Blijft dat ik er mij kapot aan erger dat vrouwendag een vehikel van marketeers geworden is.

Alstublieft. Dankuwel.

Echt doodzonde.

10.51 uur: Paul Lombard, de advocaat van Francis Brichet richt zich tot Michel Fourniret en vraagt hem hoe hij zich Elisabeth herinnert. ‘U vraag brengt me in verlegenheid’, antwoordt Fourniret. ‘Maar ik wil uw vraag niet onvolledig beantwoorden, vandaar dat ik mijn oproep herhaal om dit proces achter gesloten deuren te laten plaatsvinden.’

‘Ik wil u niet beledigen, ik vraag alleen een menselijke geste van u’, zegt Lombard. ‘Begrijpt u dan niet dat dit proces u enige kans is om uit te leggen dat ook u een mens bent?’ Fourniret herhaalt als een mantra dat hij niet wil praten als het proces publiek verloopt.

‘t Is nochtans echt niet moeilijk: wanneer ‘uw’ gebruikt wordt als bezittelijk voornaamwoord moet er altijd een ‘w’ staan. Ik begrijp best dat journalisten onder zware tijdsdruk staan, maar zondigen tegen dergelijke elementaire regels, dat zou toch niet mogen. Dus beste journalisten van de Standaard, in het vervolg wat beter opletten, he!

Ik citeer de laatste paragraaf uit dit artikel (de rest moet u zelf maar lezen):

‘Ik vermoed dat de blogosfeer in Vlaanderen binnen tien jaar aanzienlijker sterker zal staan’, voorspelt Vuijlsteke. ‘Je ziet hier en daar al signalen dat het de goede kant opgaat.’ Maar zolang de Vlaamse internauten hun blog blijven beschouwen als een virtueel dagboek, zal de Vlaamse blogosfeer nooit meer zijn dan wat het nu is

Sta mij toe daar eens goed mee te lachen. Waarom neerkijken op mensen die hun blog als een virtueel dagboek beschouwen? Als er mensen zijn die tijd en moeite investeren om diepgaande, doorwrochte artikels te schrijven, zeer mooi. Als er mensen zijn die graag schrijven over het feit dat ze vandaag tien keer de pamper van hun baby vervest hebben, ook mooi. Misschien hebben mensen na een zware dagtaak gewoon geen zin om energie te investeren in zware onderwerpen. De lichte(re) kant des levens is ook een kant die aandacht verdient.

Ondertussen hoop ik dat dit niet-respectabel blogje, dat u gerust als een virtueel dagboek mag beschouwen, u vandaag, morgen en overmorgen enkele leuke en ontspannende momenten kan bezorgen. Meer moet dat niet zijn.

Of gewoon heimwee naar vroeger tijden?