De rit van Villa Castelli naar Monte SantʼAngelo is werkelijk prachtig. Het eerste stuk van de rit rijden we door mooie olijfboomgaarden om vervolgens af te buigen richting kust waar we langs eindeloze zoutwinningen rijden. We spotten onderweg veel flamingo’s en mijn vriend moet regelmatig stoppen omdat ik een fotootje wil nemen. We rijden een heel stuk van de rit op een kaarsrechte weg die door een brede strook met de ene na de andere camping van het strand en de zee gescheiden wordt. Dit is duidelijk de favoriete verblijfplek van heel wat Italianen die houden van kamperen.

Voor het middagmaal stoppen we ergens vlak langs de weg bij een bakkerszaak voor een kleine snack: wat belegde minibroodjes en granita.

Spijtig genoeg valt ons tijdens de rit op hoeveel zwerfafval er langs kant van de weg ligt. Sluikstorten lijkt hier wel een nationale sport. Jammer, want verder is het hier erg mooi. We spotten ook veel verlaten en vervallen huizen. Ondanks het toerisme lijkt Puglia niet meteen de rijkste regio van Italië is.

Het laatste stuk van onze rit krijgen we een flinke klim voor de wielen. Het Palace Hotel San Michele waar we de komende dagen logeren, bevindt zich bijna helemaal bovenaan de berg waarop Monte SantʼAngelo gebouwd is. Tijdens de klim worden we getrakteerd op werkelijk fabelachtige uitzichten. Vooral het uitzicht op Monte SantʼAngelo zelf met de mooie witte huizen en puntdaken met dakpannen is schitterend.

We parkeren de auto op een parkeerplaats bij het hotel redelijk ver van het onthaal gelegen. We zijn niet helemaal zeker of we wel op de juiste parking beland zijn (het lijkt een parking voor het personeel) en besluiten voor de zekerheid onze valiezen in de wagen te laten en eerst in te checken. In de bombastische lobby van het hotel valt ons meteen de ouderwetse uitstraling van het hotel op, met overdadig veel marmer en dik vast tapijt. De vriendelijke onthaalmedewerker legt ons uit dat we onze wagen op een andere parking aan de achterkant van het hotel moeten parkeren. Gelukkig mogen we wel eerst met de wagen tot vlak bij het hotel rijden om onze valiezen uit te laden, want die tweede parking ligt nog op een stevig stukje stappen van de achteringang van het hotel.

We parkeren onze wagen en wandelen te voet terug naar het hotel. Blij dat onze koffers zich al in de lobby bevinden we die niet de hele slingerende weg naar beneden moeten meesleuren. Op de weg naar de achteringang van het hotel passeren we het zwembad, dat een prachtig uitzicht heeft op de baai en waarvan elke stoel bezaaid is met zonnekloppers. Helaas moeten we toch nog sleuren met onze valiezen in het hotel zelf, want door een stevig onweer de dag voordien zijn de liften buiten gebruik. Gelukkig zijn die twee zware valiezen helemaal geen probleem voor mijn gespierd vriendje!

Foto’s van het zwembad genomen op een ander moment:

We laten onze valiezen achter op de kamer en wandelen langs het Castello di Monte Sant’Angelo naar het Santuario di San Michele Arcangelo. Het heiligdom gewijd aan de aarstengel Michaël is een behoorlijk indrukwekkende plek. Het hart van het heiligdom is een grot waar de aarstengel verschenen zou zijn. Het is duidelijk dat dit een populair bedevaartsoord is, de kerk barst van het volk en alhoewel het verboden is te fotograferen, trekt geen enkele Italiaan zich daar iets van aan en wordt deze wonderlijke plek druk vereeuwigd. Als die Italianen dat mogen, dan ik ook! En zo heb ik een mooi aandenken aan deze wonderlijke grot.

Vervolgens bezoeken we op de Battistero di San Giovanni in Tumba, ook wel gekend als de Tomba di Rotari, omdat men jarenlang dacht dat dit het graf van koning Rotari was. Uiteindelijk is het vrij zeker dat het stoffelijk overschot van deze koning elders te rusten gelegd werd. De oude doopkapel is een zeer bijzonder bouwwerk met restanten van wat ooit zeer indrukwekkende muurschilderingen geweest moeten zijn.

Vlak naast de Battistero di San Giovanni in Tumba ligt de Santa Maria Maggiore met, alweer, prachtig muurschilderingen. Wat een culturele rijkdom! Het toont aan hoe belangrijk die bedevaartsoord al eeuwenlang is.

We sluiten onze namiddag in Monte Sant’Angelo af in, het kan het ook anders, het Castello. Vanaf de omwallingen genieten we van de prachtige uitzichten op het mooie dorp en de omgeving en verbazen we ons over het feit dat de mooie rode pannendaken vol met stenen liggen die daar duidelijk met opzet gelegd zijn. Heel bizar. De burcht zou volgens recent onderzoek gebouwd zijn op een necropolis uit de IJzertijd. Jawadde, van een geschiedkundige parel gesproken! Van alle castello’s die we tot nu toe bezochten, steekt dit er echt met kop en schouders bovenuit.

Voor het diner deze avond keren we terug naar het hotel waar we een tafel voor twee gereserveerd hebben in het restaurant. Eerlijk, het eten is eerder middelmatig. Mijn vis ligt eenzaam naar mij te staren op het bord en de ijzige cheesecake is eigenlijk gewoon geen succes. De bediening wil duidelijk een zeker niveau uitstralen, maar slaagt daar helaas niet in. De geforceerde stijfdeftigheid werkt de gezelligheid tegen. Jammer, want we hadden best wel hoge verwachtingen van een hotel waar ook trouwfeesten gehouden worden.

Tortino di semolino con colatura di peperoni a forno:

Scialatielli con cozze e pesto di rucola:

Regia di mare con olive taggiasche e pomodori pachino:

Cheese cake ghiacciata al pistacchio:

We sluiten de avond af met een uur en een kwartier wellness. De wellness van het hotel is mooi en zeer groot, maar helaas werkt de jacuzzi niet en ligt het zwembad vol met losse tegeltjes. Niet dat we het aan ons hart laten komen, want de sauna en het zwembad zijn heerlijk.

Na onze heerlijk relaxerende tijd in de wellness kruipen we zalig ontspannen in bed. Klaar voor een goedgevulde dag morgen!

Prijs voor de meest boeiende uiteenzetting gaat naar de projectleider van het digitaliseringsproject in Alsace-Moselle. Men is daar volop bezig met het inscannen en digitaliseren van alle grondboeken (een systeem voor de registratie van eigendomsrechten op onroerende goederen). Een monnikenwerk voorwaar, omdat alles wat in die boeken staat met de hand geschreven is en na het inschannen overgetypt moet worden door typslaafjes in Madagascar. Ik heb wel even geslikt toen het prijskaartje vermeld werd.

De broodjes en de wijn die we na de uiteenzettingen kregen, vielen zeer in de smaak. Alleen het half uur ronddrentelen op de stoep voordat de bus kwam opdagen, mocht wat mij betreft overgeslagen worden. Door deze vertraging was ik natuurlijk te laat terug op het werk om de geplande vrijdagnamiddagvergadering bij te wonen (wie plant er nu in hemelsnaam een vergadering op vrijdagnamiddag, euh ja, ikke dus). Gelukkig was er nog een stukje bavarois over om te vieren dat ons departement na de Grote Hervorming net één jaartje bestaat. Elke reden is goed om een stukje (of twee of drie) bavarois te eten.

En straks moet ik gaan eten bij vrienden in hun nieuwe stulpje, hopelijk heb ik tegen dan weer wat honger…