We stappen meteen in de wagen en rijden naar de Miradouro de Nossa Senhora da Conceição om te genieten van het prachtige uitzicht op Horta, Pico en het zwarte strand Praia do Almoxarife. Het uitzicht is extra spectaculair omdat we vanaf ons zonnige uitkijkpunt een gigantische regenbui boven Pico zien hangen. Tot nu toe hebben we eigenlijk al veel geluk gehad met het weer op de Azoren, maar we zien met eigen ogen hoe veranderlijk het weer hier kan zijn.

Voor het ontbijt rijden we naar Horta. We belanden in een populaire bakkerij waar ik een lekkere quiche met tonijn eet. Alvast een steviger ontbijt dan gisteren.

Na het ontbijt besluiten we wat rond te wandelen in Horta zelf. Helaas, elke kerk die we willen bezoeken is dicht, maar we spotten wel een aantal mooie bouwwerken. Terug naar de wagen dan maar voor een bezoek aan de Fábrica da Baleia de Porto Pim. We parkeren onze wagen vlakbij het museum en beklimmen eerst de Monte da Guia tot aan de Capela de Nossa Senhora da Guia vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op de baai. De kapel zelf is helaas gesloten.

De Fábrica da Baleia de Porto Pim is een museum over de walvisvangst, gevestigd in een oude walvisverwerkingsfabriek. We leren er hoe de walvisvangst eeuwenlang een belangrijke bron van inkomsten geweest is voor de eilanden van de Azoren en hoe na de vangst elk onderdeel van deze majestueuze dieren verwerkt werd. Gelukkig worden er de dag van vandaag geen walvissen meer gevangen in deze wateren, maar overal op de eilanden vind je nog de vroegere uitkijkposten van de walvisspotters terug.

Na ons bezoek drinken we iets op het terras van het café bij de Fábrica da Baleia de Porto Pim. Mijn vriend bestelt een hamburger, maar ik heb na het late ontbijt met quiche nog niet echt honger, dus ik pik wat frietjes en een stukje ei uit het bord van mijn vriend. We dalen terug af naar het strand en nemen even de tijd om onze voeten in het water van Praia de Porto Prim te steken, alvorens terug naar de vlakbij geparkeerde wagen te lopen.

Tijd voor een zwempartijtje in één van de natuurlijke zwembaden van Faial. Dat is er tot nu toe nog niet van gekomen. We rijden eerst naar Poça da rainha, maar daar valt op het eerste gezicht niet zo heel veel te beleven. Dus rijden we verder naar de Piscinas Naturais do Varadouro. Onze wagen geeft ondertussen een gezellige buitentemperatuur van 33 graden aan.

We parkeren onze wagen op een parkeerplaats naast de weg en kleden ons om in de faciliteiten bij het natuurlijke zwembad. Opnieuw ben ik erg onder de indruk van hoe goed zwemfaciliteiten hier uitgerust zijn: omkleedcabines, propere toiletten en goed werkende douches, zowel binnen als buiten. Echt top.

De zwemervaring is ook super. We zwemmen in een door lavastenen begrensde inham van de Atlantische oceaan. De golven beuken met grote regelmaat over de lavastenen, waardoor een natuurlijk golfslagbad ontstaat wanneer de golven de andere kant van de kom bereiken. Het is super om te zwemmen tussen de tegen elkaar botsende golven. De redders op deze zwemplek houden de zwemmers heel nauwlettend in het oog. Begrijpelijk, want ik kan me goed voorstellen dat een minder goede zwemmer hier wel eens in de problemen zou kunnen komen.

Na uitgebreid van het woeste water genoten te hebben, gaan we iets drinken op het nabijgelegen terras van de Varadouro Tiki bar. Op de plastic stoelen genieten we in ons zwempak met onze handdoeken rondom ons gewikkeld van een glas Verdelho wijn van 1 euro. Hallo vakantiegevoel!

We rijden terug naar Horta waar we voor het avondmaal een tafel bij Genuino gereserveerd hebben. Het restaurant zit stampvol, dus onze verwachtingen zijn hoog, maar het is een beetje een gemengde ervaring. Het eten is zeker lekker, maar mijn vissoep wordt kokend heet geserveerd en vervolgens moeten we heel lang wachten op het hoofdgerecht. Eerlijk, we hebben tijdens deze vakantie elders al beter gegeten voor minder geld.

We rijden terug naar ons appartement voor onze laatste avond op Faial. We drinken nog een klein flesje wijn en eten de laatste dadels van gisteren op.

Na een goeie douche kruipen we in bed.

Na dit snelle ontbijt rijden we verder naar de Capelinhos vulkaan, die in 1957 vlak bij de toenmalige vuurtoren onder de zee uitbarstte en met de uitgespuwde lava en assen het eiland Faial 2,4 vierkante kilometer groter maakte. De uitbarsting zelf duurde maar liefst 13 maanden, van 27 september 1957 tot 24 oktober 1958. De vulkaan blies assen tot meer dan een kilometer ver de lucht in, vernielde 300 huizen in de nabijgelegen dorpen en noodzaakte de evacuatie van 2000 mensen, waarvan een groot gedeelte vervolgens emigreerde naar de VS en Canada.

We parkeren onze wagen op de parking bij het museum van de Capelinhos vulkaan en beslissen eerst de wandeling te doen en dan het museum en de vuurtoren te bezoeken. Het landschap is alleszins behoorlijk indrukwekkend. We wandelen over het nieuwe stuk Faial waar langzaam de eerste groene plantjes zich wagen tussen het vulkanische gesteente en de assen. Het contrast tussen het grijze gesteente en de prachtig blauwe zee kan amper groter zijn. Heel bijzonder en behoorlijk stoffig, dat ook. Dat fijne grijze stof kruipt letterlijk overal tussen.

In het ondergrondse museum dat bijna volledig volledig onzichtbaar is en, op een grote cirkel na, het vulkanische landschap zo veel mogelijk respecteert, leren we meer over de uitbarsting van 1957 en de krachten die zich onder onze voeten bevinden. Je moet hier echt komen om te beseffen hoe groots en krachtig de natuur kan zijn. Heel erg boeiend. Uiteraard bezoeken we ook de ruïne van de vuurtoren die de sporen van de uitbarsting draagt. Gelukkig maakte deze vulkaan geen slachtoffers en kon iedereen tijdig geëvacueerd worden.

Van al die vulkanische activiteit krijgt een mens honger. We stappen opnieuw in onze wagen en laten ons met rammelende magen door googlemaps rijden naar Restaurante Bela Vista. Zoals de naam doet vermoeden, krijgen we bij ons eten vanaf het terras gratis en voor niets een prachtig uitzicht. We genieten van de uitstekende verse vis met groentjes en patatjes. Simpel, maar lekker. Bij het eten drinken we een half flesje wijn en een brandy als afzakkertje.

Verder naar Horta! We parkeren onze wagen ergens op straat en wandelen door het gezellige stadje tot aan de oude omwallingen. We genieten van het mooie uitzicht op de baai van Praia do Porto Pim en Monte da Guia. We wagen ons zelfs aan een kleine strandwandeling op Praia do Porto Pim, een mooi zandstrand waar veel mensen liggen te zonnebaden. Opeens spotten we een groep mannen die door het zeewater een Mariabeeld dragen naar een klein bootje versierd met kleurrijke vlaggetjes. Bij nadere inspectie zien we talrijke bootjes en boten versierd met kleurrijke vlaggetjes. Het Mariabeeld wordt aan boord gehesen en het bootje vertrekt, geëscorteerd door de andere boten.

Na op deze onverwachte festiviteiten gestoten te zijn, besluiten we iets te drinken op het terras van Peter Café Sport, het bekendste café van Horta. Het interieur alleen al maakt deze plek de moeite. Het café is bezaaid met memorabilia die zeevaarders hier achter lieten. Het weer is echter te mooi om binnen te zitten. We genieten op het terras van een dark and stormy en een gin sour. Ondertussen zoeken we op welke festiviteiten we zagen op het strand van Porto Pim. Blijkt dat we getuigen waren van het Senhora da Guia Festival dat plaatsvindt tijdens de Semana do Mar. In de grote winkel die bij Peter Café Sport hoort, kopen we een mooie koffiemok met een walvis op. Een fijn souvenir van ons verblijf op de Azoren.

Vervolgens wandelen we langs de jachthaven van Horta. We bewonderen de talrijke schilderingen die de crew van de boten die hier aanmeerden hebben achter gelaten. De Azoren zijn immers een typische stopplaats voor zeilboten die de Atlantische oceaan oversteken. Fijn om te zien uit welke windstreken de boten die hier aanmeerden vandaan komen.

En kijk eens aan, daar komt ons zowaar een processie tegemoet: een aantal mannen en vrouwen in een soort zwartwit voetbaluniform dragen op hun schouders hetzelfde Mariabeeld dat we daarstraks op een boot gehesen zagen worden. Ze lopen op blote voeten door de stad, terwijl achter hen een processie met een fanfare volgt. Blij om een stukje typisch immaterieel cultureel erfgoed van de Azoren te kunnen meepikken.

Om ons te bevoorraden voor ons avondmaal rijden we naar de Continente supermarkt. We zijn van plan tapas of een slaatje te eten op het mooie terras van onze verblijfplaats Quinta do Torcaz. Helaas is het moeilijk om kleine hoeveelheden te vinden in een supermarkt die duidelijk gericht is op verkoop in bulk. Er vallen ook nergens kant en klare slaatjes te bespeuren. Na wat zoeken, komen we uiteindelijk uit bij een Spaans kaasassortimentje, dat we aanvullen met één Portugese schapenkaas. We kopen wat broodjes, druiven, pistachenootjes en dadels. Genoeg voor een eigen mini-kaastafel.

Uiteindelijk heeft het winkelen langer geduurd dan verhoopt en zijn we pas om 20.35 terug in Quinta do Torcaz. Gelukkig net op tijd om de prachtige zonsondergang te zien en Pico in volle glorie te kunnen bewonderen op het dakterras. De Spaanse kazen halen het trouwens zonder moeite van de Portugese schapenkaas. De smaakjes zijn allemaal zeer lekker: we proeven van kaas met rode peper, wijn, bloemen, truffel en rozemarijn. Uiteraard met een flesje Portugese wijn daarbij!

We sluiten de avond af met een heerlijke douche en kruipen op tijd in bed.

We rijden naar de ferry terminal en leveren onze huurauto in bij het Autatlantis filiaal. Ook deze inlevering verloopt zonder problemen. We zijn te vroeg voor de ferry, dus maken we gebruik van onze wachttijd om wat foto’s op instagram te delen met het thuisfront.

Wanneer we eindelijk aan boord kunnen, blijkt de ferry bijzonder vol te zitten. Het kan ons weinig deren. De zon is ons nog steeds goed gezind en we genieten van de aangename boottocht naar het mooie Faial. Naar ondertussen goede gewoonte halen we onze huurwagen op bij het verhuurkantoor van Autatlantis aan de ferry terminal. Van daaruit rijden we rechtstreeks naar onze verblijfplaats Quinta do Torcaz, een heel mooi oud rustiek gebouw met verschillende appartementen, een prachtig verhoogd terras met uitzicht op Pico en een mooie tuin met palmbomen. We hebben een ruim appartement met grote leefruimte en kitchenette voor ons alleen. De accommodaties worden groter naarmate de reis vordert. Niet dat we klagen.

We laten onze valiezen achter en eten snel een broodje en een pastéis de nata in een buurtcafé dat op punt stond te sluiten. Niet echt een culinaire topervaring, maar dat mag je voor die prijs ook niet verwachten. We kiezen er bewust voor onze middagpauze zeer beperkt te houden, want we willen optimaal profiteren van het mooie weer. De voorspellingen voor de komende dagen zien er immers wat minder uit. We rijden dus zo snel mogelijk naar de Caldeira van de Cabeço Gordo. De Cabeço Gordo vulkaan is met zijn 1043 meter de hoogste berg van Faial. Wat deze vulkaan zo bijzonder maakt, is dat er een prachtige wandeling lang de kraterrand loopt met uitzicht op een twee kilometer brede caldera.

De wandeling is werkelijk adembenemend. Op een korte, steile klim aan het begin en wat moeilijk begaanbare stukken onderweg na, is dit een heel makkelijke wandeling die bij elke stap een nieuw indrukwekkend vergezicht te bieden heeft op de krater en de omgeving. En kijk eens aan wie daar tussen het wolkendek door komt piepen, net op het juiste moment voor een foto? Jawel, onze vriend Pico. Ik neem uiteraard veel te veel foto’s en zal me dit ongetwijfeld beklagen bij het verwerken achteraf.

Op het einde van de wandeling stappen we via een tunnel door de bergwand om zo bij een uitzichtpunt te komen dat ook mindervaliden toegang tot de krater geeft. Zeer fijn dat deze plek voor iedereen toegankelijk is.

Na de wandeling keren we terug naar ons appartement in Quinta do Torcaz om te douchen. Want de wandeling was prachtig, maar ook bijzonder stoffig. En dat fijne vulkanische stof kruipt echt in elke huidplooi.

Helemaal proper rijden we vervolgens naar de hoofdstad van Faial: Horta. Tijdens ons verblijf hier vieren ze de Semana do Mar (de week van de zee) en wij pikken graag een streepje van de feestvreugde mee. Het is even zoeken naar de juiste locatie van dit festival en vervolgens een plek om te parkeren, maar dan begeven we ons tussen de feestvierende Portugezen.

We starten onze avond aan één van de vele foodtrucks die langs een lange straat staan opgesteld met een voorgerechtje van morcela (bloedworst) en een garnaalpasteitje, vergezeld van een glaasje sangría. Alvast een goed begin! Vervolgens belanden we in een eettent met allerlei typische lokale specialiteiten op de menu. We schuiven bij aan een opklapbare tafel bedekt met een papieren tafelkleed en bestellen pão d’alho (lookbrood), pão de milho (maïsmeelbrood), ovos recheados (gevulde eieren), linguiça (gerookte worst) en lapas grelhadas (gegrilde lapas). Uiteraard zijn de lapas mijn favoriet! En de sangría die we bij de maaltijd drinken mag er ook zijn.

Na ons diner wandelen we verder op het festivalterrein waar zich nog enkele grote restaurants bevinden waar keiveel volk staat aan te schuiven. Blij dat wij al gegeten hebben! Op het terrein bevindt zich een heuse spelarcade en ik kan het niet laten om even op de Metallica flipperkast te spelen. Pure nostalgie!

Als dessert geniet ik van een heerlijke artisanale gelato terwijl we kijken naar lokale volksdansgroepen die mensen uit het publiek uitnodigen om mee te dansen. Spijtig dat ik de danspasjes niet ken, anders had ik zeker meegedaan!

De zon gaat onder en de feestelijke verlichting gaat aan. Het wordt steeds drukker naarmate de avond vordert en mijn vriend en ik genieten van gezellig sfeer en het rondstruinen tussen de kraampjes.

We maken het niet al te laat, want we moeten nog een stuk terug rijden en zijn allebei moe na deze mooie dag. We parkeren onze auto in de tuin van Quinta do Torcaz en genieten nog even van de prachtig verlichte palmbomen voordat we in bed kruipen.