De taxi is zelfs een beetje te vroeg. Doordat er op dit ongoddelijk vroege uur geen verkeer is, zijn we al om 6.30u op de luchthaven. Het is zelfs nog niet mogelijk om de bagage in te checken. Er zit niets anders op dan te wachten en jullie weten allemaal dat dat niet mijn sterkste punt is…

Wanneer dan eindelijk de check-in balie open gaat, vervoegen mijn vriend en ik een lange wachtrij. Uiteindelijk kunnen we pas iets voor acht uur ‘s morgens onze valiezen inchecken. Gelukkig gaat de security wel vlot. Ik koop nog snel wat Portugees snoepgoed voor mijn collega’s en dan wandelen we verder naar de gate. We zijn er nog maar een paar minuten of we mogen al op het vliegtuig. Handig.

Het vliegtuig zit deze keer alles behalve vol. Mijn vriend en ik hebben zelfs een hele rij voor ons alleen. Een beetje stom dat we extra betaald hebben om onze stoelen te kunnen kiezen, maar we wilden echt graag naast mekaar zitten op deze terugvlucht. De zetels lijken ook ruimer te zijn dan op de heenvlucht. In het algemeen was de terugvlucht een pak comfortabeler dan de heenvlucht. Tui Fly is nogal afwisselend van kwaliteit op dat vlak.

We werpen nog een laatste blik op Ria Formosa en Faro vanuit de lucht alvorens terug te keren naar België.

We sluiten de dag af op ons appartement in Leuven met een lekkere portie sushi. Mijn vriend en ik kijken alleszins met plezier terug onze reis naar de Algarve. Ongetwijfeld keren we in de toekomst nog terug naar Portugal.

Tijdens ons zeer uitgebreide ontbijt genieten we van een glaasje Belgische (!) schuimwijn. Het valt op dat een glaasje espumante in deze regio niet zo vlot verkrijgbaar is. Jammer wel, want ik vind het altijd leuk om lokale wijnen te proberen. En ja, ik weet dat Spanje op een steenworp afstand ligt, maar het voelt toch een beetje vreemd om overal op de drankenkaart cava aan te treffen en quasi nergens espumante.

Vandaag gaan we de oude stadskern van Faro verder verkennen. We starten met een bezoek aan de Sé, de fraaie kathedraal die gebouwd werd op de plek waar oorspronkelijk een moskee stond. In 1596 werd de eerste kerk die op deze plek stond, verwoest door een aanval van de Engelsen. De basis van de klokkentoren, de middeleeuwse deur en twee kapellen zijn het enige wat van de oorspronkelijke kerk is overgebleven. Wat maakt dat de kathedraal een ietwat vreemd samenraapsel van stijlen is. Binnen in de kathedraal treffen we een koor met azulejos aan en de prachtige met verguld houtsnijwerk versierde Capela de Nossa Senhora dos Prazeres. Al de kapellen in de kathedraal zijn trouwens zo overdadig versierd dat je niet weet waar eerst kijken. Heel bijzonder is het achttiende-eeuwse orgel versierd met Chinese motieven. Volgens onze reisgids heeft het orgel toetsen die de echo van een hoorn en het lied van een nachtegaal reproduceren.

In de toren van de Sé is een klein museum met religieuze voorwerpen ingericht met een aantal zeer knappe stukken. Bovenop de toren kunnen we genieten van het prachtige uitzicht op de omgeving en de bijzondere klokkentoren.

Onze volgende stop is de Igreja do Carmo. Ook hier treffen we opnieuw een bijzonder overdadig barok interieur aan, versierd met kostbaar Braziliaans bladgoud. Maar wat zo mogelijk nog meer indruk maakt dan al die overdaad is de Capela dos Ossos die vlak naast de kerk ligt. Het interieur van deze kapel is volledig bedekt met schedels en botten afkomstig van een voormalig monnikenkerkhof. Een pakkende confrontatie met de vergankelijkheid van het leven. En voor mij persoonlijk tegelijkertijd een herinnering om er elke dag het beste van te maken.

De laatste kerk op ons lijstje is de Igreja de São Pedro, gewijd aan Petrus, beschermheilige van de vissers. Ook hier weer hetzelfde refrein: barokke overdaad en bladgoud. Getuigenissen uit de tijd toen Portugal dankzij zijn koloniën een wereldmacht was. Het contrast met de huidige belabberde situatie van de Portugese economie kan amper groter zijn. Het valt trouwens op dat het meeste van dit prachtige erfgoed gratis of voor een habbekrats te bezoeken valt. Trek die prijzen maar wat op, zodat de toeristen hun steentje kunnen bijdragen om de Portugese economie uit het slop te trekken.

Tegen de middag zijn mijn vriend en ik al door onze lijst van te bezoeken bezienswaardigheden heen. Op zoek dus naar een plek om te lunchen en te brainstormen over de invulling van onze namiddag. Het dakterras van The Woods is een mooie plek om te genieten van een slaatje en een versgeperst sapje. Om de één of andere reden voel ik me niet optimaal vandaag. Misschien wat last van de hitte. Hopelijk helpt de detox juice en is dit dipje snel voorbij.

We keren terug naar de plek waar we gisteren ons boottochtje reserveerden, want we overwegen de ferry naar Ilha Deserta te nemen om nog wat van de mooie Portugese stranden te genieten. De tocht met de ferry blijkt echter 40 minuten te duren. Rekening houdend met nog eens veertig minuten terugtocht, hebben we dan eigenlijk maar een uurtje om Ilha Deserta te verkennen. We zouden dan langer op de boot dan op het eiland geweest zijn. We zetten dit plan uit ons hoofd en besluiten naar ons hotel terug te keren om te genieten van het zwembad op het dak.

Het zwembad heeft een fabuleus uitzicht op de omgeving, maar om de één of andere reden is het niet volledig gevuld (ik mag hopen dat dat niet is om stabiliteitsredenen). Het water van het zwembad is wat te koud naar mijn goesting, maar als je stevig baantjes trekt, valt het mee. Mijn vriend is echter met geen stokken in het water te krijgen. Het is ook heel druk rondom het zwembad. Al de toffe ligzetels zijn al ingenomen en we merken dat het personeel moeite heeft om de lege glazen en blikjes tijdig afgeruimd te krijgen. We blijven dus niet echt lang op het dak rondhangen en besluiten terug te keren naar het oude centrum om daar iets te gaan drinken.

We kleden ons om op de kamer en weg zijn we. Het frisse zwembad heeft me alleszins deugd gedaan, want ik voel me een stuk beter dan deze middag. In het oude centrum belanden we bij Cidade Velha Rooftop. Echt een supertoffe en aangenaam rustige plek om van een cocktail te genieten. En amai, wat een heerlijke daiquiri! Heel tof geserveerd met droog ijs, altijd een leuk effect. Het contrast met de fancy waterachtige cocktail van gisteren kon amper groter zijn. Eén van de beste daiquiri’s ooit! Mijn daiquiri is zo lekker dat ik gewoon niet anders kan dan een tweede bestellen. Mijn vriend is avontuurlijker en gaat na zijn cocktail met de mooie naam ‘The Journey’ voor de Papuça, een cocktail met Skyy vodka met vanille en groene appel, gecombineerd met limoensap en kruiden. Ook zeer lekker.

Na onze cocktail maken we nog een kleine wandeling bij valavond door het erg gezellig oude centrum. Voor het avondeten hebben we een tafeltje voor twee gereserveerd op het terras van Cidade Velha, het restaurant dat bij de rooftopbar hoort. En jawel, jullie raden het goed, na een lekker vissoepje als voorgerecht, bestel ik opnieuw de octopus. Er zijn nog zekerheden in het leven. Het is fijn zitten op het terras en we genieten op ons gemak van de gezellige ambiance.

We sluiten onze dag af met een nachtwandeling en keren dan terug naar ons hotel. Mocht ik deze reis opnieuw plannen, zou ik wellicht alles in het oude stadsgedeelte op één dag bezoeken en de tweede dag besteden aan Ria Formosa en de mooie stranden in de omgeving van Faro.

Na het ontbijt pakken we onze spullen en vertrekken naar Faro. Mocht ik deze reis kunnen overdoen, weet ik niet zeker of ik Manta Rota opnieuw als bestemming zou opnemen. Ik had deze locatie vooral gekozen omdat ik dacht dat we hier veel watersport zou kunnen doen, maar dat bleek bij nader inzien niet het geval te zijn. Oh well, we hebben hier wel voor het eerst een kameleon in het wild gezien!

Vlak voordat we Faro binnen rijden, stoppen we eerst bij een Decathlon om wandelsokken te kopen, want ik ben helaas al mijn sokken thuis vergeten. Na de vergeten nylon kousen, de vergeten wandelsokken. Ach ja, zo steunen we de lokale economie, nietwaar? De Decathlon blijkt reusachtig te zijn en met een ongelooflijk groot aanbod aan sportspullen. We overwegen even om -opblaasbare paddleboards te kopen, maar bedenken ons dat het niet zo handig is om zo’n spul mee op het vliegtuig terug te nemen. Het blijft dus bij sokken en wat flesjes water.

Hotel Eva Senses is gelegen in het centrum van Faro, wat uiteraard super is als je een stad wil verkennen. Helaas blijkt het quasi onmogelijk om een parkeerplek in de buurt te vinden. Elke parkeerplek is ingenomen. Na een paar keer een blokje om gedaan te hebben, zet mijn vriend mij en de koffers voor de deur van het hotel af, zodat hij verder kan zoeken terwijl ik incheck.

De vriendelijke meneer die mij incheckt, kijkt een beetje verbaasd naar mij en mijn twee grote koffers. Ik leg uit dat mijn vriend op zoek is naar parkeerplek. De meneer wijst naar een vrije plek vlak voor de deur van het hotel en zegt dat we daar kunnen parkeren. Het hotel is gelegen op een plek waar twee straten in een scherpe hoek samen komen. Vlak voor de grote glazen automatische deuren is er een privéweggetje dat die scherpe hoek gevormd door de twee straten afsnijdt en dat duidelijk bij het hotel zelf hoort. Wij identificeerden dat straatje als een plek om snel gasten af te zetten, maar niet als een plek waar je een paar dagen kan parkeren. De vriendelijke onthaalbediende verzekert me echter dat we onze wagen daar mogen parkeren. Ik bel mijn vriend meteen op en leg hem uit waar hij kan parkeren. Beetje vreemd, maar een gegeven paard…

Ook hier mogen we al voor het officiële check-in uur op de kamer. Altijd leuk! Onze kamer ziet er iets moderner uit dan onze kamer bij Manta Guest. We hebben twin bedden, wat onze slaapkwaliteit zeer zeker ten goede zal komen én we hebben een balkon met prachtig uitzicht op de jachthaven en het oude stadsgedeelte. We droppen onze valiezen af en nemen meteen de lift naar het rooftop café mét zwembad. We bestellen allebei een poké bowl als lunch: lekker en gezond. Die frozen margarita dient om al dat gezonde te compenseren.

Na deze simpele lunch wandelen we naar het gezellige, piepkleine oude centrum van Faro. De zon schijnt, er is amper wind, dat lijkt ons ideaal voor een boottochtje. We bekijken een paar opties en laten ons door een enthousiaste meneer overhalen om een boottocht te doen met een boot op zonne-energie. Even lijkt het erop dat we de twee enige klanten zullen zijn voor de tocht, maar op de valreep verschijnen er toch nog andere klanten die ook aan boord plaatsnemen. Wat deze tocht bijzonder maakt, is het feit dat de elektrische motor amper geluid produceert en je hebt ook geen last van de vervelende uitlaatgassen van een verbrandingsmotor. Een zalige manier om een natuurgebied te verkennen. Tijdens onze boottocht van drie kwartier zien we ooievaars, wulpen, kleine zilverreigers, blauwe reigers en heel veel stalen vogels (aka vliegtuigen). De landingsroute van de luchthaven passeert vlak boven Faro en het natuurgebied en bijna om de vijf minuten zien we een vliegtuig landen.

Na de boottocht wandelen we naar het Museu Municipal de Faro, met vlak voor de ingang een streng kijkend beeld van de Portugese koning Afonso III. We hebben nog maar een uurtje om het museum te bezoeken (17u sluit het museum), maar aangezien de inkomprijs twee euro is, vinden we dat niet zo’n probleem. We kunnen echter alleen contant betalen en de dame aan het onthaal heeft niet voldoende wisselgeld om te kunnen teruggeven op ons briefje. Uiteindelijk vissen we ergens drie euro aan munten uit onze zakken en stelt de dame voor één volwassene en één kind aan te rekenen, zodat we het museum voor in totaal drie euro kunnen bezoeken. Als dat geen koopje is.

Het museum is gelegen in het voormalige klooster Nossa Senhora da Assunção en is daardoor als gebouw op zich alleen al de moeite van een bezoek waard. De permanente collectie bestaat uit artefacten uit de prehistorie tot de middeleeuwen en een collectie sacrale kunst, met religieuze schilderijen uit de 17e en 18e eeuw (waarvan sommige schilderijen wel wat restauratiewerk kunnen gebruiken). Hoogtepunten uit de collectie zijn een prachtige Romeinse mozaïek van Oceanus en de bustes van keizers Agripina, Adriano en Galieno. De pandgang van het klooster is bijzonder fotogeniek en we bewonderen ook de bijzondere waterspuwers.

Tijdens ons bezoek is er ook een tijdelijke tentoonstelling met oude filmposters die echt de moeite waard is. Echte kunstwerkjes, die oude posters. Omdat we niet veel tijd hebben, moeten we ons een beetje haasten, maar we zijn allebei blij dat we dit museum bezocht hebben. Zeer zeker een aanrader.

Na ons museumbezoek gaan we verder op verkenning in het oude stadscentrum. We belanden op een plek die toegang geeft tot de oude historische versterkingen van Faro. Heel bizar: deze versterkingen zijn in privéhanden. De toegangsprijs om op de muren te wandelen is een ongelooflijke 0,25 euro. Serieus, zelfs al valt het bezoek tegen, dan nog zullen we hier onze broek niet aan scheuren. Wat we alleszins niet verwacht hadden, was vlak langs de oude muren een grote biologische tuin aan te treffen. Je kan hier ter plekke zelfs iets drinken en wat groenten kopen. Vreemd, maar intrigerend.

Na ons verdiept te hebben in de geheimen van het biologisch tuineren nemen we nog wat foto’s van de kathedraal en andere bezienswaardigheden en gaan dan op zoek naar een plekje om te aperitieven. We komen terecht op het mooie terras van Columbus Bar, een wijn- en cocktailbar die zeer fancy cocktails in bijzondere glazen serveert. De fotogenieke cocktails zijn ideaal om mee uit te pakken op instagram, alleen valt de smaak dik tegen. De cocktails zijn veel te waterig en gewoon echt niet zo lekker. Geef mij dan maar een lekkere cocktail in een gewoon cocktailglas.

We maken een korte pitstop in ons hotel om ons wat op te frissen en verkassen dan naar het vlakbij geleden Rooftop Ria Formosa Restaurante. Zonder twijfel het beste restaurant dat we deze reis bezocht hebben én met een fabuleus uitzicht op de omgeving. Wat een verwennerij! Eindelijk een restaurant waar espumante op de kaart staat! We sluiten de maaltijd af met een glaasje porto. Super avond!

Croaker ceviche:

Slow cooked piglet:

Market fish roasted in the oven with mediterranean vegetables and mussels:

Tijdens onze maaltijd hadden we al de bedrijvigheid op het plein beneden opgemerkt. Terug beneden gaan we even de sfeer opsnuiven. Een bandje speelt covers en er wordt zowaar meegeklapt, meegezongen en gedanst. Ik abonneer me meteen op hun instagram-account. Voor de liefhebbers: beelden van het optreden van The Threw op de avond dat wij er waren.

We kruipen tevreden in bed, uitkijkend naar een goede nachtrust.

Onze vlucht naar Faro vertrekt pas om 17.05u, maar we willen voorbereid zijn op eventuele lange wachttijden bij het inchecken en de security. Het luchthavenpersoneel moet nu immers van alle reizigers het COVID19-certificaat en (voor Portugal) het PLC formulier checken en mijn vriend heeft bij zijn vorige vluchten van en naar Genève al een aantal keer lang moeten aanschuiven.

Maar kijk, het inchecken van onze valiezen verloopt supervlot (wellicht omdat we bij één van de eerste passagiers zijn). Er zijn amper wachtenden voor ons. Om de vakantie goed in te zetten, hebben mijn vriend en ik onszelf voor de heenvlucht naar Faro getrakteerd op de optie Fly Deluxe bij Tui (inclusief glaasje champagne en warm avondmaal). Jammer genoeg zitten we in het vliegtuig niet naast mekaar en was er bij het online inchecken geen mogelijkheid om de toegewezen zitplaatsen aan te passen. Mijn vriend en ik zitten allebei op de eerste rij, maar in verschillende gangen, met dus een gangpad en nog twee andere passagiers tussen ons in. Daar gaat ons voornemen om met champagne te klinken op de start van de vakantie… Bij het inchecken van de valiezen informeren we of het mogelijk is van plaats te verwisselen. De vriendelijke heer doet zijn best, maar het lukt niet. Hij zet onze vraag wel in het systeem, zodat het boordpersoneel kan zien wat er mogelijk is.

Met de optie Fly Deluxe mogen we de fast lane nemen bij de security. Echt, nog nooit in mijn leven zo vlot tot bij de gate geraakt. Denk dat we in totaal een kwartier gedaan hebben van het inchecken van de valiezen tot aan de gate. Doordat alles zo vlot ging, hebben we nog zo’n twee uur tijd om te doden aan de gate. Gelukkig hebben we onze laptops mee en heeft Zaventem ondertussen goed werkende free wifi.

De boarding verloopt ook vlot. De dame aan de gate roept de volgorde af waarin de passagiers aan boord mogen gaan: de laatste rijen mogen als eerste op het vliegtuig. In het vliegtuig zelf vragen mijn vriend en ik aan het boordpersoneel of het mogelijk is van plaats te wisselen met de buren, maar zowel de heer aan mijn rechterkant, als de dame aan mijn linkerkant weigeren van plaats te wisselen. De dame omdat ze per sé aan het raam wil zitten (terwijl ze de ganse vlucht gelezen heeft) en de heer aan mijn rechterkant heeft duidelijk vliegangst, want er komt een hele tirade uit dat hij altijd op dezelfde plaats zit en dat hij onmogelijk van plaats kan wisselen, enzovoort, enzoverder. Van zodra de stewardess uit zicht is, haalt hij uit een bruine zak een fles whisky boven (duidelijk gekocht in de tax free) en neemt een flinke slok. Ok…

Jammer dat mijn vriend en ik niet samen kunnen klinken op onze vakantie, maar goed, iedereen heeft uiteraard het recht om te blijven zitten op de hem of haar toegewezen zitplaatsen. Ik probeer de heer met vliegangst naast mij verder zoveel mogelijk te negeren, want hij lijkt me niet de makkelijkste. Hij reageerde niet alleen erg moeilijk op onze vriendelijke vraag om van plaats te wisselen, hij gaat ook in discussie met de stewardess over zijn warme maaltijd. Hij wil pasta en die optie is er niet. “En er is normaal altijd pasta! En de service is nu toch echt wel minder dan gewoonlijk! En het eten trekt op niks en de wijn is ook niet goed.” Enzovoort, enzoverder. Het enige wat hij consumeert tijdens de vlucht zijn de champagne en de kaas. Al de rest laat hij liggen. Gelukkig heeft hij zijn fles whisky, waaruit hij regelmatig een slok neemt…

Persoonlijk vind ik de warme maaltijd best wel ok. Het blijft vliegtuigeten, natuurlijk, maar het dessertje was echt heel lekker en de pralines van Neuhaus gingen ook vlotjes binnen. De rest van de vlucht kijk ik wat Netflix series, totdat er een redelijk expliciete seksscène op mijn scherm komt en ik merk dat de ondertussen lichtelijk aangeschoten heer naast mij mee zit te kijken.

Bij aankomst op de luchthaven van Faro is er geen enkele controle, noch op het COVID19-certificaat, noch op het PLC formulier. We halen onze valiezen op en gaan op zoek naar parking 4, vanwaar een shuttle bus ons naar het verhuurkantoor van onze huurwagen zal brengen. We moeten even wachten, maar uiteindelijk komt shuttlebus eraan. Uiteindelijk blijkt het verhuurkantoor op nog geen tien minuten wandelen van de luchthaven te liggen, dat hadden we dus even goed te voet kunnen doen.

We krijgen een nagelnieuwe huurwagen toegewezen, met amper 15 km op de teller. Jammer genoeg blijkt de wagen iets kleiner uit te vallen dan verwacht, want onze twee valiezen passen onmogelijk samen in de koffer. En dat terwijl we expliciet voor een groter model gekozen hadden, waarbij aangegeven stond dat er drie valiezen in de koffer konden. Dat zijn dan toch drie heel kleine valiezen! Ik heb wel elke dag een nieuwe outfit nodig, he!

De rit naar OceanOasis hostel in Olhão verloopt vlotjes. We vinden vlakbij het hostel een plek om te parkeren, gebruiken de code die we via whatsapp hebben doorgekregen om in het hostel binnen te geraken en vervolgens onze kamer te openen. Super handig! We droppen onze bagage af, nemen even een kijken op het dakterras om te genieten van de kleuren van de zonsondergang en wandelen te voet naar de boulevard van Olhão, genietend van het zachte zomerweer.

We belanden op het terras van Le Panorama met zicht op het haventje van Olhão en bestellen een sangria en een charcuteriebordje. Omdat we al gegeten hebben op het vliegtuig, hebben we immers niet veel honger. De sangria valt me wat tegen: te zoet. Dus bestel ik als tweede drankje een glaasje schuimwijn. Brengt de bediening me met een grote glimlach een miniflesje freixenet. Lekker, uiteraard, maar ik had toch liever Portugese espumante gehad. ‘t Is dat we hier niet ver van de Spaanse grens zitten, zeker?

Terug in het hotel reserveren we via whatsapp (!) een boottochtje doorheen het Parque Natural da Ria Formosa en kruipen vervolgens mooi op tijd in bed, want al dat reizen is best wel vermoeiend.