Voordat we echt richting huis vertrekken, wil mijn broer graag een laatste poging doen om een fles te kopen van de heerlijke Vosne Romanée die we samen dronken op de eerste avond van ons verblijf in de Bourgognestreek. We rijden naar Domaine Michel Gros en bellen aan. Tot onze verbazing gaat de deur open en is het mogelijk om ter plekke wijnen te kopen. Helaas, de geweldige Vosne Romanée uit 2020 is niet meer verkrijgbaar. Maar er zijn alternatieven! En zo komt het dat we met een extra fles Nuits Saint Georges Les Chaliots en een Nuits Saint Gerges Premier Cru naar huis terug keren.

Onderweg lunchen we in Auberge Des Marronniers in Rolampont (danku googlemaps) en ik eet er een werkelijk fenomenaal lekkere steak tartaar (ik vermoed rechtstreeks van de slager om de hoek). Ik krijg de nodige sauzen en kruiden op tafel om mijn steak tartaar naar eigen goeddunken te mengen. De eerste keer dat ik dit zelf doe! Een passend culinaire afscheid van Frankrijk.

De rest van de rit verloopt vlotjes, al duurt het allemaal toch iets langer dan verwacht. Omdat niemand van ons iets voor het avondmaal in huis heeft, besluiten we nog een snelle stop in te lassen bij The Square in Kermt. Ik hou het bij een slaatje als tegengewicht voor al de culinaire overdaad van de voorbije dagen (al valt dat slaatje toch iets groter uit dan verwacht). Mijn vriend en ik droppen vervolgens mijn broer en zijn vriendin met al hun wijnen af in Limburg, pikken zelf nog wat wijnen op van de vorige keer dat we samen wijn proefden en dan rijden we terug naar Leuven. Een hoop wijn en mooie herinneringen rijker.

We parkeren de wagen op een parking net buiten de oude stadsomwallingen die volgens googlemaps Rem des Dames heten. Van daaruit is het niet ver stappen naar onze eerste bestemming van de dag: een bezoek aan Patriarche Père et Fils om 10.30u!

Ik kocht de tickets op voorhand en na een snelle controle aan de ingang mogen we helemaal op ons eigen tempo rondlopen in de indrukwekkende kelders van Patriarche. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat we zonder begeleiding de kelders zouden mogen verkennen. Uiteindelijk kan iemand van slechte wil best wel wat schade aanrichten. Nu, de echt dure flessen liggen uiteraard achter slot en grendel, maar toch.

Op het einde van de rondgang doorheen de kelders mogen we proeven van drie verschillende witte wijnen, drie verschillende rode wijnen en twee crémants. Natuurlijk laten we ons verleiden tot een aankoop: twee flessen Rully en twee crémants (een gewone en een rosé). In de indrukwekkende shop op het gelijkvloers mogen we vervolgens nog een aantal likeuren (crème de cassis, liqueur de prunelle) en een Marc de Bourgogne proeven. Voor de ouders van mijn vriend kopen we een flesje liqueur de prunelle, pruimenlikeur die vreemd genoeg naar amandelen smaakt (dat komt omdat de steen van de pruim ook verwerkt wordt in de drank).

Van al dat wijn proeven krijgt een mens honger! Voor de lunch kiezen we restaurant 8 Clos. Het eten is er uitstekend en ze hebben heel wat interessante wijnen op de kaart staan. De dame die ons bedient, staat er echter alleen voor en ik denk dat ze wat overwerkt is. Ze schenkt onze wijn aan tafel uit zoals het hoort en laat de flessen wijn vervolgens op tafel staan. Ok, dat op zich is niet ongewoon, maar het feit dat die flessen ongeveer een half uur geopend op onze tafel blijven staan, is wel vreemd.

We zijn dus benieuwd of ze die flessen zal opnieuw gebruiken wanneer we een tweede glas bestellen, want de gekoelde witte wijn is ondertussen helemaal niet koel meer. Maar neen, ze doet gewoon een nieuwe fles open. Enfin, we begrijpen er niet veel van, maar het eten is superlekker en de zaak is zeer stijlvol ingericht. MIjn glavlax de truite en vis van de dag smaken alvast uitstekend.

Gravlax de truite de Cresenon, petits pois safran:

Filet de dorade royale, tomate, fenouil:

Na de lunch trekken we op verkenning in Beaune. Het ziet ernaar uit dat het op elk moment kan beginnen regenen, maar wij duimen dat het bij een paar druppels blijft. We lopen binnen in de kathedraal en bewonderen de mooie glasramen. Net als Dijon is Beaune een zeer aangename stad met mooie historische gebouwen. Echt de moeite van een bezoek waard.

Hét hoogtepunt van de dag is echter ons bezoek de voormalige liefdadigheidsinstelling Hôtel-Dieu des Hospices de Beaune. Aangezien ik geheel onvoorbereid aan onze Bourgognetrip begonnen ben, ben ik erg blij wat te kunnen bijleren over de rijke geschiedenis van deze streek en in het bijzonder dit gebouw. In 1443 besloten Nicolas Rolin, kanselier van de hertog van Bourgondië Filips de Goede, en zijn vrouw Guigone de Salins een armenhospitaal te bouwen in Beaune. Het Hôtel-Dieu werd vervolgens eeuwenlang toevertrouwd aan de goede zorgen van de Sœurs Hospitalières de Beaune. De buitenkant van het gebouw is eerder sober, maar het binnenhof met zijn veelkleurige dak is een ware parel. Terecht wordt het Hôtel-Dieu beschouwd als één van de pronkstukken van de Vlaams-Bourgondische bouwstijl. Ik ben erg onder de indruk.

De audioguide vertelt ons meer over de oprichters van het Hôtel-Dieu en het leven van de zusters van de kloosterorde. Het is fantastisch om te zien hoeveel van het erfgoed hier nog in zeer goede staat is. Ik kijk werkelijk mijn ogen uit. We worden doorheen de verschillende vertrekken geleid en werpen een blik in de ziekenzalen, de kapel, de keuken en de apotheek.

En dan moet het beste nog komen: de polyptiek ‘Het laatste oordeel’ van ons aller Rogier van der Weyden. Oorspronkelijk hing dit fenomenale werk in de kapel, maar het werk kreeg ondertussen een plek in een aparte ruimte op de site. Wellicht om betere bewaaromstandigheden voor dit werk te garanderen. Wat een ongelooflijk meesterwerk. Die details! Die kleuren. Fenomenaal! En ook de mooie collectie wandtapijten weet ons te bekoren.

Uiteraard blijven we langer plakken dan verwacht. Rond kwart na vijf ronden we ons bezoek af om ons vervolgens te haasten naar het Musée du Vin de Bourgogne. We hebben ons immers laten verleiden tot de aankoop van een combiticket. Het museum is maar open tot zes uur, dus verloopt ons bezoek op een drafje. Het museum biedt heel veel gedetailleerde informatie over de Bourgondische wijnen, het proces van het wijn maken en de befaamde climats. Te veel om in zo’n korte tijd op te nemen. Maar toch blij dat we het gezien hebben.

Na sluitingstijd van het museum maken we nog een kleine wandeling doorheen het mooie Beaune. We eindigen de avond met een lekkere maaltijd bij Le Monge. Ik probeer de quenelle de brochet artisanale aux écrevisses en dat blijkt een echte meevaller te zijn. Niet een gerecht dat ik normaal zou bestellen, dus het is wel leuk om eens iets anders te proberen. Ik sluit de maaltijd af met één bolletje ijs, rum-rozijnen, uiteraard!

Quenelle de brochet artisanale aux écrevisse:

We wandelen op het gemak terug naar onze wagen en rijden dan terug naar onze B&B in Châteauneuf. Vlak voor aankomst stoppen we nog even om te profiteren van het blauwe uurtje en foto’s te maken van het schattig Châteauneuf dat mooi ligt te pronken op de heuvel.

En daarmee is onze laatste avond in de Bourgognestreek een feit.

Vandaag volgen we de route des Grands Crus de Bourgogne, de eerste Franse wijnroute, opgericht in 1937, die in belangrijke mate bijgedragen heeft aan de bekendheid van de Bourgogne wijnen. Alle wijngebieden langs deze route staan ingeschreven op de lijst van UNESCO. Het gebied bestaat uit “climats”: een lappendeken van kleine wijnpercelen, met elk een uniek reliëf, een bijzondere ligging en geologie gecombineerd met lokale vakkennis gestoeld op een eeuwenoude wijnbouwtraditie.

We starten iets onder Dijon en rijden van daaruit naar het zuiden. Onderweg stoppen we regelmatig om foto’s te nemen van de wijnvelden en wijndomeinen. We passeren Brochon, Gevrey-Chambertin en Morey-Saint-Denis. Overal onderweg spotten we plaatsnaamborden van gemeenten die ondersteboven hangen. Dit is een symbolische actie van de FDSEA (Fédération Nationale des Syndicats d’Exploitants Agricoles, de koepel van lokale landbouwbonden en regionale federaties) en JA (Jeunes Agriculteurs, de jonge boeren) om het inconsistente Franse ​​landbouwbeleid aan de kaak te stellen met als motto “On marche sur la tête”.

Onze belangrijkste stop van de dag is een bezoek aan het Château du Clos de Vougeot, hoofdkwartier van het wijngenootschap Confrérie des Chevaliers du Tastevin. Ik ben aangenaam verrast door dit bezoek. Het kasteel an sich is natuurlijk al de moeite. We zien prachtige oude wijnpersen en leren veel bij over de boeiende geschiedenis van dit wijndomein, ons uiteen gezet door een virtuele monnik. Een gedeelte van de opstelling is gewijd aan de Guide Michelin die ook een belangrijke invloed heeft gehad op het culinaire toerisme in Frankrijk. Alleen jammer dat er geen mogelijkheid is om de wijn te proeven.

Voor de lunch rijden we naar Nuits-Saint-Georges, alwaar we belanden in het behoorlijk charmante Café du Centre. Heel vriendelijke bediening en lekker eten. Aangezien mijn broer zo vriendelijk is om aan te bieden te rijden na het eten, kunnen mijn vriend en ik een Crémant de Bourgogne drinken als aperitief. Voor ons voor- en hoofgerecht betalen we samen 16,90 euro. Jawadde, daar heb je in België tegenwoordig amper een voorgerecht voor. De goedkope gerechten compenseren meteen het dure (45 euro) demi flesje Nuits-Saint-Georges Premier Cru dat we samen soldaat maken. Bijzonder lekker, maar de Vosne Romanée uit 2020 blijft alsnog onze favoriet van de trip. Nuits-Saint-Georges is trouwens een bijzonder charmant dorpje, dat op deze zondag echter bijna uitgestorven lijkt.

Tomaat mozzarella:

Vis van de dag:

Vanuit Nuits-Saint-Georges rijden we een stukje terug naar het noorden om een wandeling te maken tussen de wijngaarden van Vosne Romanée, waar de druiven voor de befaamde grand cru’s en premier cru’s geoogst worden. Het enthousiasme van mijn broer, de wijnliefhebber, werkt aanstekelijk. Het lijkt wel of hij een pelgrim is die een bezoek brengt aan het heilige land. Het is natuurlijk indrukwekkend om op plekken te staan waar al eeuwenlang de beste wijnen ter wereld gemaakt worden.

Wij sluiten deze eerste verkenning af met een proeverij bij wijndomein Michel Voarick in Aloxe-Corton. We worden heel vriendelijk ontvangen in dit kleine wijndomein en kunnen niet aan de verleiding weerstaan om wat flesjes te kopen als aandenken: een Pommard en een Corton Renardes Grand Cru uit 2022. Beide flessen zullen nog ettelijke jaren mogen verder rijpen in onze logeerkamer.

We blijven tot sluitingstijd praten met de vriendelijke kerel van wijndomein Michel Voarick en rijden dan terug naar onze B&B in Châteauneuf. Na ons even opgefrist te hebben, is het tijd voor het avondmaal. Ditmaal blijven we in Châteauneuf zelf, zodat we geen bob nodig hebben. La table de Guillaume biedt een menu aan voor 39 euro. Ik ga opnieuw voor de gepocheerde eieren als voorgerecht. Als hoofdgerecht kies ik voor de filets de perche. De crème brûlée vormt een waardig afsluiter van de maaltijd.

Les oeufs en meurette:

Les filets de perche façon meunière:

Crème brûlée:

Een lekker einde van een boeiende dag, die we afsloten met een mooie avondwandeling!

Vandaag trekken we opnieuw richting Dijon. We parkeren in dezelfde ondergrondse parking als gisteren. Ook vandaag verwachten we op basis van de weersvoorspellingen kwakkelweer. Al is het extreem moeilijk om in te schatten of en wanneer het zal regenen. Bij dit extreem wisselvallige weer zijn de voorspellingen gewoonweg onbetrouwbaar.

Omdat we toch vrezen dat we in de voormiddag regen zullen krijgen, trekken we naar het Musée des Beaux-Arts. Ik had eerlijk gezegd niet zoveel verwacht van een museum voor schone kunsten in een middelgrote stad, maar amai, ik zit er flink naast. Wat een schitterende collectie! Vooral de middeleeuwse kunst is prachtig. Voor een groot deel te danken aan de verzamelwoede van de befaamde hertogen van Bourgogne. De reconstructies van de grafmonumenten van de hertogen van Bourgogne Filips de stoute en Jan zonder Vrees zijn eveneens fenomenaal. Doodzonde dat de originele grafmonumenten in het klooster van Chartreuse in Champmol vernield werden door Franse revolutionairen.

Philips de Stoute:

Filips de Goede:

Karel de Stoute:

We zijn zo onder de indruk van de prachtige kunst dat we tot 13.30u in het museum blijven en dan zijn we nog niet begonnen aan de zalen met impressionistische kunstwerken. De honger krijgt echter de overhand en we onderbreken ons bezoek voor een lunchpauze met een simpele, maar lekkere croque monsieur met mozzarella bij Café Gufo. En daar mag gerust een glaasje crémant de Bourgogne bij.

Na de lunch blijkt de zon zowaar van de partij. We besluiten onze plannen om te gooien, de impressionisten van het museum voorlopig links te laten liggen en van het mooie weer te profiteren om een wandeling te maken. Maar eerst kopen we een gelato bij Amorino om voldoende energie op te doen.

Geïnspireerd door de prachtig gereconstrueerde grafmonumenten in het museum gaan we naar het voormalige kartuizerklooster Chartreuse de Champol, gesticht door Filips de Stoute en de beroemde Puits de Moïse (Mozesput). Een stevige wandeling die ons buiten het centrum van Dijon brengt. In het station van Dijon las ik noodgedwongen een plaspauze in. Waarschijnlijk een gevolg van de twee glazen crémant bij het middagmaal.

Op de voormalige site van het klooster is nu een psychiatrisch ziekenhuis ingericht. Spijtig genoeg is er van het oorspronkelijke klooster door de verwoestingen van de Franse revolutie bijna niets meer over gebleven. De Mozesput is een overblijfsel van de calvarie van de hand van de Nederlandse kunstenaar Claus Sluter. De sokkel met zes oudtestamentische profeten omgeven door treurende engelen vormde het centrale deel van de calvarie. Oorspronkelijk zou op de sokkel een kruisbeeld gestaan hebben, maar dit is jammer genoeg ook gesneuveld. Ik ben erg onder de indruk van de prachtige beelden. Doodzonde dat er niets meer overblijft van de rest van de beeldengroep.

Naast de Mozesput is er enkel nog een gedeelte van het kerkportaal overgebleven dat geïntegreerd is in een kapel die na de Franse revolutie gebouwd werd. We wandelen nog even rond op de bijzonder rustige site en keren dan terug naar het centrum van Dijon. Al snel merken we dat we de uiltjeswandeling tot hier hadden kunnen volgen, in plaats van blindelings googlemaps te volgen. Dat doen we dus op de terugweg en zo komen we langs de prachtige botanische tuin van Dijon, waar er veel info te vinden is over de wijnteelt en de verschillende wijnrassen van Bourgogne.

We zijn te laat terug in Dijon om nog het laatste gedeelte van het Musée des Beaux-Arts te bezoeken, dus drinken we noodgedwongen een aperitief op het terras van La petite Reine. We zijn erg te beklagen.

Voor het avondmaal heb ik om 19.30u een tafel gereserveerd bij Le Pré aux Clercs. We gaan voor de voordelige menuformule. De gepocheerde eieren als voorgerecht (iets wat we in deze streek al vaker op het menu zagen staan) zijn erg lekker. Spijtig genoeg valt de tonijn die ik als hoofdgerecht bestelde wat tegen: de saus bevat veel te veel olie. Stiekem jaloers op de steak tartaar van mijn vriend. Het dessert met rood fruit, crumble en meringue doet mij het middelmatige hoofdgerecht gelukkig snel vergeten.

Eggs from the farm of Pontot with epoisses cream:

Limousin beef tartare, homemade fries:

Half cooked tuna, tomato and vegetable oil, belluga lentils:

Fresh red fruits, crumble and crunchy meringue, yogurt ice cream:

De rit terug naar onze B&B verloopt vlot. Na een dag gevuld met culturele rijkdommen maken we nog een kleine avondwandeling in Châteauneuf en kruipen daarba moe maar tevreden in bed.

We ontbijten met charcuterie, lokale kazen en Frans brood. We krijgen enorm veel tips van de eigenaars van de B&B, die duidelijk graag een babbel slaan.

Na het ontbijt pakken we onze spullen bijeen en rijden we naar Dijon. We parkeren onze wagen in een ondergrondse parking met maar liefst zeven verdiepingen. De bochten bleven maar komen en ik dacht even dat deze parking ons naar het middelpunt van de aarde zou leiden.

Spijtig genoeg kwakkelt het weer een beetje. We duimen dat we het droog houden… We wandelen meteen naar de toeristische dienst om een (Nederlandstalig) boekje te kopen met daarin het parcours voor een uiltjeswandeling doorheen Dijon. Nu horen jullie het ongetwijfeld in Keulen donderen, maar de uil is de mascotte van Dijon. Het meest bekend uiltje van Dijon is terug te vinden aan de buitenkant van de Église Notre Dame de Dijon. Het uiltje aanraken zou geluk brengen. Dat er veel mensen zijn die wat geluk kunnen gebruiken, blijkt uit de hoge mate van slijtage die het uiltje in de loop der tijden heeft opgelopen. Helaas zijn er ook ongelukszaaiers: één of andere onverlaat hakte een tijd geleden het uiltje los van de kerk. Een schandalige daad van vandalisme. Gelukkig kon het uiltje hersteld worden. Al zal het beeldje voor altijd getekend blijven door het incident en wordt het nu 24 op 24 bewaakt door camera’s.

Aangezien het nu wel duidelijk is dat er elk moment een stevige regenbui kan losbarsten, besluiten we de wandeling voor de namiddag te houden en bezoeken we eerst het archeologisch museum gelegen in een oude benedictijnerabdij. Het gebouw op zich is al indrukwekkend, maar de archeologische collectie zelf mag er ook zijn. De route doorheen het museum start met voorwerpen uit de prehistorie, vervolgens kunnen we artefacten uit de Romeinse tijd bewonderen in combinatie met afbeeldingen van goden die dateren van vóór de komst van de Romeinen.

De oude slaapzaal van de abdij met de vele pilaren is behoorlijk indrukwekkend. En in de prachtige keldergewelven treffen we votiefbeelden aan van een Gallo-Romeins heiligdom gelegen aan de bronnen van de Seine, die getuigen van de cultus rond de vermeende geneeskracht van de godin Sequana.

Beeld terug gevonden in het heiligdom aan de bronnen van de Seine:

Vermoedelijk beeld van de godin Sequana:

Houten votiefbeelden die in een speciale kamer bewaard worden om aftakeling te vermijden:

Het zijn echter de vele grafmonumenten in de prachtige kelder met booggewelven die mij het meest zullen bijblijven. Sommige grafmonumenten zijn versierd met afbeeldingen uit het dagelijkse leven van de toenmalige inwoners van Dijon. Vooral de afbeelding van een wijnzaak, die toont hoe kopers met hun eigen kruik wijn kwamen kopen, is zeer boeiend. Het doet me denken aan de artefacten die we in Napels zagen. Dit museum is alvast de moeite van een bezoek waard.

Wijnzaak uit de tijd van de Romeinen:

Voordat we op zoek gaan naar een plek om te lunchen, haasten we ons naar de overdekte markthallen Les Halles, want ik zag op googlemaps dat deze sluiten om 13u. We wandelen nog even rond tussen de marktkramen, maar de meeste zijn spijtig genoeg al aan het sluiten. Gelukkig blijft de bar in Les Halles iets langer open dan de marktkramen en zijn we dus nog net op tijd voor een aperitief. We genieten van een glaasje wijn en ik slaag erin bij een sluitende zaak op de valreep een paar oesters vast te krijgen. heerlijk!

Als lunch eten we een hartige pannenkoek op het terras van Crêperie des Beaux Arts. de pannenkoek is lekker, maar net als mijn broer heb ik wat bedenkingen bij de hygiëne van de zaak.

Het ziet ernaar uit dat we het deze namiddag droog zullen houden. We beginnen dus aan onze uiltjeswandeling bij het Palais des Ducs et des États de Bourgogne en volgen de aanduidingen op de grond naar de Église Notre Dame de Dijon, alwaar we het befaamde uiltje kunnen bewonderen. Uiteraard strijken zowel de vriendin van mijn broer als ikzelf met onze linkerhand over het uiltje en doen we een wens. De mannen zijn uiteraard te stoer voor zulk belachelijk bijgeloof. De vriendin van mijn broertje heeft iets met uiltjes, dus die mag twee keer een wens doen!

Vervolgens passeren we langs een prachtig historisch huis waar er binnen moderne kunst tentoongesteld staat. Het is vrije inkom, dus werpen we even een blik op de kunst, maar het is vooral het interieur dat mij weet te bekoren.

Dijon is bekend om zijn mosterd en dat zullen we geweten hebben. Elke straat heeft hier wel een mosterdwinkel met keuzes uit ontelbaar veel verschillende soorten mosterd. In de meeste zaken kan je proeven zodat je zeker niet met een miskoop naar huis gaat.

In de prachtige vakwerkhuizen zijn veel leuke winkels gevestigd. Wij kunnen het niet laten en stappen een chocolatier binnen om wat macarons te kopen. Heerlijk.

Ik ben echt gecharmeerd door Dijon, wat een mooie en propere stad. Het is echt fijn om door de straten slenteren en de route van het uiltje te volgen. Ergens in de helft van de wandeling lassen we een pauze in met een glas wijn op het zonnige terras bij wijnbar Valentine et Hugo. De wijnen op de kaart zijn duidelijk kwalitatief, maar spijtig genoeg is het aanbod per glas eerder beperkt. Tot afgrijzen van mijn broer durf ik het aan om een glas wijn te bestellen dat niet uit Bourgogne komt. Soms ben ik een echte rebel!

We wandelen verder naar de kathedraal van Dijon en eindigen de wandeling in Jardin Darcy. Omdat we onderweg nogal veel gestopt zijn om foto’s te nemen  en een macaron te eten en een glas wijn te drinken) zijn we er niet in geslaagd om de ganse wandeling af te werken. Geen erg! Morgen is er nog een dag.

Tijd voor het avondmaal in le Bistrot des Halles, een restaurant dat ons aangeraden werd door de uitbaters van onze B&B. Het eten is zeker lekker, maar het is er niet zo gezellig zitten en de bediening is eerder onverschillig. Uiteraard bestel ik de Sint-Jacobsvruchten, gevolgd door de octopus, die in een wel heel bijzondere saus wordt opgediend. Het is lekker, maar naar mijn aanvoelen is de saus te overheersend in vergelijking met de subtiele smaak van de octopus. Uiteraard drinken we daar een lekker glaasje Bourgondische wijn bij.

Mijn broer is zo vriendelijk om aan te bieden bob te zijn en ons terug naar Châteauneuf te rijden. We komen er net op tijd aan om vanaf het uitkijkpunt nog een streepje zonsondergang mee te pikken. Een gepast einde van een boeiende dag.