Rond kwart na tien troffen we elkaar in hotel Azul waar we al de kaart voor de kamer kregen en onze valiezen konden achter laten in de lobby. We reden vervolgens meteen door naar Brouwersdam om aan onze tocht op het Grevelingenmeer te beginnen. Jammer genoeg liet de zon het vandaag afweten en was het grauw en grijs. We werden door het personeel van Brouwersdam naar onze zeilboot begeleid en vervolgens begon het inladen. Verrassend hoeveel proviand er in zo’n klein bootje kan, want naar goede gewoonte hadden we een voorraad bij die minstens voor twee dagen kon dienen. Mochten we verdwalen op het Grevelingenmeer, zouden we alvast niet omkomen van de honger.

Het vertrek in de haven verliep vlotjes en daar was ik heel blij mee. Per slot van rekening was het al een paar jaar geleden dat mijn vriend nog eens gezeild had en aangezien hij de enige met een stuurbrevet aan boord was, kwam alle verantwoordelijkheid op zijn schouders te liggen. In het begin van de zeiltocht leek alles vlot te gaan, totdat we effectief aan het zeilen sloegen en de broer van mijn petekindje (10 jaar oud) het opeens helemaal niet leuk meer vond en er zelfs traantjes volgden omdat hij zoveel schrik had. Het leek wel een heruitgave van onze vorige zeiltocht met kinderen (al zijn mijn petekindje en zijn broer net iets ouder). De jongste trok zich terug in de kajuit en het eerste uur deden we verwoede pogingen om hem uit te leggen dat het heel normaal is dat een zeilboot scheef hangt omdat het zeil wind vangt. Niets leek te helpen. Mijn vriend durfde het daarom ook niet aan om een grote tocht op het meer te maken en beperkte zich tot op en af varen niet ver van de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam, zodat we snel konden terug keren, mocht het echt nodig zijn.

Omdat we niets anders deden dan op en af varen op dezelfde plek was de zeilervaring voor mij een beetje saai, ik had gehoopt een mooie, grote tocht te kunnen maken. Het weer viel ook tegen. De zon bleef zich maar verstoppen achter het wolkendek en ik was bijzonder blij dat ik mijn mooie nieuwe regenjas kon aandoen om me warm te houden. Het had voor mij gerust tien graden warmer mogen zijn.

Mijn petekindje had gelukkig weinig tot geen schrik tijdens de zeiltocht en hij was heel trots dat hij een tijd aan het roer mocht staan. Al is zijn stuurvaardigheid nog voor verbetering vatbaar, ik was trots op hem! Niet te geloven dat dat kleine, verlegen mannetje van vroeger nu in september al naar het middelbaar trekt. De tijd gaat echt toch veel te snel.

Voor de lunch haalden we de hapjes boven die we meegenomen hadden en dat hielp om de jongste wat over zijn grote schrik heen te helpen. En kijk, het laatste half uur durfde hij het zelfs aan om het roer over te nemen. Al moesten we hem wel wat helpen. De zon ging er spontaan een (klein beetje) van schijnen.

Maar het topmoment van de dag gebeurde toen we al op de motor waren overgeschakeld en we op de terugweg waren naar de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam. Mijn vriend merkte op dat er een surfer in het water lag die teken naar ons deed. We waren hem eerst voorbij gevaren, maar doordat we al op de motor aan het varen waren, was het makkelijk om terug te keren en te informeren wat het probleem was. De man zei dat een meisje al een hele tijd met haar surfplank en zeil in het water lag en er duidelijk niet in slaagde het zeil opnieuw recht te trekken. Doordat ze al redelijk lang in het water lag, kreeg ze het natuurlijk ook steeds kouder. De surfer in kwestie had dat opgemerkt en riep daarom onze hulp in om haar terug te brengen naar de haven.

Hulpvaardig als we zijn, manoeuvreerden we de zeilboot op de motor zo dicht mogelijk naar het meisje toe, erop lettend dat ze zich niet zou verwonden aan de schroef. Toen we dicht genoeg genaderd waren, zetten we de motor af en hesen we haar aan boord. Haar stiefmoeder lag nog in het water en we riepen naar haar dat we haar dochter en de surfplank zouden meenemen. Het was een beetje en gedoe, maar het lukte ons om de surfplank met een touw dat we aan boord hadden vast te maken aan onze zeilboot zodat we deze op sleeptouw konden nemen.

Het meisje dat we uit het Grevelingenmeer gered hadden had blond haar en blauwe ogen en heette Lotte. Ze zat in onze boot te bibberen in haar wetsuit en was duidelijk wat van slag. We boden haar een handdoek aan om het wat warmer te krijgen, maar niet zeker dat dit veel hielp. Ze zat redelijk stilletjes en ineengedoken in onze Fox 22.

Na aangemeerd te hebben (ook dat verliep gelukkig vlot) hielpen we haar van boord en trokken we haar zeilplank aan land. We boden haar aan te helpen de plank terug te dragen naar het verhuurcentrum, maar zoals het een coole surfchick betaamt wimpelde ze onze hulp af en droeg ze haar surfplank helemaal alleen. Bij het uitladen van de boot maakte de jongste een slippertje en kwam hij gedeeltelijk in het water terecht. Gelukkig hield hij er alleen maar een natte broek en wat krassen aan over en waren de ouders van mijn petekindje zo slim om een om reservekleren mee te nemen.

We sloten de zeiltocht af met een kleine picknick in het gras bij de haven van Brouwersdam. Ik ontkurkte de fles champagne om te klinken op de zeildoop van onze vrienden en het feit dat we het allemaal overleefd hadden.

Op de terugweg naar de wagen, passeerden we allerlei feestelijkheden, maar die lieten we links liggen, want we wilden ons allemaal graag gaan opfrissen in het hotel.

Na genoten te hebben van een heerlijke, warme douche, trokken we samen voor het avondmaal naar restaurant De Gouden Leeuw, dat zich letterlijk vlak naar de deur van ons hotel bevond. We startten met een aperitiefje (een limoncello spritz voor mij), bitterballen voor de jongens en oestertjes (ook voor mij). Grappig moment: toen ik aan onze dienster vroeg of de limoncello spritz eerder zoet dan wel zuur was, antwoordde ze dat ze dat niet wist, omdat ze zelf nog niet mocht drinken. Een professionele jobstudente dus. Enfin de limoncello spirtz en de oesters smaakten en mijn petekindje proefde zelfs een oester! Binnenkort samen naar een sterrenrestaurant? Als hoofdgerecht koos ik voor de kabeljauw Almondine (met amandelen, zoals de naam aangeeft) en we dronken een heerlijk flesje Verdejo en vervolgens een flesje Sancerre bij onze maaltijd. Natuurlijk kon ik het niet laten af te sluiten met een dessertje dat de welluidende naam Moule ‘Kaat’ droeg.

Na de maaltijd keerden we terug naar het hotel waar we nog een paar spelletjes exploding kittens speelden om vervolgens op tijd in bed te kruipen om fris te zijn voor de volgende dag.

We reden met de wagen naar het startpunt van de wandeling en parkeerden onze wagens op de parking van de plaatselijke Albert Heijn. De wandeling bleek een schot in de roos, het was echt een genot om te wandelen doorheen het witte zand van de prachtige Zeepeduinen. Onderweg kwamen we langs een bunker, een overblijfsel uit de tweede wereldoorlog en we kruisten drie Shetland pony’s die op hun gemak stonden te grazen op het pad, zonder zich ook maar iets aan te trekken van de mensen die langs kwamen.

Helaas bleken de vragen die we tijdens de wandeling moesten oplossen veel moeilijker dan gedacht en slaagden we er met de beste wil van de wereld niet in een samenhangende zin te vormen met de letters die we verzameld hadden. We besloten het dan maar op te geven en terug te keren naar de wagen. Uiteindelijk moesten we de antwoorden opzoeken, omdat we er onmogelijk zelf uit geraakten.

In de namiddag hadden we een boottocht op het Grevelingenmeer gepland. Aangezien het al kwart na twaalf was toen we terug op de parking van de Albert Heijn stonden en het van daar uit nog een half uur rijden was naar het vertrekpunt van de boot (gepland vertrek om half twee), besloten we snel wat koffiekoeken in de Albert Heijn te gaan kopen om tijd te sparen. De kans dat we ergens een restaurant zouden vinden waar we op drie kwartier gegeten en afgerekend zouden hebben, leek ons niet zo groot te zijn.

Omdat het niet zo lang duurt om een koffiekoek te eten, waren we natuurlijk een half uur te vroeg bij de boot. Gelukkig mochten we al op het dek plaatsnemen en konden we zo een goeie plaats voor ons gezelschap van zes bemachtigen. De zon scheen volop, dus we smeerden royaal zonnecrème op onze gezichten.

Stipt om half twee vertrok de boot. En alhoewel ik oprecht genoot van de rustige vaartocht in het mooie landschap, moet ik zeggen dat zeilen op het Grevelingenmeer toch iets leuker is. En ik miste ook mijn telelens (die samen met mijn digitale reflex camera in Leuven was gebleven) om foto’s te maken van de shetlandpony’s en de vogels op de vele eilanden die we passeerden.

Om kwart na vier meerden we opnieuw aan en besloten we naar Brouwershaven te rijden voor een iets uitgebreider bezoek aan dit mooie stadje. We parkeerden onze wagen op dezelfde parking als gisteren en bewonderden de Nicolaaskerk, vernoemd naar de beschermheilige van de zeevaart, de heilige Nicolaas. De kerk zelf dateert uit 1293, wat haar één van de oudste kerken van Zeeland maakt. De imposante gotische kerk kan terug blikken op een zeer bewogen geschiedenis die haar transformeerde van een katholieke kerk naar een protestantse. Na de waterramp van 1953 stond ze maar liefst negen maanden onder water. Wat meteen duidelijk maakt waarom het interieur zo spartaans aandoet.

We maakten ook kennis met Jacob Cats, dichter en de eerste Zeeuwse regeringsleider van Nederland. Tot mijn grote scha en schande moest ik toegeven dat ik nog nooit van de man gehoord had.

Aan het havenkanaal van Brouwershaven liepen we een leuke winkel binnen met keiveel souvenirs. Mijn oog viel spontaan op een mooie regenjas die mij ideaal leek om mogelijk slechte weersomstandigheden in Hokkaido (onze reisbestemming deze zomer) te trotseren. Ik paste de jas en hij was werkelijk perfect voor een warme zomerse, maar natte bestemming. Niet getwijfeld en gewoon gekocht. Benieuwd of ik hem nodig zal hebben deze zomer.

Na ons bezoek aan Brouwershaven keerden we terug naar ons hotel om te douchen en ons op te tutten voor het paasdiner. Ik had deze avond namelijk een tafel voor zes personen gereserveerd in Alexander’s restaurant, het restaurant bij ons hotel. Het menu was een verrassing, maar na wat aandringen kregen we toch een overzicht van de gerechten op het menu. Alles zag er even lekker uit, dus we gingen meteen voor de full option: zeven gangen! Want hoe vaak krijgen we de gelegenheid om samen met onze vrienden Pasen te vieren in Zeeland?

Het eten was trouwens uitstekend. En ja, ik durfde het aan om nog een bordje oesters te bestellen, dat ik deelde met de dochter van onze vrienden. De oesters waren uitstekend, net zoals de rest van de gerechten die we gepresenteerd kregen. De aangepaste wijnen bij elke gang waren eveneens uitstekend, al vond ik het ergens wel jammer dat Alexander’s restaurant enkel Spaanse wijnen serveerde. Je zou toch verwachten dat er minstens één wijntje van Schouwen-Duiveland zelf geschonken zou worden bij één van de gerechten. Wel zeer blij dat we zowel bij de kaas als het dessert een dessertwijntje kregen.

Oesters!

Amuse van de chef:

Tartaart van graan gevoerde dikke runderlende met crème brûlée van eendenlever en lentesalade:

Geschuimde soep van Zeeuwse mosselen met komkommer en gebakken coquille, gemonteerd met oester, bieslook en crème fraiche:

Ravioli van Veluws hoen en duxelles van paddenstoel met een saus van truffel:

Kalfsstoofvlees met aardappel rösti, haricots verts en gerookte paling:

In brique gebakken Zeeuws bolusbrood met Roche baron, Munster en druiven:

Mille-Feuille van korstdeeg met appel vanille compote, mousse van pure chocolade en kaneel roomijs:

Fantastische manier om onze laatste avond af te sluiten.

Ik was een beetje grumpy om wille van het vroeg uur waarop ik moest opstaan om om negen uur in Bruinisse te zijn, maar nadat mijn ochtendhumeur verteerd was, kon ik oprecht genieten van ons tochtje, ondanks het feit dat het voor mij eigenlijk te koud was. Al een geluk dat ik mijn windbreker bij had en de zon meer door de wolken kwam dan oorspronkelijk verwacht, anders waren mijn lippen zeker blauw uitgeslagen van de kou.  Ik denk dat zeilen met dit koppel een garantie is op goed weer, want de vorige keren gaven de weersvoorspellingen ook altijd zwaarbewolkt en kwam de zon er toch door. De momenten dat de zon door het wolkendek breekt, zijn echt heerlijk. En ik slaagde er zelfs in twee hoofdstukken Koreaans door te nemen tijdens ons tochtje.

We legden ditmaal maar één keer aan onderweg, om naar het toilet te gaan en onze lunch op te etn in de boot. Geen uitstapjes of wandelingen gemaakt en dat vond ik persoonlijk wel een beetje jammer. Omdat op de heenweg de wind onze boot flink vooruit geblazen had, moesten we genoeg tijd incalculeren om tijdig terug te zijn in onze vertrekhaven . Extra stoppen konden we ons dus niet permitteren. Omdat de wind in de namiddag wat afzwakte, waren we zelfs maar nipt op tijd om de boot in te leveren.

Een impressie van de zeiltocht:

Naar goede gewoonte gingen we na de zeiltocht samen dineren. Het is altijd verrassend vast te stellen hoe hongerig je van zo’n dagje op het water wordt. Het eten in paviljoen Meerzicht smaakte dan ook verrukkelijk en de overheerlijke apfelstrüdel (uiteraard een Nederlandse specialiteit) was de spreekwoordelijke kers op de taart.

En zo reden we zondagochtend vroeg met z’n drieën richting Grevelingenmeer. Vurig hopend dat de weersvoorspellingen ernaast zouden zitten en dat de regenvlagen die we onderweg trotseerden, spontaan zouden oplossen eens we het Grevelingenmeer hadden bereikt.

De donkere dreigende wolken bij aankomst voorspelden echter niet veel goeds. De dame aan de balie raadde ons aan te overleggen met één van de zeilers, want er stond een vrij stevig windje. Misschien net iets te heftig voor nog niet zo geroutineerde amateurzeilers. Na overleg met de zeildeskundige, besloten we alles even te laten bezinken en eerst een koffie/thee te gaan drinken in de cafetaria van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam. Ik vond het echter onnozel om helemaal naar Nederland te rijden om dan op het laatste moment te beslissen de zeiltocht af te lassen omdat er een beetje meer regen en wind dan gewoonlijk was. Wij zijn toch geen watjes! Hup met die zeilboot!

De vriendelijke mensen van het zeilcentrum waren gelukkig zo sympathiek om ons zeilbroeken uit te lenen. Die zouden ongetwijfeld van pas komen! Mijn zeilbroek was wel een maat of twee te groot, maar dat kwam goed uit, want ik had een kleedje aan. Helemaal ingepakt met zeilbroeken en regenjassen laadden we alles in onze zeilboot. Natuurlijk begon het nog voordat we goed en wel vertrokken waren te stortregenen. Dikke, natte druppels. Die zeilbroeken bleken een waar godsgeschenk.

Na uit de haven gevaren te zijn, hesen de mannen de zeilen en waren we aan de willekeur van de wind overgeleverd. Ons bootje schoot vooruit over de golven (normaal zijn er geen golven op het Grevelingenmeer, maar de wind was zo fel dat er toch golven ontstonden). We waren letterlijk een speelbal van de elementen. Op een gegeven moment kantelde de boot bijna 90 graden (het zeil was bijna parallel met het meeroppervlak). Spannend, maar ik voelde me op geen enkel moment onveilig. En alhoewel ik een dikke hekel heb aan regen, zag ik wel de fun in van dit avontuur. Wij waren bijna de enige zeilboot op het ganse meer, wat ons uitstapje een echt avontuur maakte.

Het lukte me zelfs om tussen de regenbuien door mijn slaatje van de Albert Heijn zonder morsen op te eten. Na een uur of anderhalf zeilen, moesten we beslissen of we rechtsomkeer zouden maken dan wel verder zouden varen. We hadden de boot namelijk voor de ganse dag gehuurd, maar de vriendelijke mensen van het zeilcentrum hadden gezegd dat we de boot ook na drie uur mochten binnen brengen en dat ze dan maar drie uur zouden aanrekenen. Klantvriendelijk!

Eigenlijk zag ik het nog wel zitten om verder te varen met de wind in de zeilen, maar ik besefte ook dat de terugtocht, tegenwind, een ander paar mouwen zou zijn. En ik voelde dat de vochtigheid, alle regenjassen en zeilpakken ten spijt toch in mijn kleren begon te kruipen. Rechtsomkeer maken leek de verstandigste beslissing.

En ja, de terugtocht was een ander paar mouwen. Het lukte ons gewoon niet om vooruit te geraken, enkel op de zeilen. De wind blies ons telkens weer terug en we bleven afdrijven van onze koers. De motor leek de enige oplossing. Met het aanzetten van de motor kwam bij mij ook de misselijkheid opzetten. Ik had nochtans gehoopt daarvan gespaard te blijven. ‘t Zal de beweging van de boot op de golven geweest zijn. De misselijkheid bleef echter binnen de perken en ik slaagde erin zonder accidentjes het vaste land te bereiken. Het hielp wellicht dat ik het laaste stuk aan het roer zat. Wat een hogere concentratie vereiste dan gewoonlijk, want het stikte er van de windsufers die wilden profiteren van de stormwind in de zeilen.

Na dit natte avontuur moesten we een beetje bekomen in de cafetaria. En kijk, terwijl wij zaten op te drogen, trok de lucht langzaam open. Toch te vroeg teruggekeerd. We besloten dan maar optimaal te profiteren van het mooie weer en een wandeling te maken. We bezochten eerst het Inspiratiecentrum Grevelingen, waar we genoten van een prachtig uitzicht op de omgeving en liepen dan verder naar de zee terwijl we de hapjes opaten die we meegenomen hadden voor op de boot. We genoten van het schouwspel van de veelkleurige kite surfers en vroegen ons af hoe het kwam dat er niet meer ongelukken met die dingen gebeuren.

Dorstig van de strandwandeling zochten we een plekje in de zon op het terras van Strandpaviljoen Brouw. We klonken op de plotse weersomslag en zochten via tripadvisor een goed restaurantje om te gaan eten. Ik reserveerde een tafeltje voor drie in Brasserie Maritime in Zierikzee, een bijzonder charmant dorpje waar ik zeker nog eens wil terugkeren.

Onderweg naar Zierikzee hadden we nog een klein akkefietje toen de eega van onze kameraad whapsapp-gewijs liet verstaan dat ze het toch wel zou appreciëren als we samen met haar zouden avond eten. Wij waren echter nog zo’n uur en een drie kwartier van haar verwijderd. Uiteindelijk werden de plooien min of meer gladgestreken en kregen we haar zegen om in Zierikzee te gaan eten. Ik stond nochtans klaar om onze reservatie af te bellen!

Het was ondertussen zo warm dat we zonder problemen op het terras konden eten. Dat hadden we nooit durven hopen toen we in de gietende regen ‘s ochtends vertrokken! Het eten van Brasserie Maritime was trouwens voortreffelijk. Mijn zeebaas met kokkels was om duimen en vingers af te likken. Ongelooflijk lekker!

Na het avondmaal wachtte ons nog een lange rit naar huis. Gelukkig vliegt de tijd als je in goed gezelschap bent…

Hoewel ik zeilen in stormweer best wel avontuurlijk vond, hoop ik dat ons volgend weekend beter weer te wachten staat.

Beide ouders waren duidelijk een beetje zenuwachtig. Wat als de jongens het niet leuk zouden vinden of wat als ze ziek zouden worden? Ik was zelf een beetje zenuwachtig na eerdere niet zo positieve zeilervaringen. Gelukkig zijn er op het Grevelingenmeer geen golven, dus zelfs al stond er een stevig windje, de kans dat ik echt ziek zou worden, schatte ik niet zo hoog in. Maar toch, je weet nooit…

Stipt om twaalf uur vertrokken we op de motor om het kleine haventje uit te varen. Zolang we op de motor voeren, ging alles prima. De sfeer zat goed. De grijze wolken waren ondertussen veranderd in witte schapenwolken en de zon zette haar beste beentje voor. Het was wel vrij frisjes, maar voor dit scenario hadden we gerust willen tekenen toen we ‘s ochtends vertrokken in het zwaarbewolkte Leuven.

Totdat de zeilen gehesen werden en de motor afgezet. De stevige wind in de zeilen zorgde dat de zeilboot erg scheef ging hangen. Iets wat heel normaal is bij het zeilen, maar voor een klein kind ongetwijfeld erg beangstigend is. Een onverwacht manoeuvre gecombineerd met een nogal paniekerige reactie van de papa miste zijn effect niet: twee wenende paniekerige kindjes. Doodsbang dat ze over boord zouden vallen. (We hadden nochtans een protocol afgesproken voor het worst case scenario dat één van de kinderen effectief over boord zou gaan. Mind you, we droegen allemaal flink onze zwemvesten.) Pogingen om de jongens te kalmeren werkten half (al bleven die bolletjes van de AH er tussen de traantjes door vlot ingaan bij de jongste) tot de boot weer scheef ging hangen. We reefden de zeilen en zetten de motor op in de hoop dat dit de kinderen wat meer zou gerust stellen.

En jawel, de rust keerde weder aan boord. Zeker toen mijn vriend een kleine goedkope verrekijker opdiepte, waren de kinderen helemaal afgeleid. Spijtig genoeg was er maar één exemplaar van de verrekijker (terug in Leuven hebben we meteen online twee extra exemplaren besteld). Ik vond het niet zo erg om op de motor te varen. Beter dat iedereen aan boord zich prettig en veilig voelt, maar het leek me jammer om het zeilen zelfs helemaal geen kans meer te geven. Toen de jongens aan het spelen waren in de kajuit probeerden we de papa te overtuigen om het nog eens te proberen, maar dan met maar één zeil, zodat de boot minder zou hangen. De mama leek het allemaal beter te zien zitten dan de papa, maar uiteindelijk ging hij ook overstag (pun intended).

En kijk, met de jongens in de kajuit hesen we het voorste zeil. Van de eerdere paniek geen spoor meer en zo konden we het laatste uurtje toch nog wat zeilen. We hesen na een tijdje zelfs het tweede zeil. Dat laatste uur zat ik voornamelijk aan het roer, bijsturend aan de hand van de aanwijzingen van mijn vriend. Het catamarantochtje in Corsica heeft mij duidelijk toch wat inzicht bijgebracht in de techniek van het zeilen. Het sturen ging echt wel vlot en ik slaagde erin op commando zonder problemen de boot te laten draaien. Uiteraard is zeilen teamwork. Dus alle lof voor mijn teamgenoten.

Toen de gereserveerde drie uur ten einde liepen, voeren we terug de haven in. Voor het aanmeren leek het me veiliger om het roer terug in de handen van mijn vriend te geven. Na een boterzachte aankomst werden we met een motorbootje opgehaald. Het hoogtepunt van de dag voor de jongste, want hij mocht helpen sturen. Je zag hem nogal glunderen.

Om de zeildoop van de twee jongsten te vieren, gingen we aan de rand van het meer in het gras zitten en deden we een flesje prosecco (of twee) open. ‘t Was echt zalig zitten in de zon terwijl de jongens gingen pootjebaden in het water.

Voor het avondmaal gingen we iets eten in ‘t Swarte Schaep in Brouwershaven. Ik moest gewoon opnieuw mosselen bestellen. Die hadden mij de vorige keer zo fantastisch gesmaakt! We genoten op het terras in de zon en smeedden al plannen voor ons volgende uitstapje in november. Ik kijk er al naar uit!

Samenvattend: ik denk niet dat de kinderen een blijvend trauma aan deze dag overgehouden zullen hebben. En ik zie een volgende poging zeker nog zitten!

PS: Helemaal niet zeeziek geweest.

Ik was op voorhand erg benieuwd of zeilen iets voor mij zou zijn en of ik misschien zeeziek zou worden (al veel verhalen over kotsende zeilers gehoord). Voor de zekerheid hadden we toch maar pilletjes tegen de reisziekte in onze bagage gestoken. Mijn vriend had me al op voorhand gewaarschuwd dat ik het zeker heel erg saai zou vinden, dus hup, ook een boek mee in de handbagage.

De weergoden lieten zich gelukkig van hun beste kant zien. Een aangenaam zonnetje en temperaturen die het toelieten om in korte mouwen op het dek van de zeilboot te zitten. Enige probleem: er was te weinig wind, waardoor we amper snelheid konden maken en slechts een klein stukje van het mooie Grevelingenmeer konden verkennen. Verder dan het charmante Brouwershaven (waar ze trouwens erg propere toiletten hebben) zijn we niet geraakt. Op sommige momenten was het windstil en lagen we zo maar wat te dobberen. Niet dat je mij hoorde klagen, want ik vond dat zeilen helemaal niet saai, integendeel, heel erg rustgevend, zo in een bootje op een groot meer met een boekje en de zon op je gezicht. Een ideaal rustpunt in mijn anders zo drukke leven.

Het klikte ook heel goed met het ander koppel, rustige en sympathieke mensen. Zo goed, dat er meteen al een tweede zeildag werd ingepland voor 2016. Hopelijk hebben we dan iets meer wind.

We sloten de dag af met een geweldige portie mosselen bij ‘t Swarte Schaep in Brouwershaven. Het ideale einde van een mooie dag.

Nu deze eerste test positief is uitgevallen, behoort een zeilvakantie langs bijvoorbeeld de Kroatische kust tot de mogelijkheden. Of wie weet, ooit, de Whitsunday islands!