Vandaag staat de street art et patrimoine à Saint-Esprit tour op ons programma. De tour vertrekt om 10u aan het DIDAM gebouw, waar we onze sympathiek vrouwelijke gids ontmoeten. We zijn met een niet al te grote groep en de gids doet haar best om tegelijkertijd uitleg te geven over de street art en de geschiedenis van Bayonne.

Aan het vertrekpunt van de tour valt het ons op dat de buurt wat verloedert is en er veel daklozen rondlopen. De hoogdagen toen Bayonne een belangrijke rol speelde als tussenstop in de slavenhandel van Afrika naar de Verenigde Staten liggen duidelijk al een tijd achter ons.

De rondleiding duurt in totaal anderhalf uur en we komen langs werkelijk prachtige street art. Bayonne organiseert sinds 2017 het Points de Vue festival, een beetje vergelijkbaar met The Crystal Ship in Oostende. Daardoor neemt de hoeveelheid street art in de straten geleidelijk aan toe.

De wandeling is zeker boeiend, maar mijn vriend en ik vinden dat de gids soms te lang op dezelfde plek blijft staan. Iets meer street art en iets minder uitleg zouden we zeker geapprecieerd hebben. We eindigen de tour bij een prachtig kunstwerk bij een lavoir (een publieke wasplaats), dat volgens onze gids nog tot op vandaag gebruikt wordt door oudere dames om hun beddengoed te wassen. Het water in het grote wasbekken wordt voortdurend ververst. Eén gedeelte is bedoeld om met zeep te wassen en een ander gedeelte dient om te spoelen. En ja, er staan effectief waslijnen vlakbij om je was te drogen. Wellicht wordt deze plek ook gebruikt door de vele daklozen van Bayonne.

Bij het lavoir nemen we afscheid van onze gids, maar daarmee is de street art tour nog niet afgelopen. Wij hebben een self guided street art wandeling gedownload op onze smart phones en ontdekken zo nog een aantal extra werken.

Vlak voor de middag lassen we een kleine pauze in bij ons hotel om wat water te drinken. Het is immers nog altijd behoorlijk warm. En ja, bijna was ik zelf mijn zonnebril kwijt. Ik had hem laten liggen aan de waterkoeler in de ontbijtruimte beneden en besefte pas op de kamer dat ik mijn bril niet meer had. Gelukkig had het personeel de bril gevonden en opzij gehouden voor mij. Een hele opluchting!

Voor de lunch trekken we naar Les Halles de Bayonne, een overdekte markthal waar je etenswaren kan kopen en ook iets kan eten. We slagen erin na een beetje wachten een tafel met twee barkrukken ter veroveren bij Chez Maïté. We bestellen, ansjovis, kroketjes en ja, waarom niet, oesters! Heerlijk.

Na deze uitstekende lunch brengen we een bezoek aan Jambon Pierre Baïalde, een familiezaak die enkel aan particulieren verkoopt. We krijgen een boeiende rondleiding en worden ingewijd in de productieproces van authentieke jambon uit Bayonne. Uiteraard eindigt de rondleiding met een proeverij van verschillende soorten ham.

Onze volgende stop is de Église Saint-André, die spijtig slechts gedeeltelijk toegankelijk is. Een paar foto’s later staan we weer buiten en steken we onze neus binnen bij Monsieur Txokola, waar ik betoverd wordt door de verrukkelijke chocoladegeuren. En ja, uiteraard kopen we een paar tabletten chocolade.

We passeren opnieuw langs het hotel om snel wat water te drinken. Ditmaal let ik erop mijn zonnebril niet uit het oog te verliezen. De rest van de namiddag brengen we door in het DIDAM, l’espace d’art contemporain, een plek gewijd aan de fotografie. We genieten allebei van de fototentoonstelling van ForgetMat (Mathieu Forget). De foto’s tonen de onderwerpen van de foto’s bevroren in beweging. De symmetrie, weerspiegelingen en kleurrijke achtergronden maken dat de foto’s bijna iets magisch hebben.

We downloaden allebei de app die de foto’s tot leven laat komen. Spijtig genoeg is deze app heel zwaar en moeten we veel bijkomende bestanden downloaden. Het duurt dus even voor we de app aan de praat krijgen en het ding werkt niet altijd even goed, maar waw, als het werkt, betekent deze app zeker een meerwaarde. We eindigen ons bezoek met het bewonderen van de foto’s die Mathieu Forget maakte voor de o

lympische spelen.

Na ons bezoek aan het DIDAM gaan we op zoek naar het speelterrein van het befaamde pelota spel dat zich ergens vlak achter ons hotel zou moeten bevinden. Na een vrij steile klim in de buurt van het station ontdekken we het speelterrein van Rail Bayonnais verstopt achter wat huizen. En kunnen we effectief de muur voor het pelota spel bestuderen.

We keren terug naar het hotel om te douchen en ons op te tutten voor het avondmaal. Voor ons laatste diner in Bayonne reserveerde ik een tafel bij restaurant Relief. Op het gezellig terras genieten we van heel bijzondere gerechten. Een topper om ons bezoek aan Bayonne in stijl af te sluiten.

Mosaïque de thon, sorbet citronnelle et sésame:

Oef mollet croustillant, crémeux d’aubergines fumées, noisettes:

Quasi de veau, saurce armoricaine, poireaux e céréales:

Lotte, sauce à la moelle, haricots géants, blettes et chorizo:

We zijn extra vroeg opgestaan (om 7.30u) om de hitte voor te zijn. Ze voorspellen vandaag immers 38 graden in de namiddag in Bayonne! Hopelijk zorgt de zeebries in Biarritz voor wat afkoeling.

Na een vlotte rit van een twintig minuten parkeren we onze wagen in parking Grande Plage, letterlijk vlakbij het mooie zandstrand van Biarritz. Bijzonder handig. We laten de strandspullen achter in de wagen en wandelen eerst naar het strand om een tent en strandstoelen te huren. Helaas zijn we al te laat voor de strandstoelen, maar een tent huren lukt nog wel. Het is echt té warm om in de vlakke zon op het strand te zitten.

Maar voordat we ons neervlijen in onze strandtent gaan we eerst op verkenning in Biarritz. We wandelen langs de mooie kustlijn met goudgele stranden afgewisseld met ruige rotspartijen. Tot onze grote verbazing komt er opeens geheel onverwacht uit het niets een mistdeken alles bedekken. Wat aanleiding geeft tot bijzonder sfeervolle foto’s.

We slenteren verder langs le Port des Pêcheurs, een gezellig haventje met een aantal restaurants, dat er redelijk authentiek uitziet. Terwijl we onze wandeling verder zetten naar Rocher de la Vierge wordt het steeds mistiger. Echt een bizar fenomeen, zo’n zomermist. Het is nog steeds aangenaam warm, maar de warmte is nu veel draaglijker en in niets te vergelijken met de hitte gisteren in Bayonne. We lopen over de voetgangersbrug tot aan het uitkijkplatform aan de achterkant van de rots met het mariabeeld.

Onze wandeling leidt ons tot het gezellige drukke Plage du Port Vieux, waarna we rechtsomkeert maken naar le Port des Pêcheurs. De mist trekt langzaam weg en de wereld rondom ons wordt stukje bij beetje ontsluierd. Magisch. Voor de lunch schuiven we aan in de wachtrij bij Casa Juan Pedro. Gelukkig moeten we niet lang wachten tot er een tafeltje voor twee vrij komt, met zicht op het water.

Ik geniet van een lekkere octopussalade, terwijl mijn vriend smult van een stevig stuk tonijn. Het eten is simple, maar bijzonder smaakvol. Zo hebben we het graag. En ja, natuurlijk bestelde we een karaf sangría bij de maaltijd. Altijd lekker.

Na de lunch keren we terug naar de wagen om onze strandspullen op te halen. We smeren een dikke laag zonnecrème om ons tegen de zon te beschermen en installeren ons in de tent. Mijn vriend en ik wisselen elkaar af om een duik in zee te nemen. Al is zwemmen eigenlijk onmogelijk, omdat de golven te onstuimig zijn. Slechts een kleine zone in de zee is afgebakend voor de zwemmers. Omdat de zee zo woelig is, hebben de strandreders het behoorlijk druk met mensen aan te manen voorzichtig te zijn. Voor de surfers is er een aparte zone voorzien, zodat er zeker geen conflicten met de zwemmers ontstaan.

Ik ga als eerste zwemmen en wanneer ik terug ben, waarschuw ik mijn vriend dat de oceaan behoorlijk ruw is en dat ik een paar keer bijna mijn evenwicht verloor door de kracht van de golven. Helaas, wanneer hij terug keert van zijn zwempartij heeft hij dat aan den lijve mogen ondervinden. Een stevige golf heeft hem onderuit gehaald en daarbij is hij zijn splinternieuwe en zeer dure zonnebril met glazen op sterkte verloren. Na het verlies van mijn lens vorig jaar, opnieuw een dure tegenslag. En dan te bedenken dat hij een reservezonnebril bij had!

Ik wil me niet zomaar neerleggen bij dit pijnlijke verlies en zet een eenpersoonszoektocht op poten. Maar het is werkelijk onbegonnen werk: e stroming is zo sterk dat die zonnebril eender waar terecht gekomen kan zijn. Toch wel een domper op ons bezoek aan Biarritz.

Ik probeer er niet te zwaar aan te tillen, het is uiteraard maar geld, maar een verlies van 600 euro doet toch wel wat zeer. Enfin na onze namiddag op het strand gaan we nog iets drinken. vooral omdat ik naar toilet moet en de openbare toiletten vlakbij het strand echt affreux zijn.

We komen terecht op het terras van OCTOPUS waar er zowaar kombucha op de kaart staat en ze een superproper en heerlijk ruikend toilet hebben. Een echte winwin, zou ik zeggen.

Terug in ons hotel nemen we een uitgebreide douche. Het is serieus schrobben om al dat plakkende zand van ons af te krijgen. Gelukkig hebben we pas om 20u gereserveerd voor het diner.

Voor het avondmaal heb ik een fijn tafeltje gereserveerd bij Le Bistrot Itsaski. Echt een tof restaurant met erg vriendelijke bediening. We genieten van een werkelijk uitstekend menu bistrot (voorgerecht, hoofdgerecht én dessert) voor de zeer schappelijke prijs van 29,50 euro. Uiteraard drinken we daarbij een lekkere wijntje.

Croustillant de chèvre miel et basilic:

Poisson selon arrivage:

Crème brulée au praliné:

We sluiten de maaltijd af met een armagnac van 20 jaar aan de prijs van die van 15 jaar (de armagnac van 15 jaar was op). Een fijne geste die wij bijzonder weten te waarderen. Echt een aanrader, dit restaurant.

Na het ontbijt gaan we op verkenning in het historische centrum van Bayonne. Onze eerste indruk van Bayonne is zeer positief. Door de twee rivieren, de Nive en de Adour is het water altijd vlakbij en ik ben een fan van de mooie statige rijhuizen met de kleurrijke luiken. We bewonderen het oude kasteel langs de buitenkant (een bezoek is niet mogelijk, want het gebouw heeft een militaire functie) en verkennen een gedeelte van de oude omwallingen. Spijtig genoeg is de Botanische tuin gesloten.

We passeren tijdens onze verkenningstocht een grote apotheker, die we meteen binnen lopen om extra zonnecrème in te slaan. Wij verbruiken zonnecrème aan een hoog tempo. Ik koop meteen ook een reservezonnebril, want ik ben de mijne thuis vergeten.

Verder naar de kathedraal die helaas in de steigers staat. Binnen genieten we van de prachtige kleurrijke muurschilderingen en schitterende glasramen. Echt een bijzonder mooi religieus bouwwerk. De moeite van een bezoek waard.

Vandaag houden we het bij een simpele en lichte lunch: een maïspannenkoek bij Taloka bij de Halle de Bayonne. Ik drink ook een flesje cider, maar deze bevalt me een pak minder dan de cider die ik dronk op Île de Ré. Het kwik is ondertussen gestegen naar 34 graden en we zweten wat af.

Het perfect moment dus om het Baskisch museum te bezoeken, want daarbinnen is het door de airco lekker fris. Rond 14.30u starten we ons bezoek. Ik vind het museum bijzonder boeiend en leer heel wat bij over hun taal (het Baskisch is de oudste Europese levende taal en heeft voor zover we weten geen relatie met enige andere taal), de specifieke gebruiken van de (Franse) Basken en hun geliefde sporten (pelota) en dansen (fandango). Wisten jullie trouwens dat de Basken wellicht het oudste nog steeds overlevende volk zijn dat in de loop der eeuwen (er zouden sporen zijn vanaf 4500 voor Christus) op één specifieke plek in Europe geleefd heeft. Genetisch onderzoek lijkt aan te wijzen dat de Baskische roots zelf zouden terug gaan tot 35.000 voor Christus.

Het museum is inhoudelijk boeiend, maar de scenografie kan een make-over gebruiken. Het doet allemaal wat oubollig aan. Zullen mij het meest bijblijven: de sport pelota (een soort kaatsen) en de traditionele dansen. Er is een heel bijzondere dans, de ‘Soule’ waarbij een figuur verkleed in een paardenkostuum moet springen op een glas, zonder dat het glas breekt. Dit wordt extra moeilijk gemaakt doordat de paard-man door zijn kostuum het glas niet kan zien. Grappig: het glas op de schilderijen is hetzelfde glas als waar wij elke dag ons water uit drinken in het hotel. Het museum toont de uitvoering van een paar traditionele dansen en ik ben erg onder de indruk van de virtuositeit van de dansers: ze springen zo hoog en hun voeten bewegen zo snel dat het moeilijk te volgen is met het blote oog. Een prachtig stukje immaterieel cultureel erfgoed.

Na het bezoek aan het museum komen we aan de oevers van de Nive op krachten met twee glazen champagne van La Karafe. Naar goede gewoonte worden de glazen hier bijzonder goed vol geschonken. Niet dat we klagen.

Na dit smakelijke aperitief verplaatsen we ons een paar huizen verder langs de Nive, waar in om 19.30u een tafel gereserveerd heb bij Bajadita. We starten met een plankje van lokale charcuterie en kazen. En vervolgens geniet ik van een bijzonder lekkere inktvis geserveerd op puree met munt. Een winnaar!.

Het is een prachtige zomeravond en ik zou er graag nog wat langer van genieten, maar we geven er de voorkeur aan om op tijd in bed te kruipen. Morgen voorspellen ze immers 38 graden en wij willen de warmte graag ontvluchten door naar Biarritz aan de kust te rijden. Op de terugweg naar het hotel worden we getrakteerd op een mooie zonsondergang. De kers op de taart van een mooie dag.