Als eerste museum van de dag bezochten we het KMSKA, omdat we de ouders van mijn vriend graag wilden onderdompelen in de magische wereld van Hans Op de Beeck. En ja, het was voor mijn vriend en ik pas van vrijdag geleden dat we deze tentoonstelling bezochten, maar dat kon ons eerlijk gezegd niet deren. De vele details van de grijze beelden zorgden dat we meer dan genoeg hadden om naar te kijken.

Onze volgende bestemming was de Panamarenko-tentoonstelling in het M HKA. Ik had misschien net iets meer van deze tentoonstelling verwacht. Uiteindelijk werden er slechts een bescheiden aantal werken getoond. Al blijft Bing of the Ferro Lusto X natuurlijk een tot de verbeelding sprekend kunstwerk. De drang van Panamarenko om naar de sterren te reizen, is alleszins heel voelbaar doorheen gans de opstelling.

We pikten ook de tentoonstelling ‘De toestand is vloeibaar’ mee, waarvan sommige werken me aanspraken en andere dan weer helemaal niet. Maar dat is eigen aan dit soort hedendaagse kunst.

We sloten ons dagje musea kijken af met de bijzonder fascinerende tentoonstelling over het leven en werk van Lee Miller in het FOMU. Wat een vrouw! Als je haar biografie leest, lijkt het wel alsof ze drie levens geleid heeft in plaats van één. De tentoonstelling heeft mij alvast geprikkeld om binnenkort de film over haar leven met Kate Winslet in de hoofdrol te bekijken. Uiteraard werd ik het meest geraakt door haar werk als oorlogsfotograaf, maar ook haar liefdesleven was bijzonder boeiend. Pittige dame.

We sloten deze fijne en artistieke dag af met wat hapjes op het terras van de Wasbar. En dankzij de NMBS geraakten we vlotjes thuis!

Het was voor mij de eerste keer dat ik dit restaurant bezocht en een fijne herinnering aan hoe lekker die Vietnamese keuken wel niet uit. Na een paar voorgerechtjes gedeeld te hebben met mijn tafelgenoten, genoot ik van hét bekendste Vietnamese gerecht, een heerlijke phở. Energie genoeg opgedaan voor een namiddag kunst kijken.

We startten onze culturele verkenning met een bezoek aan de Ensortentoonstelling in het KMSKA. Tijdens de opening had ik maar de helft van de tentoonstelling gezien, dus ik keek ernaar uit om alle kunstwerken nog eens op mijn gemak te bekijken. En ja, ik weet dat er in de pers wat gedoe geweest is over de scenografie, maar mij stoorde deze ietwat barokke overdaad geenszins. De schilderijen bleven moeiteloos de aandacht naar zich toezuigen. Geen twijfel mogelijk wie de ster van de show was. Het was trouwens bijzonder druk in het KMSKA op deze zondag. Ik vermoed dat alle tijdsloten uitverkocht waren, want het was letterlijk aanschuiven bij sommige werken.

Uiteindelijk hadden we meer dan twee uur nodig om de tentoonstelling grondig te kunnen bekijken, waarna we meteen verder wandelden naar het FOMU om de tentoonstelling van Cindy Sherman mee te pikken. En amai, stevig onder de indruk van het werk van deze dame. Weinigen zullen het haar nadoen: werken voor beroemde modehuizen als Comme des Garçons, John Galliano en Balenciaga en tijdschriften als Vogue, Interview en Harper’s Bazaar en tegelijkertijd de vastgeroeste ideeën over gender, schoonheid en veroudering die in de modewereld (en daarbuiten, laten we eerlijk zijn) bloot durven leggen. Zeer indrukwekkend.

Na ons bezoek aan het FOMU liepen we nog even tot aan de Schelde en de mooi heraangelegde kaaien en toen vond we allemaal dat het tijd was voor een glas om wat na te praten! Ik kreeg opeens de ingeving om maar Luddites Books & Wines te gaan. Toegegeven, een stevig stuk stappen, maar deze boek- en wijnhandel ligt niet ver van het Centraal Station, wat het makkelijk maakte om te zorgen dat we tijdig onze trein konden halen.

En we hadden geluk: er was nog een gezellig tafeltje vrij voor vier personen. We bestudeerden de wijnkaart en ik koos vervolgens voor een Pinot Gris van de Apostelhoeve in Maastricht en een Pinot Auxerrois Chardonnay van Belgisch Wijndomein Valke Vleug. Een waardige afsluiter van een fijne dag. En dankzij de NMBS raakten we zonder problemen weer thuis.