We reden met de cambio naar het startpunt van de wandeling en parkeerden de wagen op de lege parking van een fitnescentrum. Net op het moment dat we bij het startpunt van de wandeling aankwamen, ging de brug omhoog om een boot door te laten. Een spektakel dat telkens weer fascineert.

Het eerste stuk van de wandeling leidde ons langs het Van Starkenborghkanaal. Om de haverklap kwamen er vrachtschepen voorbij, duidelijk een druk bevaren waterweg.

Na een tijdje lieten we het jaagpad achter ons en wandelden we verder richting Aduard. Rond een uur of één begon onze keel wat droog aan te voelen. En kijk, daar wandelden we voorbij een mooi etablissement met een prachtige binnentuin: de Herberg onder de Linden. We informeerden of we ons aan een tafeltje mochten zetten om iets te drinken. De dienster zei ons meteen dat het restaurant helemaal volgeboekt was voor de lunch, maar wij stelden haar gerust: een drankje zou volstaan. Ietwat aarzelend stemde ze toe.

Wat later begrepen we waarom: we waren met onze wandelschoenen beland op het terras van een zeer elegante zaak mét Michelinster. Ik kan me voorstellen dat er niet zoveel mensen hier gewoon iets komen drinken. Maar hey, wij zijn graag speciaal en amai, die witte wijntjes smaakten zo goed dat we ons ertoe lieten verleiden een tweede glaasje roze bubbels te bestellen, terwijl we lichtelijk jaloers keken naar de fancy hapjes van de gasten die rondom ons zaten. De rekening was stevig, maar mijn vriend en ik waren het erover eens dat dit een zeer geslaagde rustpauze was.

We wandelden verder door een landbouwlandschap bestaande uit uitgestrekte velden en hier een daar een pittoresk dorpje. We zagen broedende zwanen, reigers en talloze andere watervogels. En net toen de nood het hoogst was, bracht het kerkje van Den Horn, dat open was, redding. We konden zomaar het kerkje binnen lopen en daar gebruik maken van het sanitair. Een godsgeschenk, want veel struikgewas om uit het zicht een plasje te doen was er niet op deze wandeling.

Het laatste stuk van de wandeling doorheen Zuidhorn bracht ons langs statige villa’s in een stijl die je in België niet ziet. Ik gaf mijn ogen de kost.

Naar goede gewoonte hadden we weer veel langer over de wandeling gedaan dan initieel gedacht. We reden dus rechtstreeks terug naar ons hotel, aten daar een vroeg avondmaal en keerden vervolgens met een lichtroze teint van de zon terug naar Leuven.

We kochten een ticketje voor de bus aan het onthaal van het hotel en lieten de buschauffeur ons naar hartje Groningen voeren. We stapten af op de Grote Markt, vlakbij hét symbool van Groningen, de Martinitoren. Ideaal! We liepen meteen door naar de Martinitoren en informeerden bij de vriendelijke jongeman die op wacht stond aan de ingang waar we tickets voor een bezoek konden bemachtigen. De jongeman zei dat je deze ofwel online ofwel bij het Forum vlakbij kon kopen. Meestal ben ik een fan van online tickets kopen, maar aangezien het Forum toch vlakbij was, besloten we de tickets daar te gaan halen.

Wat een goeie beslissing! Het Forum bleek een heel bijzonder modern gebouw dat verschillend functies combineert. De hoofdfunctie is de bibliotheek, maar je kan er ook allerlei multimediatoepassingen uitproberen en 3D-printen. Er is een filmzaal, een toeristenonthaal en -shop en nog veel meer. Doorheen het gebouw, waarvan de verdiepingen open zijn opgebouwd en met roltrappen verbonden, zijn er verschillende cafés en zelfs een restaurant. Hét letterlijke hoogtepunt is het gratis te bezoeken dankterras met een prachtig uitzicht op de Martinitoren en Groningen.

De vriendelijke dame van het toeristenonthaal verkocht ons de toegangstickets voor de Martinitoren en gaf ons een gratis gidsje van Groningen mee met een aantal wandelingen. Handig, wisten we meteen wat doen na de beklimming van de toren.

Stipt om 12u stonden we opnieuw aan de ingang van de Martinitoren en startten we de beklimming van de wenteltrap met ongelijke treden. En jawel, we bewonderden de indrukwekkende bronzen klokken en het prachtige uitzicht op de omgeving. Al moet ik eerlijk zijn dat het gratis uitzicht vanaf het Forum misschien zelfs nog beter was. We hadden geluk dat de beiaardier net aanwezig was en ons toeliet in de beiaardkamer die normaal niet toegankelijk is voor bezoek.

Na de beklimming dronken we iets in het zonnetje op het gezellige terras van De Kostery. Al had ik beter op voorhand opgezocht of dit een goede zaak was, want het verse appelsiensap dat ik besteld had, was werkelijk een schande. Met dikke stukken taai vruchtvlees erin. Echt een tegenvaller.

Mijn vriend en ik besloten een combinatie van twee wandelingen uit het gidsje te maken om zoveel mogelijk van het prachtige weer te profiteren. Het was echt zalig om door het zonnige Groningen te flaneren. Iedereen was buiten aan het genieten van het zonnetje en de stad bruiste van het leven. Geen fleece nodig vandaag! Het was zelfs warm genoeg voor een ijsje! Onze wandeling bracht ons langs veel water, haventjes, een markt met voedingswaren, gezellige straten en statige lanen met prachtige huizen.

We bewonderden het mooie, uit 1896 daterende treinstation, dat zich de titel van mooiste station van Nederland toebedeelde. Ik heb uiteraard geen vergelijkende studie gedaan, maar het was idd een indrukwekkend bouwwerk, een virtuoze mengeling van renaissance- en gotische stijlelementen.

Ik deed een moedige poging om het Groninger Museum op de foto te krijgen. Architecturaal vond ik het moeilijk om dit gebouw te lezen. De architect heeft gewoon drie totaal verschillende gebouwen getekend in de meest uiteenlopende stijlen en die vervolgens samen gebracht. Niet echt geslaagd, vond ik persoonlijk, maar wel de ideale plaats om iets te drinken op het terras in het zonnetje en een sanitaire stop in te lassen. Het was wat laat om het museum zelf te bezoeken, en eigenlijk wilden mijn vriend en ik gewoon genieten van het mooie weer.

Het was heerlijk zitten op het aangename terras van het museum, maar de Chardonnay was werkelijk abominabel. Heimwee naar de heerlijke wijn van De 4 Dames op Schiermonnikoog.

Op het einde van de tweede wandeling stapten we een mooie kaaswinkel binnen en kochten we drie grote stukken Hollandse kaas: geitenkaas, kaas met rode pesto en kaas met groene pesto. De uitbater voorzag de kazen van een vacuümverpakking zodat ze langer vers zouden blijven.

Na de twee wandelingen succesvol uitgewandeld te hebben, wisten we niet goed meer wat te doen. Voor een derde wandeling was er geen tijd meer, dus besloten we ons een half uur vroeger dan onze reservatie naar Japans restaurant Hanasato te begeven.

Bij onze aankomst daar stond onze tafel al klaar. Het startschot van een fantastische avond authentiek Japans eten (de chefkok is een Japanner die de Nederlandse zaalmeester leerden kennen toen ze allebei op een cruiseschip werkten). Via de Michelingids was ik bij dit restaurant uitgekomen en ik was meteen verkocht toen ik het wagyu seizoensmenu op de website zag staan. Het wordt zowaar een traditie: Japans eten in Groningen!

En amai, we werden niet teleurgesteld. Wat een fantastisch lekkere gerechten! Bij elke gang kregen we aangepaste saké, geschonken uit die typische kruikjes. Hét hoogtepunt van de avond was de shabu-shabu met wagyu rundsvlees. Echt lang geleden dat ik dat nog gegeten had!

Sakizuke (amuse bouche van het seizoen):

Hassun:

Sashimi:

Chawanmushi:

Gegrilde vis:

Wagyu rib-eye:

Shabu-shabu:

Dessertje:

We sloten de avond af met een lekker glaasje umeshu en namen moe, maar tevreden de bus terug naar het hotel.

Aan de receptie van ons hotel huurden we een elektrische fiets om de ruimere omgeving van Groningen te verkennen. Ik had een mooie tocht van 53,2 kilometer gevonden die met een elektrische fiets onder ons gat zeker goed te doen lijkt. Aangezien de dag zich bewolkt aandiende en de voorspellingen maximaal 11 graden gaven, besloten we toch maar handschoenen en een extra fleece mee te nemen. Niemand zit graag bibberend op een fiets, nietwaar?

Voor ons beiden was dit de eerste keer dat we een lange fietstocht deden met een elektrische fiets. Ik heb tot nu toe in heel mijn leven twee keer op een elektrische fiets gezeten en dat was telkens voor korte afstanden. En amai, wat een zaligheid. Er ging zowaar een nieuwe wereld voor mij open. Geen gehijg en gepuf meer wanneer we een heuveltje moesten oprijden en supersnel uit de startblokken bij vertrek aan een rood licht.

Onze eerste tussenstop op onze fietstocht was kijkboerderij ‘t Hoogeveld gelegen aan het nieuwe natuurgebied de Onlanden. Aangezien het een kijkboerderij was, konden we zomaar de stallen binnen lopen om te converseren met de koeien. Niet dat ze veel terug zeiden. We maakten een klein wandelingetje in de buurt en deden een mini-fotoshoot met onze elektrische fietsen.

De fietstocht was alleszins een groot succes. De tocht bracht ons langs paadjes door het bos, mooie lanen, veel water (het is Nederland voor iets, he) en prachtige natuur. Onderweg spotten we talloze vogels. Helaas liet de zon het afweten, waardoor we ons genoodzaakt zagen onze fleeces aan te trekken onder onze jassen om op temperatuur te blijven. Wat een geluk dat we onze handschoenen hadden meegenomen!

Onze middagpauze brachten we door in brasserie De Kastanjehoeve in Glimmen, een zeer stijlvolle plek met zeer betaalbaar eten. Ik hield het bij een soepje met truffel en kwartelei, mijn vriend bestelde een twaalfuurtje. Twaalf euro voor drie verschillende boterhammen, prijs-kwaliteit dik in orde. En ja, natuurlijk was er een broodje kroket bij. De witte wijn die we er dronken was trouwens ook uitstekend. Het valt me op dat de culinaire kwaliteit van de Nederlandse keuken erop vooruit gegaan is!

Na onze middagpauze beslisten we een tandje bij te steken. Doordat we in de voormiddag teveel onderweg gestopt waren, vorderde het aantal kilometers van onze tocht niet echt. We beperkten onze stops tot een kort bezoekje aan de uitkijktoren bij het Zuidlaardermeer en een stop om een foto te maken van de windmolen aan het Paterswoldsemeer.

Rond 17u had ik nood aan een sanitaire stop. Het was nog maar een paar kilometer fietsen naar ons hotel, maar dit leek ons de ideale gelegenheid om alvast een aperitiefje te drinken.

We parkeerden onze fietsen en wandelden naar het restaurant van hotel Meerwold. We zochten een leuke plek uit aan het raam met zicht op het meer. We bestelden twee glazen witte wijn. En gingen ditmaal allebei voor een soepje. De soep was vrij stevig en vergezeld van werkelijk heerlijke dikke sneden brood. Applaus trouwens voor het lokale brood dat echt uitstekend is.

Na dit vrij uitgebreide aperitief fietsten we de laatste kilometers terug naar het hotel. De temperatuur is ondertussen nog meer gedaald en we zien het echt niet meer zitten om naar Groningen te fietsen. Bovendien zijn we allebei best wel moe van de fietstocht (eerder van de kou dan van de inspanning). We maken het ons dus gemakkelijk, parkeren de elektrische fiets in de fietsenparking van ons hotel, geven de fietssleutels af bij de receptie en zoeken een tafeltje uit in de gezellige bar.

Geen van beiden hebben we grote honger. We bestellen dus allebei een dessertje: voor mij een nouveau dame blanche (lekker, maar met te weinig chocoladesaus) en een kaasplankje. We drinken nog een glaasje wijn en besluiten dan naar onze kamer te gaan om samen een Netflix serietje te kijken.

We zijn allebei pompaf en kruipen op tijd in bed.

In tegenstelling tot onze trip naar Barcelona had ik ditmaal helemaal niks gepland. Ik had enkel voor zaterdagavond een restaurant in Groningen gereserveerd en verder zelfs niet eens opzoekingen gedaan wat er allemaal in onze omgeving te beleven viel. Al had ik wel gezien op de website van het hotel dat je bij de Waddenzee kon wadlopen. Helaas, bij nader onderzoek bleek dat het ideale wadloopseizoen van juni tot september valt. Afgaande op de foto’s in de toeristische gids die in het hotel lag, was het nu gewoonweg veel te koud om aan zo’n avontuur te beginnen. En we hadden duidelijk niet het juiste schoeisel hiervoor bij.

Geen erg, we dokterden snel een plan B uit en reden met de wagen naar Lauwersoog gelegen aan de Waddenzee. We parkeerden onze wagen per toeval in een parking vlakbij de ferry naar Schiermonnikoog. En alsof het zo moest zijn: bleek dat over een dik half uur de ferry van 12.30u vertrok naar dit eiland. Mijn vriend en ik twijfelden niet en boekten ons een ticket voor de tocht heen en terug. Altijd al een fan van eilanden geweest!

We keken nog even rond in de buurt van de aanlegplaats van de ferry en gingen dan aan boord. Ondanks de stralende zon was het behoorlijk fris, maar mijn vriend en ik besloten toch op het zonnedek plaats te nemen. Gelukkig had ik ‘s ochtends dikke kousen en een dikke trui aangedaan, zodat ik geen kou moest lijden. De tocht duurde drie kwartier en verliep rimpelloos. Zalig, die zon op ons gezicht!

Toen we de ferry afstapten, stond een hele rij bussen op ons te wachten. Het openbaar vervoer is hier immers afgestemd op de uren van de ferry. Mijn vriend en ik namen de bus naar het centrum van Schiermonnikoog, omdat daar de wandeling vertrok die ik had opgezocht tijdens de ferrytocht.

We sloegen eerst proviand in bij een lokale bakker: wat koffiekoeken om uit het vuistje te eten, want we verwachtten onderweg niet al te veel eetgelegenheden tegen te komen en van wandelen krijgt een mens honger. We liepen ook nog even de Spar binnen, maar daar kwamen we van een kale reis terug. Het enige wat ons daar aansprak, waren de cashewnootjes, die we dan maar kochten.

Op Schiermonnikoog was het iets minder zonnig dan op het vasteland en dus ook een beetje frisser. Jammer, maar niets aan te doen. Het iets mindere weer belette ons alvast niet om van de wandeling te genieten. We weken her en der wat van de wandelroute af. Zeg nu zelf, een bezoekje aan de Wassermann bunker konden we toch niet overslaan? En een wandeling op een eiland dat geregeerd wordt door zee, zand en wind zonder het strand zelf gezien te hebben, dan kan niet. Dat strand was trouwens indrukwekkend breed. We waren er natuurlijk bij laag tij, maar toch, zalig om zo’n strand bijna voor jou alleen te hebben.

Tijdens de wandeling zagen we talloze vogels. Vooral de enorme hoeveelheid grazende brandganzen zal me bijblijven. Nog nooit in mijn leven zoveel ganzen bij mekaar gezien. Wat me wel opviel was dat er merkelijk meer bomen op Schiermonnikoog stonden, dan ik had verwacht. De toenmalige eigenaar van het eiland, de Duitse graaf Von Bernstorff, heeft blijkbaar honderd jaar geleden een bos van Corsicaanse dennen aangeplant, waarvan de meeste bomen nu langzaam aan het afsterven zijn. Ook in overvloed aanwezig: berken, waarvan de jonge zaailingen door Natuurmonumenten verwijderd worden om het natuurlijke duinenlandschap te herstellen.

Onderweg hielden we halt bij Restaurant Noderstraun voor een drankje en een sanitaire stop. Mijn vriend ging voor een typisch Belgisch biertje St Bernardus Abt. Ik hield het bij een glaasje cava.

Bijna op het einde van de wandeling (tegendraads als we zijn, deden we de wandeling in de omgekeerde richting) stopten we bij de Westerplas, één van de schaarse plekken op Schiermonnikoog met zoet water. Vanuit de kijkhut konden we de ontelbare vogels stiekem begluren.

Uiteindelijk deden we veel langer over de wandeling dan de voorziene drie uur en dertig minuten. Op het eind sneden we zelfs een stukje af omdat het echt té koud begon te worden. We waren pas iets na 18u terug in het centrum en om 19u moesten we de bus nemen om de laatste ferry naar Lauwersoog te halen.

De plannen om nog iets te eten op Schiermonnikoog borgen we op en we hielden het bij een glaasje wijn in de zeer gezellige wijnbar/restaurant De 4 dames. Echt, de chardonnay die ik daar dronk was fenomenaal lekker. Mijn vriend was het duidelijk met mij eens, want na een glas rood, schakelde hij voor zijn tweede glas ook over naar de chardonnay. Terwijl we van ons drankje genoten, reserveerde ik snel een tafel om 21.15u in het restaurant van ons hotel. Kwestie van zeker nog eten te hebben ‘s avonds.

De elektrische bus bracht ons mooi op tijd naar de ferry, die stipt om 19.30 vertrok. Ondertussen was het echt te fris om nog op het zonnedek te zitten, dus zochten we een gezellig plekje bij het raam binnen in de warme kajuit.

Na een autorit van drie kwartier kwamen we rond 21u aan in ons hotel. We fristen ons snel op in onze kamer en haastten ons naar het restaurant beneden. Het restaurant was echter al aan het sluiten, maar de vriendelijke ober stelde ons gerust, de keuken was nog niet dicht en we konden van dezelfde menukaart iets bestellen in de bar. Oef!

We hadden ondertussen allebei stevig honger, dus een voorgerechtje kon er wel bij. Ik ging voor de kippensoep en mijn vriend voor de carpaccio. Daarna genoot ik van een heerlijk gerecht met lamsvlees en mijn vriend van een lekkere zalmmoot. Een fijne afsluiter van een vermoeiende dag.

Het was onze bedoeling om woensdagnamiddag stipt om 16u de laptops dicht te klappen en richting Groningen te rijden. Maar goed, hoe gaat dat? Er komt nog een dringende mail binnen en dan nog eentje en voordat je het weet, is het alweer een uur later.

Enfin, uiteindelijk vertrokken we om 17.30u in Leuven met onze Cambio, anderhalf uur later dan gepland, dus. Mijn vriend zat aan het stuur terwijl ik aan het bellen was met mijn broertje over veel te serieuze zaken. Op een gegeven moment vroeg mijn vriend opeens om het telefoongesprek af te breken. Ik keek een beetje verbaasd, maar als mijn vriend zoiets vraagt, is het duidelijk dat er iets scheelt.

En ja, ik had het tijdens het gesprek met mijn broer al gemerkt: maar de wagen maakte een heel vreemd geluid. Een soort ritmisch geklop dat mij deed denken aan het voorval met onze auto toen we naar Schotland op reis gingen. En toen bleek achteraf dat onze remmen niet goed werkten. Mijn vriend reed de parking van het Esso tankstation Rotselaar Zuid op en we besloten de wagen te inspecteren.

Mijn vriend en ik konden geen verbrand geurtje bespeuren, dat stelde ons ergens wel gerust. Maar aan de andere kant, het was nog een heel eind rijden naar Groningen en we wilden ook vanuit Groningen zelf uitstapjes met de wagen maken. We besloten het zekere voor het onzekere te nemen en Cambio te bellen. Aan de andere kant van de lijn sloeg de twijfel duidelijk toe toen mijn vriend het probleem uitlegde. Op het dashboard waren geen waarschuwingslichten aangegaan, maar toen we vroegen of we op de verantwoordelijkheid van Cambio het risico mochten nemen om verder te rijden, belden de mensen van Cambio toch maar de VAB op.

Beetje balen wel, want we hadden al zoveel vertraging en nu leek het er even op dat we zelfs misschien niet in Groningen zouden geraken. Gelukkig moesten we maar een klein half uur wachten op de VAB en konden we ondertussen iets eten bij het tankstation. Die poké bowl viel zelfs nog mee. De vriendelijke mechanieker bekeek de motor en gaf aan dat deze inderdaad een vreemd geluid maakte. Hij was er zelf niet gerust op en raadde ons af onze tocht verder te zetten. Hij besloot de Cambio te takelen en stelde voor om ons af te zetten op een plek naar keuze.

Mijn vriend belde meteen naar Cambio om te informeren of hij de huidige rit kon laten omzetten in een andere. Bleek dat het Cambio-team ondertussen niet meer werkte en de telefoon automatisch werd doorgeschakeld naar de VAB. De VAB kon ons uiteraard niet verder helpen. Gelukkig lukte het mijn vriend de rit te annuleren via de app en mirakel: in Leuven was er nog net één cambio vrij voor de gewenste periode.

De vriendelijke meneer van de VAB reed ons in zijn takelwagen naar de Cambioparking aan de Tervuursevest alwaar we onze bagage uit de gesleepte wagen haalden en deze overlaadden in de (veel kleinere) nieuwe cambio. Niet dat we het erg vonden dat deze wagen kleiner was, de koffer paste er nét in en wij waren al lang blij dat we alsnog konden vertrekken.

Tweede keer goeie keer. Deze cambio werkte perfect en na een probleemloze rit (de files waren ondertussen al lang opgelost) kwamen we om 22.45u aan in het Van der Valk Hotel Groningen – Hoogkerk. Om de emoties van de dag door te spoelen dronken we een glaasje witte wijn (of twee) en kropen daarna direct ons bed in, met (hopelijk) een fijne vierdaagse in het vooruitzicht.

Het hotel dat men voor mij geboekt had, was subliem. Ik had een junior suite, mét sterrenhemel boven het bed. Een apart bad en douche in de badkamer, volautomatisch sluitende gordijnen, flatscreen tv: dikke luxe. Jammer dat het maar voor één nachtje was en dat ik alleen in dat grote bed lag.

En niet alleen de accomodatie was dik in orde. De mensen met wie we ter plekke afgesproken hadden, kenden “hun ding”. Erg verfrissend om eens gespaard te blijven van al die marketing blabla en te kunnen praten met mensen die wisten waarover ze het hadden.