Al hoop ik van harte dat dit soort onverwachte wendingen tot de hoge uitzonderingen blijven behoren.

We waren ruimschoots op tijd en dus konden we ongegeneerd foto’s nemen van de lege, wachtende tafels. Tafels die trouwens de ganse avond niet gevuld geraakten. Een beetje vreemd, want je moest op voorhand betalen om deel te nemen aan deze tasting. Niet dat we het erg vonden dat aan onze tafel wat stoelen leeg bleven. De uitgeschonken whisky’s werden eerlijk onder de andere aanwezigen verdeeld. Zo hadden we meteen iets om over te praten.

Normaal ben ik niet zo’n Glenfiddich drinker, wegens iets té commercieel naar mijn goesting, maar ik moet zeggen dat de vijf whisky’s die we proefden mij best wel konden bekoren. Zeker in combinatie met de overheerlijke chocolade van Reen. Speciaal voor de gelegenheid had Reen ook een praline met whisky gecreëerd. Heerlijk! Mijn favoriete whisky van de avond was de Glenfiddich Grand Cru, die gecombineerd werd met een praline van donkere chocolade met groene thee en een infusie van bosvruchten.

Fun Fact: de allereerste distilleerderij dit ik in mijn leven bezocht was die van Glenfiddich. Tijdens de Schotlandreis met de klasgenootjes van het tweede middelbaar. Ik meen mij zelfs te herinneren dat we toen een proevertje gekregen hebben, maar honderd procent zeker ben ik daar niet meer van. Lijkt wat vreemd om minderjarigen alcohol aan te bieden, niet? Alleszins dronk ik toen geen alcohol, dus geproefd heb ik zeker niet. Ik kocht tijdens die veertiendaagse trip wel een Glenfiddich sleutelhanger voor mijn broertje. Dus mooie herinneringen verbonden aan Glenfiddich!

Natuurlijk konden mijn broer en ik het niet laten om na de proeverij toch nog een flesje te kopen. De verleiding niet kunnen weerstaan, zo heet dat dan. Gelukkig kwam de vriendin van mijn broertje ons na de proeverij ophalen, zodat ons een busrit terug bespaard werd. Heel fijne avond die zeker voor herhaling vatbaar is.

En ja, die puzzel vordert gestaag: