Na het ontbijt werpen we een snelle blik op het hotelzwembad dat net is open gegaan. De openingsuren van het zwembad zijn echt super vervelend: het zwembad is enkel open tussen 11 en 19u. Terwijl ik het liefst ‘s ochtends vroeg of ‘s avond na een goed gevulde dag een paar baantjes trek. De kans dat ik van dit zwembad gebruik zal maken, is dus zo goed als onbestaande.

Enfin, rond 11.30u vatten we de wandeling van een dik half uur aan naar het San Telmo Museoa gewijd aan de Baskische cultuur. Tot onze verwondering begint het de laatste vijf minuten van onze wandeling zowaar te regenen. Gelukkig is het nog steeds lekker warm.

We brengen van 12.15 tot 16u door in het groter dan verwachte San Telmo Museoa. De collectie is bijzonder interessant en gevarieerd met een focus op de Baskische samenleving en de geschiedenis van Spaans-Baskenland. Maar ze stellen ook een aantal archeologische vondsten ten toon en hebben een niet onaardige collectie schone en moderne kunsten. Ook genoten van de tijdelijke tentoonstelling met werk van beeldhouwer Eduardo Chillada uit de periode 1950-1960. Zeer intrigerend werk.

Het gebouw van het museum is op zich al de moeite van een bezoek waard. het museum is gelegen in een voormalig Dominicanenklooster uitgebreid met een moderne vleugel. Architecturaal zijn de zestiende-eeuwse kloostergang, de oude kerk met grote beschilderde doeken van José María Sert y Badia tegen de wanden van de kerk en de nieuwe ‘gatenkaas’ gevel de moeite.

Natuurlijk wordt er veel aandacht besteed aan de typisch Baskische gebruiken, ambachten, klederdracht en sporten. En uiteraard was er een heel gedeelte gewijd aan pelota en de traditionele volksdansen. Wij vonden het museum alleszins een bezoek meer dan waard.

Aangezien we het middagmaal geskipt hebben, komen we buiten met een klein hongertje dat we stillen met enkele pintxos bij Txakolina, een bar vlakbij het museum. Terwijl we onze rammelende magen sussen met pintxos en een glaasje chardonnay van ocharme 3 euro, reserveer ik een tafeltje voor het avondmaal bij la Cepa de Bernardo om 19.30u.

Om de appetijt op te wekken, maken we vervolgens een prachtige wandeling op de dijk langs Playa de la Concha en Playa de Ondarreta en genieten van het prachtige uitzicht op de beroemde baai. We wandelen helemaal tot op het einde van de baai waar we het kunstwerk Peine del Viento XV van de ons ondertussen bekende Eduardo Chillida bewonderen en maken dan rechtsomkeert naar restaurant la Cepa de Bernardo. Onderweg leren we bij over de Tamarix Pentandra, de kleine boompjes die je overal langs de dijk van San Sebastián aantreft. Blijkbaar zijn deze voor het eerst geïntroduceerd in 1885 omdat ze zeer goed bestand zijn tegen zeewinden.

We komen een half uur te vroeg aan bij la Cepa, maar mogen toch al plaats nemen aan een tafeltje en iets drinken. We wachten ondertussen geduldig tot de keuken open gaat. Uiteraard start ik de maaltijd met fantastisch lekkere octopus. Vervolgens geniet ik van een heerlijk stukje heek, klaargemaakt op Baskische wijze. Geweldig!

Op de terugweg naar ons hotel worden we getrakteerd op een gedeeltelijke zonsondergang aan het Kursaal. We zien de zon zelf niet ondergaan, maar we genieten wel van de mooie kleuren in de lucht. De avondwandeling doet ons deugd. Tot nu toe hebben we allebei enorm genoten van San Sebastián, een aangename stad met veel mooie bruggen, heerlijk eten en goeie faciliteiten. Ik zie ons hier nog terugkeren in de toekomst.

We ontbeten gezellig samen en overliepen de plannen voor de komende dag. Met z’n zevenen in de wagen van onze vrienden (gelukkig hebben ze zo’n busje waar zeven personen in passen), trokken we richting Lac de Joux, een dik half uur rijden van Aubonne.

Eerste stop van de dag: Espace Horloger in Vallée de Joux. Na ons bezoek aan het Patek Philippe Museum een paar jaar geleden, was ik erg benieuwd naar de collectie van dit museum. Espace Horloger had een paar mooie stukken, maar die verdwenen (uiteraard) in het niets bij de pracht en praal die we bij Patek Philippe hadden mogen aanschouwen. De focus lag in Espace Horloger meer op het ambacht van de horlogemaker. Het museum had kosten nog moeite gespaard om te investeren in nieuwe technologieën: 3D-filmpjes, fancy touch screens en andere. Toch bleef ik een beetje op mijn honger zitten. De kinderen waren niet echt geboeid en waren het al snel beu en misschien was er gewoon té veel informatie om het allemaal goed op te nemen.

Het museum was ook niet bepaald druk bezocht, want ons groepje van zeven was er helemaal alleen. De drie kinderen in ons gezelschap werkten duidelijk danig op de zenuwen van de dame die het museum beheerde, want om de haverklap kwam ze inspecteren om er zeker van te zijn dat ze niks kapot maakten. Terwijl ze zich wel verveelden, maar eigenlijk wel braaf waren.

Na het bezoek besloten we iets te gaan eten aan de oever van het mooie Lac de Joux. Veel eetgelegenheden waren er niet en de helft bleek dan nog eens gesloten te zijn. Gelukkig vonden we een plekje op het zonnige terras van Restaurant du Lac. Ondertussen was het al 14u gepasseerd, dus vreesden we dat de keuken gesloten zou zijn. Gelukkig bleek dat niet het geval, al was de filet de perche waarop we ons oog hadden laten vallen wel uitverkocht. Dus stelden we ons tevreden met de filet de féra, ‘s ochtends gevangen in het meer. Zeker niet slecht. Al waren het vooral de haarfijn gesneden frietjes die bij de kinderen in de smaak vielen.

Vervolgens reden we naar de Dent de Vaulion om het allerlaatste stukje naar de top te voet te beklimmen. Boven hadden we een fenomenaal uitzicht op het Lac de Joux en het Lac Brenet aan de ene kant en het Lac Léman met de besneeuwde bergtoppen aan de andere kant. Prachtig. We maakten wat groepsselfies, genoten van het zonnetje en speelden met de kinderen.

Op de terugweg naar huis gebruikten de kinderen mijn vriend als canvas om vol te hangen met allerlei stickertjes die ze ergens uit een toeristisch boekje plukten. Ik maakte bijzonder enthousiast foto’s van het spektakel. Iets té enthousiast, zo bleek. Het voortdurend door de zoeker kijken in combinatie met de bochtige wegen en het feit dat ik tegen de rijrichting in zat, had als resultaat dat ik kotsmisselijk werd. De kleine stop onderweg om fonduekaas uit een kaasautomaat (I kid you not) te draaien, kon niet veel helpen. Even vreesde ik dat ik onderweg zou moeten stoppen om mijn maag te ledigen. Gelukkig kwamen we net op tijd aan bij het huis van onze vrienden en kon ik wat bekomen van de rit.

Mijn misselijkheid trok gelukkig snel genoeg weg om te kunnen genieten van de heerlijke Zwitserse kaasfondue. We hadden de tuintafel van onze vrienden zo gepositioneerd dat we optimaal konden genieten van de avondzon. Het uitzicht op het Lac Léman en de bloeiende kastanjeboom waren de kirsch in de kaasfondue. Wat een prachtige plek om te wonen! Onze vrienden hebben het toch maar getroffen. Hieronder enkele foto’s van het uitzicht vanaf hun terras:

Nadat we de kinderen hun verhaaltje hadden voorgelezen en de rust in huis wederkeerde, brachten we de rest van de avond door met een glaasje wijn op de bank. Gewoon gezellig bijpraten. Het deed deugd!