchecken. Pas om 17u geraken we eindelijk van onze koffers af en kunnen we door de security. Gelukkig verloopt dat wel vlotjes. We drinken nog twee glazen prosecco op de luchthaven, om het af te leren, want die goedkope prosecco gaan we thuis zeker missen.

En kijk, het geluk blijkt aan onze kant, want we worden zowaar een upgrade naar businessclass aangeboden. De allereerste keer in mijn leven! Een waardige afsluiter van een bijzonder fijne vakantie.

Vandaag gaan op ontdekkingstocht in Bari zelf. Na wat door de smalle straatjes van het centro storico gestruind te hebben, bezoeken we de bijzonder boeiende archeologische site onder de kathedraal van Bari. Onder de kathedraal bevinden zich zowaar nog grote intacte stukken van een Romeinse weg en restanten van prachtige mozaïeken. Ik ben ongelooflijk onder de indruk van deze ondergrondse pracht.

Na deze tijdsreis lopen we even snel binnen in de Chiesa di San Giacomo, op letterlijk een paar stappen van de kathedraal. Vervolgens passeren we langs het Castello van Bari om na te gaan wat de openingsuren zijn, want zelfs google kan ons op dat vlak niet aan de nodige info helpen.

Ondertussen is het tijd voor de lunch. We belanden bij La Cantina dello Zio. Want helaas geen onverdeeld succes blijkt. In groot contrast met al onze vorige ervaringen in Puglia, moeten we hier maar liefst één uur en twintig minuten wachten tot we ons voorgerecht (bruschetta en een kom soep!) krijgen. Onvoorstelbaar. Natuurlijk kan er altijd iets mislopen in de keuken, maar kom dit dan melden en laat je klanten niet zelf informeren waar hun eten blijft. Enfin, de lekkere octopus compenseerde de lange wachttijd een beetje.<

Vandaag is het heel warm. Eigenlijk te warm om in de stad te blijven rondhangen. We keren terug naar onze B&B om ons om te kleden en onze strandspullen op te halen. We houden de eerste de beste taxi tegen die op onze weg komt en vragen hem om ons naar Lido San Francesco te brengen. We huren een parasol en twee stoelen, zwemmen in het warme water van de Adriatische Zee en doen een dutje op het bijzonder drukke strand.

Om terug te keren naar Bari bestellen we een taxi bij de receptie van het Lido, die tot onze grote verbazing na een minuut of tien al komt opdagen. Da’s veel sneller dan verwacht, rekening houdend met het feit dat het strand nu steeds sneller begint leeg te lopen.

In onze B&B spoelen we het zoute zeewater en zand van ons af en tutten we ons op voor ons laatste avondmaal in Bari en bij uitbreiding Puglia. Voor deze bijzondere gelegenheid heb ik een tafel gereserveerd op het terras van Riva ristorante in het nieuwe stadsgedeelte. Een goede keuze, want het terras is prachtig en de bediening gebeurt volgens de regels van de kunst. Zelden zo’n attente ober gehad. En het eten is werkelijk fabuleus. En dat wil wat zeggen in Italië! De wijnen per glas vallen ook in de smaak. Echt een fantastische avond.

Tartare di manzo, senape all’arancia e nicciole:

Capasanta, manderle, miso e scorzonera:

Agnolotti ripieni, melanzana e scamorza affumicata, con salsa die pomodoro:

Risotto, ostriche, cocomero e limone:

Astice, latte di capra, mango, avocado, olio alla curcuma:

Petto d’anatra e pesche arrosto alla salvia:

Fun fact: het Engelse koppel aan de tafel naast ons informeert of we Portugezen zijn, want ze dachten dat we onderling Portugees spraken. Beetje bizar, want ik denk dat er talen zijn die dichter bij het Nederlands liggen dan Portugees, waarvan de klanken toch helemaal anders zijn.

Na een uitstekend diner wandelen we op het gemak terug naar onze B&B terwijl we de prachtige rode maan bewonderen. Echt een avond om in te kaderen.