Met dank aan mijn collega’s om me mee te vragen.

En dus troffen we elkaar rond half zes in Brussel-centraal om samen naar het walking dinner in de Warande te gaan. Het was de eerste keer dat ik naar dit evenement ging, dus ik wist niet goed wat te verwachten. We werden gelukkig alles behalve teleurgesteld. Eén blik op de menukaart die op elke receptietafel stond, maakte duidelijk dat we een culinair hoogstaande avond tegemoet gingen. En de champagne smaakte ook naar meer.

Na de speeches en het dessert wandelden we in groep naar de Henry Le Beoufzaal in Bozar voor het concert van het Gürzenich-Orchester Köln onder leiding van Emmanuel Tjeknavorian. We genoten van het muzikale programma met muziek van Chatsjatoerjan, Moessorgsksi en Ravel. Het hoogtepunt van de avond was het pianoconcerto van Ravel met pianist Bertrand Chamayou aan de toetsen. Prachtig.

Na het concert genoten we van een glaasje wijn op de afsluitende drink in het Fumoir en namen we de tijd om uitgebreid bij te praten over de grote veranderingen in het leven van mijn vriendin. Een avond om in te kaderen.

We startten met Histoire de ne pas rire, een zeer boeiende trip door het surrealisme in België. Het werk van dichter Paul Nougé (van wie ik tot mijn scha en schande nog nooit gehoord had) diende als leidraad voor de tentoonstelling. De tentoonstelling was bijzonder goed gestoffeerd, al moet ik bekennen dat ik niet alle informatie tot mij heb kunnen nemen. Dan hadden we twee dagen voor ons bezoek moeten uittrekken.

Wel zeer blij dat ik heb kunnen kennismaken met het werk van twee vrouwelijke kunstenaars: Jane Graverol en Rachel Baes, ex-minnares van Joris van Severen, die zijn dood nooit echt te boven kwam. Hoewel de ideeën van Joris van Severen niet verder van de mijne kunnen liggen, moet ik zeggen dat het werk van Rachel Baes intrigeerde. Een tentoonstelling om duimen en vingers af te likken. En dat vonden wij niet alleen, want het was er behoorlijk druk.

Na al die kunst lasten we een een kort pauze in bij een café aan de overkant van het Victor Bozar café. Kwestie van wat krachten op te doen voor IMAGINE!, de tentoonstelling over honderd jaar internationaal surrealisme in het KMSKB, letterlijk op een paar stappen van Bozar.

Door de verschillende invalshoeken is het moeilijk om te zeggen welke tentoonstelling mij het meeste aansprak. De tentoonstelling in KMSKB had natuurlijk grotere internationale namen en doordat er minder volk was, konden we iets meer op ons gemak van al dat schoons genieten, maar ik moet toch de tentoonstelling die mij liet kennis maken met werk van twee vrouwelijke Belgische kunstenaressen als overwinnaar uitroepen. Zelfs het feit dat het KMSKB kon uitpakken met mijn favoriete werk van Dalí én mijn favoriete werk van Léon Spilliaert kon daar niets aan verhelpen.

Na ons tweede museumbezoek van de namiddag wilde ik graag iets gaan drinken in La Pharmacie Anglaise. Helaas was er geen plaats meer voor ons viertjes. En zo belandden we bij The Red Rabbit in Kilt, waar ze ook lekkere cocktails serveren en een iets schappelijkere prijs. Met een paar knabbels erbij, de perfecte afsluiter van een mooie dag.

Per slot van rekening draait het feest om de winnaars en die stonden ook dit jaar weer van trots te blinken op het mooie podium van de magnifieke Henry Le Boeuf zaal. Ik presenteer een kort overzicht van de (vele) winnaars. En ben blij dat de Loop Earplugs gewonnen hebben in de categorie consumer, want die kregen ook mijn stem. Al vraag ik me af of het event en de prijs zelf er geen baat bij zouden hebben dat het aantal awards teruggeschroefd wordt.

Jo Brouns mocht het openingswoordje verzorgen en riep in zijn toespraak de designsector prompt op om mee na te denken over de stikstofcrisis.

S.P.A.T., een medisch toestel om huidpriktests uit te voeren bij allergiepatiënten, won in de categorie Business Innovation:

Loop Earplugs Engage, herbruikbare gehoorbescherming die het omgevingsgeluid minimaliseert, won in de categorie Consumer:

Robotische serendipiteit, een werkwijze waarmee unieke betontexturen via ambacht en robotica op architectonische schaal ontworpen en gemaakt kunnen worden, won in de categorie Crafts.

Atlas of Lost Finds, een onderzoek naar het betekenisvol rematerialiseren van verloren erfgoed in samenwerking met lokale gemeenschappen en digitale technologieën, won in de categorie Design Research:

Alcatraz, een festivalbeleving in virtual reality voor rolstoelgebruikers, won in de categorie Digital Product:

Fairbuds XL, een modulaire, duurzame hoofdtelefoon met ruisonderdrukking, won in de categorie Environment:

Letters op maat, lettertypes ontwikkeld vanuit logo-ontwerpen, won in de categorie Graphics:

MyGrid ModuleOne™, een plug-and-play thuisbatterijoplossing, won in de categorie Habitat:

Circulaire bouwkit voor leeromgevingen, een simulatie- en bouwkit om jongeren warm te maken voor circulair en biobased bouwen, won in de categorie Spaces:

Nathalie Van de Massen mocht de Young Talent Gold Award in ontvangst nemen:

De duurzame, circulaire JUUNOO-wanden wonnen de prijs voor Ecodesign by OVAM:

Zaventem Ateliers won de Company Award:

En Dirk Wynants mocht de Lifetime Achievement Award in ontvangst nemen:

Samen met een vrolijke bende collega’s zetten we op kantoor de avond feestelijk in met een lekkere maaltijd van Les Filles. Omdat Les Filles op een later tijdstip voor ons de catering van een evenement verzorgt, konden we nu al genieten van een proevertje. Geproefd en goedgekeurd!

Na deze vrij stevige maaltijd, trokken we met onze groep van veertien personen naar Bozar, waar ik het zelden zo druk gezeien heb. We moesten ons door de mensenmenigte wurmen om bij de vestiaire te geraken en vervolgens vechten om een glaasje aperitief te bemachtigen in de bloedhete foyer.

In het gewoel raakten we een deel van onze collega’s kwijt, maar geen erg, we zaten allemaal op dezelfde rij op het balkon, waar we elkaar troffen bij aanvang van het concert. (Ik moest even een collega tot de orde roepen die bijna ‘Vive la République’ had geroepen toen de koning en koningin de zaal betraden. Ik denk niet dat dat goed voor hem zou zijn afgelopen.)

Het concert startte vanzelfsprekend met de Brabançonne, gevolgd Ode an die Freude van Beethoven.

Het Belgisch volkslied:

Vervolgens heette onze premier Alexander De Croo alle belangrijke en minder belangrijke mensen welkom. En ook Ursula von der Leyen mocht een woordje placeren. Wie goed zoekt, spot hen op onderstaande foto’s.

Daarna volgde een muzikale avond onder de professionele leiding van pianist Jef Neve die samen met zangeressen Selah Sue en Charlotte Adigéry (wat! een! jurk!) een mengeling van Belgische klassiekers en eigen nummers bracht. Maar dé ster van de avond was voor mij violist Lozenzo Gatto, amai wat een talent!Voor de volledigheid een overzichtje van het programma van de avond:

• 2ND CONCERTO FOR VIOLIN SOLO, PIANO SOLO AND STRING ORCHESTRA,
  ‘BELGIUM’ (JEF NEVE)
  by Jef Neve, Lorenzo Gatto and String Ensemble Caravan Vivaldi
• BEATS OF LOVE (NACHT UND NEBEL)
  by Selah Sue, with orchestra
• NE ME QUITTE PAS (JACQUES BREL)
  by Selah Sue and Charlotte Adigéry, with orchestra
• BLUESETTE (TOOTS THIELEMANS)
  by Charlotte Adigéry and Jef Neve, with Nathan Wouters (bass), Teus Nobel (trumpet) and Nicolas Kummert (sax)
• SUMMERTIME GIVE ME JOY (SELAH SUE)
  by Selah Sue, with orchestra
• HAHA (CHARLOTTE ADIGÉRY)
  by Charlotte Adigéry, with orchestra
• DANS LES YEUX DE MA MÈRE (ARNO)
  by Jef Neve
• FORMIDABLE (STROMAE)
  by Jef Neve
• SOLITUDE (JEF NEVE)
  by Jef Neve, with orchestra
• BREAK (SELAH SUE)
  by Selah Sue, with orchestra
• TREAD LIGHTLY (MIKKO PABLO)
  by String Ensemble Caravan Vivaldi
• MINE YOURS (CHARLOTTE ADIGÉRY)
  by Charlotte Adigéry, with orchestra
• APOLLO (JOHN METCALFE AND LORENZO GATTO)
  by Lorenzo Gatto, with String Ensemble Caravan Vivaldi
• THIS WORLD (SELAH SUE)
  by Selah Sue, with orchestra

Beats of love door Selah Sue:

Haha door Charlotte Adigéry:

Na het concert volgde uiteraard een receptie waarbij we klonken op een (hopelijk) succesvol voorzitterschap en ik bijna mijn splinternieuwe paarse golfje verloor. Met dank aan de vriendelijke vinder die dit op de toog van de catering legde.

Dankzij de NMBS geraakten mijn vriend en ik vlot thuis, na een fijne, maar vermoeiende avond.

Samen met nog drie andere collega’s sloot ik de receptie af (hadden jullie iets anders verwacht?). Omdat de hoofdingang van het gebouw waar de feestelijkheden plaatsvonden al om 18u werd afgesloten, moesten we via de keldergarage naar buiten. Gelukkig kregen we assistentie of anders dwaalden we ongetwijfeld nog rond in die garage. We besloten met ons vieren nog een theetje te gaan drinken in het Muntpunt Café om de tijd tot 19u te overbruggen. Mijn collega en ik werden immers om 19u in Bozar verwacht voor de uitreiking van de Henry van de Velde Awards.

In Bozar aangekomen bleek mijn naam niet op de lijst te staan. Heel vreemd, want ik was honderd procent zeker dat ik mijn collega en mezelf had ingeschreven. Misschien een bevestigingsmail niet beantwoord of zo? Enfin, gelukkig waren er nog plaatsen beschikbaar en mochten we alsnog binnen. Jas en rugzak in de vestiaire gedropt en op zoek naar een plaats in de prachtige Henry Le Bœufzaal. We vonden een plek met uitstekend zicht op het podium en applaudisseerden voor de vele winnaars die elkaar vlot opvolgden. De strak geregisseerde show zette de winnaars met een kort interview in de bloemetjes zonder saai te worden. Knap! En verrassing: één van de projecten van ons bedrijf slaagde er zowaar in een prijs binnen te halen! Super trots!

Daar moest natuurlijk op geklonken worden tijdens de receptie. Al moet ik eerlijk zijn: de catering was een pak minder dan bij de vorige editie die ik bijwoonde. We kregen één glaasje schuimwijn aangeboden en op tafel stond een klein potje groentjes met hummus. En als je nog een glas wilde, moest je gaan aanschuiven aan de toog die duidelijk onderbemand was. ‘t Is overal crisis, he…

Ik deel graag enkele van de werken die er voor mij uitsprongen:

Persoonlijk niet zo’n fan van vogels in te kleine kooitjes. Ik hoop dat ze na deze tentoonstelling terug mogen keren naar een grote volière.

In sommige zalen was het naar mijn aanvoelen net iets té druk om volledig veilig te zijn. Maar da’s eigen aan een vernissage natuurlijk. Zoveel mensen die elkaar al lang niet meer gezien hebben, dan is het moeilijk om de neiging te onderdrukken om een babbel te slaan.

Niet twijfelen, gewoon gaan! Het zal er op normale tijdstippen ongetwijfeld rustiger zijn.

Wat ik niet verwacht had, was dat ik letterlijk op het podium van de Henry Le Boeufzaal terecht zou komen, op nog geen meter van soliste en voor de gelegenheid ook aanvoerder van het orkest, Ning Kam. Fenomenaal. Ik kon bijna de muziekbladen op haar pupiter omdraaien.

Het programma was een fijne mix van klassiekers uit de filmmuziek en een streepje Vivaldi. I know, populair klassieke muziek, maar hey, laat ik nu toevallig goed gezind worden van Vivaldi. Ik genoot met volle teugen. De ideale manier om even mijn zorgen van me af te zetten.

Het concert duurde iets meer dan een uurtje, waarna ons een ongelooflijk rijkelijk buffet wachtte, verzorgd door cateraar Les Frères Debekker waaraan ik uit een vorig leven goeie herinneringen overhoud. Het was misschien te laat op de avond waardoor mijn grootste honger al over was, maar ik hield het bij één bordje koud en één bordje warm. Jammer, want op het eerste gezicht was er rijkelijk te veel eten voorzien. Misschien had ik toch een date moeten meebrengen.

Het walking dinner werd opgeluisterd door Die Verdammte Spielerei. Altijd grappig om die gasten aan het werk te zien. Ik geraakte aan de praat met een regisseur-producer en zijn vrouw. Twee erg sympathieke mensen met wie ik gerust nog wat langer had kunnen praten. Alleen moest ik zorgen dat ik op een treffelijk uur in bed lag, want de volgende dag stonden er alweer een resem vergadering in mijn agenda gepland.

Zeker nu ik nog wat zoekende ben in mijn nieuwe functie als teamverantwoordelijke, vind ik het belangrijk om zo nu en dan op een informele manier met mijn collega-teamverantwoordelijken van gedachten te kunnen wisselen. Deze vrijdagse lunchdate met huisgemaakte gravad lax kan ik alvast geslaagd noemen.

De dag werd in stijl afgesloten op de opening van het BOZAR Electronic Arts Festival. Alhoewel het al de vijfde keer is dat BOZAR dit festival organiseert, was het de eerste keer dat ik deelnam. De speeches hadden ze wat mij betreft gerust mogen skippen. Ongelooflijk saai en dat voor een festival dat zich als doel stelt boeiende kruisbestuivingen tussen kunst en technologie in de kijker te zetten. Ik had al bijna rechtsomkeer gemaakt.

Gelukkig was de tentoontelling andere koek. Zeer knappe werken, al stelde ik me bij sommige werken wel de vraag of het hier nog wel over kunst ging, aangezien de nadruk zo sterk op het technologische aspect lag. Ik denk hierbij aan de kunstmatige ledematen en de andere toepassingen die zich in de medische sector situeerden.

Oja, fan van deze ongelooflijke schoenen!

De lekkere boterham met mozarella in het gloednieuwe Victor Bozar café in gezelschap van de mensen die ik tijdens de uitwisseling had leren kennen, was de perfecte afsluiter van de dag.