Wij hebben een kamer met ontbijt, maar blijkt dat we pas vanaf 10u kunnen ontbijten in Wax restaurant. Serieus, ik welke wereld is dat normaal? Ik slaap al eens graag uit, dat is waar, maar op reis wil je toch optimaal gebruik maken van je dag? Enfin ja, niks aan te doen. Een ochtendwandeling it is. We wandelen naar het minder commerciële deel van het eiland, waar de inwoners in kleine sjofele huisjes wonen. Het is duidelijk dat de mensen het hier niet breed hebben, maar bijna aan elke woonst wappert trots de Portugese vlag, hoe krakkemikkig ook.

Rond 9.45u staan we met rammelende magen opnieuw bij Wax restaurant. Na dit vriendelijk gevraagd te hebben, mogen we dan toch plaats nemen op het terras, zelfs al zijn ze officieel nog niet open. Fijn dat we ditmaal wel kunnen genieten van uitzicht op strand en zee. Uiteindelijk staat ons ontbijt pas om 10.34u voor onze neus. En ja, de trend zet zich verder: dit is echt het minste ontbijt van gans de reis: geen fruit, geen yoghurt, enkel een paar sneden toast en een zeer bleke croissant. Gelukkig was er het mooie uitzicht om ons te troosten.

Bij navraag bij de bediening blijkt het volledig onmogelijk te zijn om een roereitje of iets dergelijks te bestellen, zelfs niet als we duidelijk maken dat we het geen probleem vinden om daarvoor bij te betalen. Onvoorstelbaar toch wel. Ik wou graag een supplement betalen voor een English breakfast, maar ook dat was niet mogelijk. Ik bestel dan maar een warme chocomelk, die bijna op vloeibare chocoladepudding lijkt. De opkikker die ik nodig had.

Mijn vriend en ik zijn allebei een beetje pissed off, omdat we zoveel tijd verloren hebben door het late (inferieure) ontbijt. We laten het echter achter ons, kleden ons snel om op de kamer en smeren ons grondig in. Gisteren zijn we wat verbrand geraakt door de wandeling die we maakten om te tijd te doden totdat we konden inchecken. Niet slim om geen zonnecrème mee te nemen!

Vandaag hebben we ons voorgenomen om te paddle boarden. Gisteren hadden we een plek gevonden waar ze voor een redelijke prijs paddle boards verhuurden. Door de ontbijtvertraging komen we daar pas om 12.26u aan. Blijkt dat ze in middagpauze zijn van 12.30u tot 14u. Maar echt, serieus… Ik voel de teleurstelling komen opzetten, maar dan ziet mijn vriend dat er zich op een paar passen een concurrerend verhuurder bevindt. Clubesurfaro.com is gelukkig wel open. Voor slechts 15 euro kunnen we een paddle board voor een halve dag huren. Een uitstekende deal!

We paddle boarden ditmaal niet op open zee maar in de lagune van Ria Formosa, waar het water kalm en helder is. Bijna te vergelijken met paddle boarden op een meer. Het valt ons op dat het paddle boarden elke keer weer een beetje beter gaat. Alleen moet ik leren wat meer ontspannen op het board te staan, want ik krijg na een tijdjes altijd pijn aan mijn voeten, omdat ik deze te zeer opspan. In totaal hebben mijn vriend en ik meer dan drie uur op ons board gestaan. Waarvan wel de tijd moet afgetrokken worden van de uitgebreide fotosessie die we onderweg hielden.

De terugtocht is naar de verhuurlocatie is redelijk vermoeiend, want we moeten tegen stroom en tegenwind opboksen. Het laatste stukje leg ik daarom al zittend op de plank af. Maar we slagen erin zonder problemen ons board opnieuw in te leveren.

Het is ondertussen al half vier gepasseerd en we hebben allebei een hongertje. We wandelen richting het meest toeristische deel van Ilha de Faro en bemachtigen een tafeltje op het grote terras van O Rui. We bestellen ons een grote kan sangría espumante die vlotje binnen gaat. Mijn vriend eet een toast met tonijnsalade en ik probeer de trio algarvio, een heerlijk stukje taart met vijgen, amandelen en johannesbrood. Blijkbaar een Portugese specialiteit. Lekker!

Na onze kan sangría geledigd te hebben, keren we naar de kamer terug voor een douche met koud water (awoert!) en steken dan schuin de straat over. We hebben immers de dag voordien een tafeltje voor twee gereserveerd op het terras van steakrestaurant d’Amare. Om zeker te zijn dat we onze laatste avond van een mooi uitzicht kunnen genieten.

En amai, wat een topplek! We zien de zon langzaam ondergaan boven de zee en genieten van de aangenaam warme temperatuur. Als aperitief drinken we een pisco sour en een moscow mule. We zetten de maaltijd verder met verse oesters (uiteraard!) en daarna ga ik voor de surf & turf tenderloin van 200 gram. We bestellen bij ons vlees spinazie, broccoli en veel te veel zoete aardappelfrietjes (één portie zou zeker volstaan hebben). Het vlees is uitstekend en perfect gebakken. Echt een waardige afsluiter van een mooie vakantie.

Als afzakkertje bestellen we CR&F brandy en cognac. De CRF brandy is een lokale Portugese specialiteit en smaakt ons zo erg, dat we nog een tweede glas bestellen om met z’n tweetjes te delen. En ook een beetje om ons verdriet te verdrinken dat de vakantie nu echt wel gedaan is.

We kruipen op tijd in bed, want morgen om 6.30u moeten we klaar staan voor de taxi die ons naar de luchthaven zal brengen.

We komen aan bij een totaal uitgestorven en hermetisch afgesloten Wax hostel. Het is niet mogelijk om onze valiezen bij de receptie achter te laten, want die is pas open vanaf 15u. Nochtans hebben we op voorhand via sms laten weten dat we om 12u zouden arriveren en gaven ze niet aan dat dit een probleem zou vormen. Er waren ons op voorhand ook codes beloofd waarmee we op de kamer zouden kunnen, maar die hebben we ook niet gekregen. Een beetje vervelend allemaal, gelukkig is het wel mogelijk onze valiezen achter te laten in het restaurant aan de overkant van dezelfde uitbaters. Het personeel bezweert ons dat ze op onze valiezen zullen letten.

We droppen onze valiezen af en rijden verder naar de luchthaven om onze huurwagen binnen te brengen bij het verhuurkantoor van Air Auto. Voor de laatste dagen van onze vakantie hebben we immers geen wagen meer nodig. Mijn vriend en ik hebben ondertussen al wel vaker een wagen gehuurd, maar het is de eerste keer dat de wagen bij terugkeer zo grondig onderzocht is. Ok, toegegeven, de wagen was gloednieuw toen wij hem in gebruik namen (slechts 15 km op de teller bij vertrek), maar dit was nu toch echt overdreven. Elk vlekje op de voorruit inspecteerde ze minutieus. Gelukkig werd de wagen na deze militaire inspectie krasvrij verklaard. Amai, wat een verschil met Corsica, waar er bij inlevering eens van ver naar de wagen gekeken werd, terwijl de rijomstandigheden daar toch niet bepaald simpel waren.

Vanaf de luchthaven keren we terug met een taxi naar Ilha de Faro. We vragen aan de chauffeur om ons af te zetten aan de boardwalk voor de brug, kwestie van niet opnieuw in de file te moeten staan.

Aangezien we nog altijd niet binnen kunnen in onze kamer maken we een mooie wandeling met zicht op het natuurgebied Ria Formosa. Ilha de Faro is eigenlijk een langgerekt zanderig schiereiland dat het natuurgebied Ria Formosa afschermt van de zee.

‘s Middags lunchen we op het mooie terras van d’Amare Beach Club met zicht op het witte zandstrand en de blauwe zee. Ik geniet van oesters en ceviche. Een lichte lunch die nog ruimte laat voor een dessertje: een heerlijke citroencheesecake.

Om 14u proberen we nog eens of we kunnen inchecken. We sturen een berichtje via whatsapp naar Waxhostel, maar het antwoord is onverbiddelijk: pas vanaf 15u.

We maken dan maar een kleine strandwandeling, want we zouden graag onze zwemkledij willen aantrekken in de kamer. Uiteindelijk zijn we stipt om 15u terug: klaar om in te checken. Wat een afknapper: zelden zo onvriendelijk ergens ontvangen. Geen idee waarom dit hostel zo’n hoge score heeft, aan de klantvriendelijkheid zal het alvast niet gelegen hebben.

De kamer zelf is ook een tegenvaller: het is een hostelkamer voor vier personen met een twin bed voor twee personen en een stapelbed. De kamer is piepklein en heeft amper opbergruimte. We slagen er net in onze twee valiezen open te leggen. Gelukkig hebben we wel een eigen douche op de kamer. Jammer, want dit was geen goedkope hostel. Maar het aanbod op Ilha de Faro aan verblijfsmogelijkheden is natuurlijk beperkt. De gemeenschappelijke ruimtes van de hostel zijn wel mooi, met een groot raam dat uitkijkt op Ria Formosa.

Ik heb even spijt dat ik hier geboekt heb, want de bedoeling van deze laatste twee dagen was wat watersporten en aan het strand liggen om te onthaasten. In dat opzicht was een iets comfortabelere kamer welkom geweest. Maar goed, ik berg mijn teleurstelling weg en we kleden ons om om naar het strand te gaan. Dat letterlijk op een paar stappen van onze voordeur is.

Mijn vriend en ik maken een zeer lange strandwandeling tot waar het zeewater de lagune van Ria Formosa binnen stroomt. Zalig om op blote voeten over het zand te kunnen wandelen. We gaan ook een aantal keer zwemmen in de zee, die gelukkig hier veel minder koud is dan tijdens onze catamarantocht.

Terug in het hostel moeten we ons noodgedwongen douchen met koud water. Neen, deze hostel is het toch niet. Al een geluk dat het hier warm is. Omdat het Wax restaurant (waar we eerder op de dag onze valiezen achter lieten) goeie reviews krijgt, besluiten we daar te gaan eten. Wel zo gemakkelijk: moeten we gewoon de straat over steken. Spijtig genoeg is er geen tafel meer beschikbaar op het terras met zicht op strand en zee en komen we terecht aan een tafel op de binnenkoer.

Uiteindelijk denk ik dat we beter voor een tafeltje binnen gekozen hadden, want daar was het iets gezelliger zitten dan op deze kale binnenkoer. De service is behoorlijk chaotisch en inefficiënt, maar ze doen wel hun best en zijn heel vriendelijk. En dan ziet een mens die foutjes graag door de vingers, nietwaar? Het eten is gelukkig heel lekker. Als voorgerecht kies ik voor de champignons met geitenkaas en als hoofdgerecht ga ik voor (hoe kan het ook anders) de octopus. We bestellen bij ons eten een grote kan sangría spumante met rood fruit. Heerlijk!

We zijn allebei moe en kruipen op tijd in ons bed.