Doordat er veel volk in de file stond op de Antwerpse ring door de stevige regenbuien deze namiddag, had de catering nog keiveel hapjes over. Dat kwam goed uit, want ik had nog niet gegeten. Al werd het op een gegeven moment wel gênant, het leek wel alsof mijn collega en ik onze eigen privécateraar hadden. We hadden ons ene hapje of niet binnen, of daar stond het personeel al met het volgende hapje.

Om acht uur begaven we ons dan naar de prachtig vernieuwde Blauwe Zaal voor de voorstelling van Florentina Holzinger. Een collega had mij op drink op het einde van onze afdelingsdag gewaarschuwd dat het best een heftig stuk was waar de lichaamssappen vrolijk in het rond vlogen. Natuurlijk had ik op voorhand door tijdsgebrek helemaal geen research naar de inhoud van deze voorstelling gedaan. Ik had letterlijk enkel mijn aanwezigheid bevestigd en naar het aanvangsuur van de speeches en de voorstelling gekeken.

En ja, mijn collega had gelijk, dit was een bijzonder heftige voorstelling. De voorstelling speelt zich af in het jaar 1816, een jaar na de uitbarsting van de vulkaan Tombora in Indonesië, waarvan de gevolgen wereldwijd voelbaar waren in de vorm van een extreem koude en natte zomer en mislukte oogsten. 1816 was ook het jaar waarin Mary Shelley haar beroemde roman Frankenstein schreef aan de oevers van het door regen geteisterde meer van Genève.

Ik moet zeggen dat ik de zaal met gemengde gevoelens verliet. Enerzijds was ik erg onder de indruk van de vrouwen die (volledig naakt) op het podium stonden en zongen, musiceerden, dansten en zelfs schaatsten. Wat een talent! En ook de gedeeltes van de voorstelling die de houding van de mannelijke geneeskunde ten opzichte van het vrouwelijke lichaam aanklaagden, vond ik zeer te pruimen.

Die ganse apotheose in het rusthuis waarbij de stront letterlijk in het rond vloog (ocharme die mensen op de eerste rijen) had voor mij gerust met de helft ingekort mogen worden. En de zelfverminking, daar ben ik persoonlijk ook niet zo’n fan van. Ik moet toegeven dat ik toch een paar keer even weggekeken heb. Vooral de geboortescène waarbij een poppetje (dat symbool stond voor de kunstvorm musical) letterlijk uit een dij gesneden werd, had voor mij niet gehoeven. En de facelift met vleeshaken, daarvan hoopte ik dat het trucage was (wat achteraf bezien dus niet het geval bleek te zijn) had ook niet gehoeven.

Maar één ding is zeker: verveeld heb ik me niet en de voorstelling zal ongetwijfeld nog een tijdje nazinderen in mijn hoofd.

Helaas kon ik niet blijven om na te praten met mijn Antwerpse collega, want ik wilde graag de laatste snelle trein naar Leuven halen. Wat probleemloos lukte, met dank aan velo Antwerpen! En om te bekomen van de heftige voorstelling permitteerde ik het mij om mezelf te trakteren op een kaartje in eerste klasse.

Aansluitend bij de fotoshoot volgde een belangrijk personeelsmoment waarbij onze baas de laatste puntjes op de i van de grote reorganisatie zette. Spijtig genoeg werd het personeelsmoment verstoord door het zoveelste brandalarm in ons splinternieuwe gebouw. Gelukkig bleek het (alweer) vals alarm te zijn, maar je merkt dat het na elk vals alarm moeilijker wordt om mensen aan te zetten om effectief te evacueren. Na het personeelsmoment volgde een broodjeslunch waarbij ik probeerde bij zoveel mogelijk collega’s mijn oor te luisteren te leggen om te horen of de boodschap goed was aangekomen. Dat bleek gelukkig het geval te zijn.

In de namiddag volgde een vergadering in het kader van de overdracht van één van mijn vroeger teams naar een nieuwe afdeling en vervolgens sloot ik aan bij het vieruurtje dat één van mijn nieuwe teams georganiseerd had om afscheid te nemen van een aantal collega’s die door de reorganisatie overgingen naar een ander team. Voor deze gelegenheid hadden de collega’s hun beste bakkunsten boven gehaald en ik proefde met veel plezier van al dat lekkers. Spijtig genoeg moest ik het vieruurtje een paar keer verlaten doordat ik enkele dringende vragen van een paar andere collega’s moest beantwoorden.

Na het vieruurtje werkte ik aan en hoog tempo achterstallige mails weg. Daarna nam ik de trein naar Berchem voor het pensioneringsfeestje van één van de sterkhouders van deSingel. Dankzij de blue-bike raakte ik vlot ter plaatse en ondanks het feit dat ik niet superveel tijd had (ik wilde op een maandagavond echt op een deftig uur de trein terug naar Leuven nemen), had ik enkele fijne gesprekken. Ik genoot van een glaasje schuimwijn en van de lekkere hapjes terwijl op het podium verschillende sprekers passeerden om het feestvarken in de bloemetjes te zetten. Dik verdiend, wat mij betreft! Leuke vondst: op elke tafel lagen stickertjes van de pas gepensioneerde die je als souvenir mee naar huis kon nemen, samen met een krantje dat een ludiek overzicht bood van zijn carrière. Nu nog een leuke plek bedenken om die stickers op te plakken!

Ik was helemaal alleen naar de receptie getrokken, omdat al mijn collega’s verhinderd waren. Ik wist dus op voorhand niet of ik lang zou blijven, maar tot mijn verbazing kwam ik op het afscheidsfeest een oud-collega die een paar jaar geleden op pensioen ging en mijn voormalige grote baas tegen (die tegenwoordig twee jobs combineert, over extreme vrijwilligers gesproken). Ik had ook een paar heel fijne babbels met medewerkers van deSingel en vertrok na genoten te hebben van de lekkere cava en de heerlijke hapjes later dan verwacht met een vol hart naar huis. In de volle overtuiging dat ik de pas gepensioneerde zeker nog op mijn pad zal tegen komen!

Paté van wild zwijn, waldorfslaatje, uienconfit, rozijnentoast:

Op vel gebakken zeebaarsfilet, pompoen, champignons, gnocchi:

Na het diner wandelden we samen naar deSingel om te vernemen wie de laureaten van de avond waren. Hieronder een kleine impressie van de show, die erg professioneel opgezet was. Mijn favoriete winnaars waren de Borgerhoutse reuzenstoet en regisseursduo Nathalie Basteyns en Kaat Beels. Meest pakkende moment was het optreden van het koor Tutti Fratelli ter nagedachtenis van de onlangs overleden Reinhilde Decleir. Ook de #LikeMe versie van het nog steeds brandend actuele ‘Laat ons een bloem’ van Louis Neefs wist mij te bekoren. Applaus ook voor de prachtige stemmen van Portland. Enige valse noot naar mijn persoonlijke mening was de publieksprijs voor de ‘documentaire’ Tegenwind. Een perfecte illustratie dat de meerderheid niet altijd gelijk heeft. Online stemmingen leiden helaas wel vaker tot dissonante uitkomsten, dus moeten we ons de vraag stellen wat de waarde is van zo’n publieksprijs. Als je een legertje trollen kan mobiliseren, kom je sowieso als overwinnaar uit de bus.

De receptie achteraf was eerlijk gezegd een beetje een tegenvaller. Schuimwijn die niet echt schuimde (waarschijnlijk al te lang op voorhand uitgegoten) en vegetarische hapjes die gewoonweg niet lekker waren (met uitzondering van het falafelballetje dat wel lekker was). Neen, dan was de receptie in Brugge twee jaar geleden een pak beter! En doordat ik na de receptie een lift kon versieren met mijn baas terug naar Leuven was ik zelfs op een redelijk tijdstip weer thuis!

De auteur – Annelies Verbeke – Ultima Letteren 2021:

Hnita Jazz Club – Ultima Cultureel ondernemerschap:

Belgische Improvisatie Liga – Ultima Amateurkunsten 2021:

Nathalie Basteyns en Kaat Beels – Ultima Film en Audiovisuele Media 2021:

De Borgerhoutse reuzenstoet – Ultima Roerend en Immaterieel Erfgoed 2021:

Lucinda Ra – Ultima Podiumkunsten 2021:

Liselot De Wilde – Ultima Muziek 2021:

Gorges Ocloo – Ultima opkomend talent 2021:

Grootouders voor het klimaat – Ultima Sociaal-cultureel volwassenenwerk 2021:

Laat ons een bloem – #LikeMe – Ultimas 2021

Het koor Tutti Fratelli bracht een ontroerend eerbetoon aan Reinhilde Decleir – Ultima Algemene culturele verdienste 2021:

Tegenwind – Ultima Publieksprijs 2021:

Portland – Ultimas 2021:

En mijn medewerkers hebben dat goed gedaan hebben. Alleen jammer dat er zoveel uitval was bij de deelnemers. Een opkomst van slechts 50% kunnen we niet echt geslaagd noemen. Ik vermoed dat de tijd van het jaar daar voor iets tussen zal zitten. December is traditioneel een zeer drukke maand en als een evenement gratis is, is de uitval sowieso hoger.

Wat ik bijzonder apprecieerde was het feit dat dit infomoment erin slaagde de verschillende betrokken partijen in het kader van een kunstopdracht in publieke gebouwen samen te brengen. We kregen eerst het verhaal van de totstandkoming van een kunstopdracht uit verschillende invalshoeken te horen, waarna de betrokken partijen hun ervaringen konden samen leggen in een panelgesprek. Heel interessant.

De avond sloten we af met een fijne receptie met heerlijke vegetarische hapjes en een lekker stukje kunstzinnige taart.