We maken een kleine omweg langs Fouras omdat we daar vanaf de kustlijn in de verte nog eens Fort Boyard kunnen zien zijn.

Onderweg lunchen we bij Les Saveurs du Monde, een gigantisch familierestaurant dat idd een menukaart heeft die verschillende werelddelen samen brengt. Bijzonder, maar goed. Ik bestel brandade van witte vis, niet helemaal wetende wat dat is. Blijkt brandade een soort puree van vis en andere ingrediënten te zijn. Onverwacht lekker.

Na de lunch belanden we in een gigantische file rondom Bordeaux. We tellen minstens twee ongevallen op onze route. Gelukkig blijven wij zelf gespaard van ongelukken.

Pas rond iets voor 19u zijn we in Bayonne, hoofdstad van Frans-Baskenland. We parkeren onze wagen in Parking Belfort, omdat ons hotel Ibis Styles Centre Gare geen parking heeft. Het hotel is echt een meevaller. De kamers zijn versierd met Frans-Baskische motieven en vanuit onze kamer hebben we een prachtig zicht op de Pont Saint-Esprit.

Voor het avondmaal reserveerde ik bij La Table de Sebastien Gravé. Baskenland staat bekend om zijn smakelijke keuken, dus ik heb hoge verwachtingen. En die worden volledig ingelost. We krijgen een leuk tafeltje op het terras met zicht op de rivier de Nive toegewezen en het eten is werkelijk subliem. De tartaar van tonijn is fenomenaal lekker en de Merlu de St Jean evenzeer. Wat een feest! Extra pluim trouwens voor de zeer charmante en attente bediening.

Gazpacho:

Tartare de Thon:

Marlu de St. Jean au naturel, confit d’aubergines, hollandaise à l’huile de noix, râpé et mayo ail noir, croquette de tapioca et pousses de moutarde de chez JL garbage:

De wandeling door de avondlijke straten van Bayonne levert enkele prachtige foto’s op van de weerkaatsing van de huizen in de rivieren de Nive en de Adour. En natuurlijk niet te vergeten: de prachtig verlichte Pont Saint-Esprit, waarvan we kunnen genieten vanuit het raam van onze hotelkamer.

We zijn verrassend moe na een dag in de auto zitten, dus kruipen we op tijd in bed.

Het ontmoetingsmoment vond plaats in het Frans Masereel Centrum in het verre en met het openbaar vervoer moeilijk bereikbare Kasterlee. Ik stond op voor dag en dauw om de trein van 7.36u te nemen, want ik had afgesproken dat mijn collega me om negen uur zou komen oppikken in het station van Geel. Vanaf het station van Geel is het nog een tiental minuten rijden naar het Frans Masereel Centrum. Ruimschoots op tijd voor de start van de dag om 10u.

Helaas liep het mis bij de overstap in Geel. Nochtans stond ik honderd procent zeker op het juiste spoor (de trein kwam op een ander spoor toe dan gewoonlijk), maar slaagde ik erin op de verkeerde trein te stappen. En zo kwam het dat ik, vlak voordat we in Turnhout station zouden aankomen, me realiseerde dat ik niet naar Geel onderweg was, maar wel naar Turnhout. Tot zover mijn plan om mooi op tijd in het Frans Masereel Centrum te zijn. Mijn collega gebeld die me zou komen opwachten in Geel en de situatie uitgelegd. Ze klonk zelfs een beetje opgelucht, want ze had vertraging en was zelf nog onderweg naar het station van Geel. Gelukkig konden we het regelen dat een medewerkster van het Frans Masereel Centrum me zou komen ophalen in het station van Turnhout, een kleine twintig minuten rijden vanaf het Frans Masereel Centrum.

In het station van Turnhout bestelde ik me als troost voor mijn vergissing een warme chocomelk en wachtte ik op een seintje van mijn lift. Gelukkig vonden we elkaar meteen en verliep de rit naar het Frans Masereel Centrum vlot. Stipt om 10u was ik ter plekke. Drie kwartier later dan oorspronkelijk gepland.

Na deze moeizame start verliep de rest van de dag gelukkig vlekkeloos. De broodjes en de soep (aspergesoep!) die we ‘s middags te eten kregen, waren uitstekend. En de collega’s waren duidelijk gecharmeerd door de rondleiding in het centrum. Het plan om met z’n allen een wandeling langs de Masereelroute te doen, moesten we helaas opbergen om wille van de gietende regen. Jammer, maar dan hebben de collega’s een reden om nog eens terug te komen.

De terugrit vanuit het station van Geel liep gelukkig wel zonder problemen!

Om 15u was het tijd voor het officiële gedeelte met een toespraak van minister-president Jan Jambon, een interview met kempenaar Walter van den Broeck en Anne-Mie Van Kerckhoven die een persoonlijke tekst voorlas over wat het Frans Masereel Centrum voor haar betekend heeft. Laatste officiële wapenfeit was de inhuldiging van het gedenkteken voor wegbereider Fons Mertens en architecten Lou Jansen en Rudi Schiltz. Eerlijk, de kwaliteit van de geluidsinstallatie was niet fameus, waardoor er al snel geroezemoes opsteeg uit het publiek. Het duurde ook allemaal wat te lang, maar de receptie met éclairkes achteraf maakte veel goed.

Om 17u vertrok ik met mijn drie collega’s op gegidste Masereelroute. Tijdens de wandeling kwamen we interventies van Lisse Declercq, Ben Christiani, Karl Wouters en Lieven Segers tegen. De interventie van Lisse Declercq, die een houten lat van een met graffiti overschilderd hok versierde met mooie portretten van haar jeugdvriendinnen en afbeeldingen van dieren, sprak mij persoonlijk het meeste aan. Maar ook de installatie The Magic Coffeepot van Karl Wouters kon me bekoren. De installatie bestaat uit een vijftigtal onverkoopbare kasten en allerlei prullaria, die nadien naar het recyclagepark gaan. Helemaal bovenaan de installatie staat een oude koffiepot van de grootvader van de kunstenaar. Met die koffiepot trok de grootvader van Karl Wouters vroeger naar het veld om koren te gaan pikken. Bijzonder ook dat twee dj’s hits uit de oude doos draaiden tijdens de feestelijkheden.

Het werk van fotograaf en digitaal beeldbewerker Ben Christiani:

De interventie van Lisse Declercq:

Keeses molen:

Deze ‘kopjafa’, een gesculpteerde houten gedenkkolom, is een traditioneel symbool van de Hongaarse minderheid in Roemenië:

Het werk van Lieven Segers:

The Magic Coffeepot van Karl Wouters:

Op het einde van de wandeling konden we genieten van een prachtige vurige zonsondergang. We dronken nog een laatste glaasje wijn en werden uitgenodigd om samen met de medewerkers van het Frans Masereel centrum een broodje te eten. Gezellig! Een uur later was ik na een vlekkeloze cambiorit, met dank aan mijn collega-chauffeur, weer in Leuven.

De opening had niet op een betere dag kunnen vallen: de zon stond stralend aan de hemel en de bedrijvigheid op de site lokte veel toevallige passanten. De tentoonstelling bevatte een aantal interessante werken (de projectie van de pijp vond ik de leukste vondst), maar het waren vooral de werken van de kunstenaars in het oude paviljoen die mij het meeste aanspraken. Met een speciale vermelding voor de kunstenaar die oude platen tot prachtige grafische werkjes omtoverde. Ook heel interessant: de zeefdrukdemonstratie, die mij deed denken aan de manier waarop zijde bedrukt werd in Lyon.

Verder was het gewoon fijn om te genieten van het mooie weer in de tuin met de muziek van een leuke bandje op de achtergrond. Mijn collega en ik smulden van heerlijke mezze en nipten van een vrij stevige cocktail. En natuurlijk mocht een ijsje niet ontbreken. Een dag om in te kaderen.

Niet bepaald gemakkelijk bereikbaar (understatement), maar gelukkig kon ik meerijden met een collega en was diezelfde collega bereid om mij ‘s middags af te zetten aan het station van Turnhout. Want veel hoop dat ik in Kasterlee een lift zou versieren van een toevallige passant had ik niet bepaald.