Ik schakel een versnelling hoger, gooi in een sneltempo alles in mijn valies en haast me naar beneden. Ontbijten doen we wel op de luchthaven. Ik tref de ouders van mijn vriend beneden aan het onthaal en een paar minuten later zitten we op de bus. Uiteraard duurt het weer een tijd voordat alle passagiers verzameld zijn. Al valt het me op dat er een pak minder mensen op de bus zitten in vergelijking met gisteren. Misschien hebben sommige passagiers eigen vervoer naar de luchthaven geregeld.

Enfin, de rit met de bus naar de luchthaven verloopt supervlot, dus we zijn daar veel te vroeg. We checken voor de tweede keer onze bagage in (hoera, de handbagage van de moeder van mijn vriend wordt opnieuw gratis ingecheckt) en gaan op zoek naar een plek om te ontbijten. De luchthaven van Bologna heeft echt een capaciteitsprobleem. Bij elke eetgelegenheid staat een gigantisch lange wachtrij. Uiteindelijk gaan we gewoon op goed geluk in een rij staan. De ouders van mijn vriend kopen een pistolet met mortadella en een cappucino en ik ga voor een focaccia, die er lekker uitzag, maar niet voldoende is opgewarmd. Enfin, het vult de maag.

Opnieuw is het een hele uitdaging om vrije zitplaatsen te vinden op de veel te drukke luchthaven. Ik slaag erin twee zitplaatsen niet al te ver van elkaar te vinden voor de ouders van mijn vriend, maar zelf moet ik wat verder af gaan zitten. Op zich vind ik dat niet eens zo erg, want door de afgelaste vlucht heb ik vandaag onverwacht een extra dag verlof moeten nemen. Ik maak dus van de gelegenheid gebruik om wat mails te beantwoorden.

De vlucht naar Zürich verloopt tot mijn opluchting bijzonder vlot. We landen stipt op het voorziene middaguur. Onze vlucht van Zürich naar Brussel vertrekt echter pas om 17.10u en omdat vijf uur rondhangen op een luchthaven ook maar saai is, besluit ik de ouders van mijn vriend te trakteren op een blitzbezoek aan Zürich. We nemen de trein naar Zürich Hauptbahnhof, die er welgeteld twaalf minuten over doet om ons van de luchthaven naar het hart van Zürich te brengen. We laten onze handbagage (inclusief mijn laptop) achter in de lockers van het reusachtige treinstation, zodat we zo min mogelijk moeten meesleuren.

Ik besluit ons te beperken tot een wandeling langs de oevers van de Limmat, kwestie van zeker op tijd terug op de luchthaven te zijn om te vermijden dat we ons vliegtuig missen. Enige probleem: ik moet het stellen zonder datanetwerk, want de roamingkosten in Zwitserland zijn astronomisch hoog (awoert!). Vervelend, maar niet onoverkomelijk. Ik heb op voorhand de kaart van Zürich gedownload, het is alleen niet mogelijk om de tijd in te schatten die we over de wandeling zullen doen.

Onze eerste stop is Lindenhof, dat ons een mooi uitzicht biedt over Zürich. De zon schijnt uitbundig en het is zelfs aan de warme kant. Tot mijn ontzetting blijkt tijdens de wandeling dat het niet meer lukt mijn iphone op te laden. Ofwel een probleem met de batterij, ofwel met de oplaadkabel. Ik probeer op te laden aan de kabels en externe batterijen van de ouders van mijn vriend, maar die kabels (nochtans ook USB C) lijken niet goed vast te klikken in mijn iphone. Met nog maar 39 procent batterij besluit ik zoveel als mogelijk in vliegtuigmodus te blijven. Uiteindelijk ben ik al in Zürich geweest en herinner ik me genoeg van ons vorige verblijf om de wandeling zonder ondersteuning van googlemaps te doen.

We wandelen tot aan de Zürichsee, maken wat foto’s van het meer en de bergen en wandelen dan langs de andere oever van de Limmat naar de Altstadt. We brengen een kort bezoek aan de Grossmunster (voor de beklimming van de torens is er helaas geen tijd) en wandelen door de gezellige straatjes van het oude gedeelte van Zürich.

Terug in het station is het even zoeken naar de exacte locatie van de lockers (die trouwens perfect werken, pluim voor de Zwitserse efficiënte). Wel blij dat ik tijdens onze warme wandeling niet de hele tijd met mijn laptop heb moeten sleuren. De trein terug naar de luchthaven gaat even vlot als de heenrit en eigenlijk zijn we te vroeg terug op de luchthaven. We hebben nog riant veel tijd over voordat onze vlucht vertrekt.

Het contrast tussen de luchthaven van Zürich en die van Bologna kan amper groter zijn. Wat een ruimte, wat een rust! Zoveel lege stoelen! Zo proper! Een verademing.

We sluiten ons blitzbezoek aan Zürich af met een échte Zwitserse specialiteit als lunch: raclette! Overmoedig willen we daarbij een flesje wijn bestellen, maar wanneer we de Zwitserse prijzen onder ogen krijgen, beslissen we daar toch maar wijselijk vanaf te zien. We are not in Italy anymore… De raclette smaakt enorm en vormt een mooie afsluiter van ons onverwachte bezoek aan Zürich. Die onverwachte blitzbezoekjes aan steden na geannuleerde vluchten lijken wel een traditie te worden.

Onze laatste vlucht verloopt als een droom. We landen stipt om 18.30u op Zaventem luchthaven en ook de valiezen lopen vlot van de bagageband. Ik neem snel afscheid van de ouders van mijn vriend, want moet spurten om mijn trein te halen. Ik moet immers de managementvergadering voor morgen nog voorbereiden en anders zit ik vast op Zaventem. Al een geluk dat ik al mijn geplande vergaderingen vandaag zonder veel moeite heb kunnen verzetten.

Ondanks de miserie met de geannuleerde vlucht, was dit toch een geslaagd weekend.

We wandelen op het gemak naar de Torre dell’Orologio waarvoor ik eerder al tickets kocht. Voordat we de trappen van de toren mogen beklimmen, moeten we een formulier tekenen waarbij we aangeven dat we de risico’s aanvaarden. Dat hadden ze ons beter laten ondertekenen toen we de Torre Prendiparte beklommen, want de trappen daar waren in veel slechtere staat dan de trappen die we nu moeten beklimmen.

We genieten van alweer een prachtig uitzicht op Bologna, maar wat mij betreft, is het beste uitzicht van onze trip dat vanaf Torre Prendiparte. We nemen de tijd om nog een laatste groepsfoto te nemen en wandelen vervolgens door Il Quadrilatero, een drukke wijk met kleine straatjes die uitpuilt van de winkels met levensmiddelen en restaurants. We komen een beetje per ongeluk langs het Santuario di Santa Maria della Vita en besluiten deze kerk met bijhorend klooster een bezoek te brengen.

Dé trekpleister is hier de Compianto sul Cristo Morto van Niccolò Dell’Arca. De bekende beeldengroep toont een groep rouwenden rond het dode lichaam van Christus. De beeldhouwer is er meesterlijk in geslaagd de pijn en ontzetting weer te geven op de gezichten van de rouwenden. Echt pakkend.

We bezoeken ook de rest van het complex. Helaas is de museale opstelling van het Museo della Sanità e dell’Assistenza niet te bezoeken. Geen erg, het prachtig oratorium is op zich al de moeite waard. Hier bewonderen we de beeldengroep Transito della Vergine (de tenhemelopneming van Maria) van Alfonso Lombardi.

Omdat we gisteren zo lekker gegeten hadden bij la Drogheria della Rosa besluiten we ons bezoek aan Bologna af te sluiten met een lekkere lunch bij dit restaurant. Helaas, la Drogheria della Rosa blijkt gesloten op maandag. Gelukkig is het restaurant ernaast, Parlor, wel open. En amai, het eten hier is nog een trapje hoger dan bij la Drogheria della Rosa. Mijn tafelgenoten genieten van een charcuterie- en kaasbordje, maar ik kan niet anders dan de Sint-Jacobsvruchten bestellen. Als hoofdgerecht geniet ik van een geweldig lekkere tarbot filet. En ja, het is onze laatste lunch, dus daar drinken we een flesje heerlijke Italiaanse wijn bij. Een mooi culinaire afsluiter!

We keren terug naar de B&B en bestellen via de app een taxi om ons naar de luchthaven te brengen. Om iets na 15u zijn we op de luchthaven. We checken onze valiezen zonder problemen in en mogen zelfs kosteloos de handbagage van de moeder van mijn vriend inchecken.

Tot onze verbazing staat er een gigantische rij aan de security aan te schuiven, tot buiten de luchthaven. We hebben geen flauw idee wat er aan de hand is en niemand rondom ons schijnt over meer info te beschikken. De rij vordert erg traag. Zo nu en dan komt er personeel van de luchthaven langs op zoek naar passagiers voor bepaalde vluchten. Dat stelt ons enigszins gerust, want aan dit tempo gaan we zeker onze vlucht missen. Gelukkig krijgen we tijdens het aanschuiven de melding dat onze vlucht met een uur vertraagd is, van 17u naar 18u. Een geluk bij een ongeluk.

Rond 17u zijn we eindelijk door de security geraakt. We kopen een gelato bij Vecchi om deze verwezenlijking te vieren. Ondertussen horen we via het omroepsysteem van de luchthaven dat er verschillende vluchten afgelast worden. We hebben net onze eerste hap gelato gegeten, wanneer we bericht krijgen dat ook onze vlucht naar Brussel afgelast is. Het zat eraan te komen. Ik krijg een déjà vu naar vorig jaar toen de ouders van mijn vriend en ik in hetzelfde schuitje zaten en zo onverwacht in Nice belandden. De vlucht van mijn vriend, die over Frankfurt naar Genève vliegt, is voorlopig enkel vertraagd. Hopelijk blijft dat zo.

Snel na het bericht van de annulering krijg ik informatie over de herboeking. Jawel, herboekt naar morgen met een tussenstop van vijf uur in Zürich. Echt waar! Hoe is het mogelijk? Ondertussen hebben we nog steeds geen idee waarom er opeens zoveel vluchten geannuleerd worden, aan het slechte weer kan het alvast niet liggen.

We besluiten het beveiligde gedeelte van de luchthaven te verlaten en nemen dus afscheid van mijn vriend die vandaag nog naar Frankfurt hoopt te vliegen. Het vervelende is dat onze bagage al is ingecheckt en ik dus niets van lenzenvloeistof en andere levensnoodzakelijkheden bij me heb. Voor de zekerheid koop ik dus lenzenvloeistof bij de eerste de beste apotheek, voor het geval we onze bagage niet terug zullen krijgen.

Ik informeer bij de apotheker of hij weet wat er gebeurd is. Hij vertelt ons dat er bij de security een wapen in de handbagage gevonden is, waardoor een aantal vluchten moesten afgeleid worden naar een andere luchthaven. Een veiligheidsincident, dus. De schaarse online berichten lijken dit alvast te bevestigen.

In de inkomhal informeer ik waar we ons moeten aanmelden om een hotel te bekomen. We worden doorverwezen naar een balie helemaal aan het einde van de luchthaven. Daar staat al een flinke rij van passagiers wiens vlucht afgelast werd, aan te schuiven. Na even aanschuiven is het onze beurt. We geven onze namen en vluchtnummers op, die vervolgens door een vriendelijke jongeman met de hand op een blad papier geschreven worden. Serieus? Ik heb onze boarding passen bij de hand. Kunnen ze die niet gewoon inscannen, zodat ze meteen over alle gegevens beschikken?

Ik informeer bij dezelfde jongeman hoe we aan onze bagage kunnen geraken. Hij geeft ons mee dat we opnieuw door security moeten om naar de bagagebanden te gaan, maar als we onze boarding pass tonen en zeggen dat onze vlucht afgelast is, zal het personeel ons via de fast lane door security loodsen. En ja, deze keer zijn we op een recordtempo door security. De allereerste keer in mijn leven dat ik op één dag twee keer door dezelfde security moet, want ja, ook de tweede keer worden onze rugzakken gecontroleerd.

Tot mijn grote opluchting staan onze valiezen mooi op ons te wachten. Toch wel gemakkelijk om over al je spullen te beschikken als je onverwacht een extra nacht op hotel moet doorbrengen. Oef.

We verlaten opnieuw het beveiligde gedeelte van de luchthaven en weten met wat geluk drie zitplaatsen te veroveren niet ver van de balie waar we onze namen hebben opgegeven. Andere gestrande passagiers hebben minder geluk, overal zitten mensen op de grond met hun bagage. En dan begint het lange wachten tot er een bus opdaagt om ons naar een hotel te brengen. Ondertussen lezen we online dat de nieuwe scanner van de security een vals alarm heeft gegeven en dat er zich helemaal geen wapen bevond in de handbagage. Amai, ik zou niet graag in de schoenen gestaan hebben van de onfortuinlijke reiziger wiens handbagage dat vals alarm gegeven heeft. Moet niet zijn of haar beste dag geweest zijn.

Na een paar keer informeren, komt dan eindelijk het nieuws dat een zekere Matteo de passagiers van Brussels Airlines naar de bus zal begeleiden. Opgelucht volgen we Matteo naar de bus. We droppen onze bagage in het bagagecompartiment van de bus en wachten geduldig tot de bus vertrekt. Ons geduld wordt opnieuw op de proef gesteld, want uiteraard ontbreken er nog passagiers en vertrekken we pas een twintigtal minuten later.

Enfin, na veel gedoe, dropt de bus ons iets voor negen uur ‘s avonds af bij het Bologna Airport Hotel. Het is even file aan het onthaal, maar het personeel aan het onthaal is superprofessioneel en zorgt ervoor dat iedereen binnen een paar minuten een kamer heeft. Ik informeer hoe we de dag nadien terug op de luchthaven moeten geraken, maar daar kan het personeel mij voorlopig geen antwoord op geven.

De ouders van mijn vriend en ik droppen onze spullen af in onze kamers en keren dan terug naar het restaurant. Om 21.15u zitten we aan tafel voor het diner. We hebben allemaal honger en alhoewel het eten bijzonder basic is, smaakt het. We durven het zelfs aan een flesje wijn te bestellen. Ondertussen vernemen we dat mijn vriend met vertraging in Frankfurt is geland en daar uiteraard zijn aansluiting naar Genève gemist heeft. Ook hij zal dus noodgedwongen een extra nacht in een hotel moeten doorbrengen. Gedeelde smart…

Na het eten ga ik nog even aan het onthaal informeren naar de modaliteiten voor morgen. Het personeel weet me te zeggen dat de bus ons rond 8.30u zal komen afhalen. Perfect, want onze vlucht naar Zürich vertrekt om 10.45u. Ik spreek af met de ouders van mijn vriend dat we elkaar de volgende dag om 7.30u zullen treffen aan het ontbijtbuffet. Zelf te betalen, maar dat hebben we er graag voor over.

Ik neem nog snel een douche om de stress van de voorbije dag van me af te spoelen en kruip dan in bed.

Op aanraden van de eigenares wandelen we naar de Giardini Margherita, waar zich een gigantische markt uitstrekt over de mooie wandelpaden. De marktkramen puilen uit van de bloemen en geschenken voor moederdag. We slenteren wat rond en de ouders van mijn vriend kopen een geschenk voor de buurvrouw en sleutelhangers voor de kleinkinderen.

We belanden (alweer op aanraden van de eigenares van onze B&B) op een terras bij le Serre dei Giaridini Margherita, waar we iets drinken in de schaduw van enkele prachtige bomen. Het is behoorlijk warm vandaag en rondom ons zijn vele zitplaatsen ingenomen door blokkende studenten. Die serres blijken trouwens een heel boeiend project te zijn, waar nog maar een gedeelte van gerealiseerd is. We lezen de informatieborden en ik ga er naar het toilet in een container.

Voor het middagmaal lopen we een beetje onze neus achterna en zo belanden we op het mooie terras van la Drogheria della Rosa, waar we een prachtige tafel krijgen onder een witte parasol. De baas, die met krukken loopt, komt hoogstpersoonlijk onze tafels goed zetten. We krijgen meteen een glaasje witte wijn en een hapje aangeboden van het huis. Amai, wat een verwennerij.

Onze dienster spreekt met een wel heel bijzonder accent en ik denk even dat ze Nederlandse is, maar het wordt al snel duidelijk dat ze ons gesprek niet verstaat. Dus vraag ik of ze van Scandinavië is. En bingo: ze is Deense.

We delen een overheerlijke vitello tonnato als voorgerechtje. En vervolgens probeer ik voor de eerste keer in mijn leven tortellini in brodo, een lokaal gerecht waarbij de tortellini in een bouillon wordt geserveerd. Alles is superlekker en wanneer we als afsluiter een grappa bestellen, komt de baas hoogstpersoonlijk de fles op tafel zetten. Dus hebben we ons een extra glas uitgeschonken? De vraag stellen is ze beantwoorden.

Omdat het zo warm is, snak ik ernaar mijn wandelschoenen om te ruilen voor flipflops. We lopen dus even langs de B&B om van schoenen te wisselen. Vervolgens bestellen we een taxi voor een bezoek aan het Complesso di San Michele in Bosco. Yep, ons alweer aangeraden door de spraakvaardige eigenares van onze B&B. Terwijl we met de taxi de berg oprijden, zijn we opnieuw blij dat we deze klim niet te voet moeten doen.

De taxi zet ons af bij het ziekenhuis en even zijn we in de war. Waar is de kerk die bij dit ziekenhuis hoort? Waar is de kloostergang met het bijzondere optische effect? Waar is het fabelachtige uitzicht dat ons beloofd is? Op de deuren hangt de boodschap dat vandaag alles gesloten is. Zijn we helemaal voor niks naar hier gekomen? Gelukkig is er googlemaps, die ons leert dat de kerk zich om de hoek buiten ons gezichtsveld bevindt. We wandelen dus een stuk over de parking (aangeduid als privéterrein) om de kerk te vinden.

En waw, wat een prachtige kerk! Alleen al voor de kerk is het de moeite waard om tot hier te komen. Maar het meest bijzondere moet nog komen. In de lange ziekenhuisgang krijgen we een wel heel bijzonder zicht op de Torre degli Asinelli. Hoe verder je je van het raam dat uitkijkt op de toren verwijdert, hoe groter de toren zelf lijkt. Terwijl wij ons van het raam verwijderen, lijkt de toren te groeien. Dit is duidelijk optisch bedrog, maar het effect is echt wel heel bijzonder. En ja, ook in deze gang treffen we een meridiaanlijn aan.

Na dit bijzondere erfgoed in ons opgenomen te hebben, stappen we opnieuw naar buiten om foto’s te nemen van het geweldige uitzicht op Bologna. Echt, deze plek is een must see als je naar Bologna komt. Terwijl wij foto’s nemen van het uitzicht komen er steeds meer jongeren op brommertjes de heuvel op gereden. Het is duidelijk dat dit bij zonsondergang een populaire ontmoetingsplek is voor de lokale jeugd.

We vragen één van de jongeren om een foto van ons groepje te nemen en wandelen vervolgens de berg terug naar beneden. Om 18u heb ik immers een bezoek aan de Torre Prendiparte geregeld. We passeren opnieuw langs de Torre degli Asinelli en de Torre Garisenda, prachtig verlicht door de avondzon. Het blijft toch een bijzonder zicht, die extreem overhellende toren. Ik hoop dat het effectief lukt om de toren te stabiliseren.

Iets voor 18u komen we aan bij de Torre Prendiparte, met zijn 60 meter de tweede hoogste toren van Bologna. We krijgen een fluogeel armbandje om en mogen vervolgens de gids volgen. De toren is in privébezit, waardoor een bezoek alleen mogelijk is op zondagnamiddag.

We beklimmen de houten trappen, die er, als ik eerlijk ben, allemaal wat wankel uitzien en ongetwijfeld op middellange termijn aan vervanging toe zijn. Ik denk dan maar bij mezelf dat de kans dat de trappen het net vandaag zullen begeven wellicht niet zo groot is. Mensen met hoogtevrees: dit is niet een toren die jullie willen beklimmen. De toren is op zich al heel bijzonder: in de loop der eeuwen heeft hij zeer uiteenlopende functies gehad. Hij heeft zelfs dienstgedaan als gevangenis, getuige daarvan de inscripties die de gevangen in de muren hebben gekrast. Je kan twee verdiepingen afhuren als B&B (very inconvenient, want het bed en het toilet bevinden zich op verschillende verdiepingen) en sommige verdiepingen zijn te huur voor privé-evenementen.

Na een stevige klim staan we boven op de toren en waw: wat een uitzicht! Fenomenaal! We zien rondom ons alle torens waarvoor Bologna zo beroemd is en in de verte zijn we het Complesso Monumentale di San Michele in Bosco en het Santuario Madonna di San Luca liggen op hun heuvels. Zo krijgen we meteen een goed overzicht van alle plekken die we de voorbije dagen bezocht hebben.

Voor onze laatste avond heb ik een tafel gereserveerd in Trattoria da Me Nella Torre, want ja, waarom niet deze mooie trip afsluiten met een diner in een toren? Dit restaurant is duidelijk het meest fancy van de trip. We starten met een glaasje schuimwijn en bestellen elk apart een voorgerecht en een hoofgerecht. Geen antipasti om te delen deze keer. En amai, mijn traag gegaard ei met asperges is echt een streling voor de tong en het lamsvlees van mijn hoofdgerecht is supermals.

We eindigen de maaltijd met een glaasje passito, zoete wijn gemaakt van rozijnen. De eerste keer dat ik zulke wijn drink en amai de wijn heeft zijn naam (l’ora felice) niet gestolen… Om duimen en vingers af te likken.

En ja, ook vandaag sluiten we de dag af met ene mooie avondwandeling. We genieten er extra van omdat het onze laatste avond is.

Vandaag staan een bezoek aan het Santuario della Madonna di San Luca op het programma. In theorie zouden we te voet kunnen gaan, maar dat is een flinke klim die we liever overlaten aan échte bedevaarders. Dus nemen we in de plaats van de benenwagen een taxi. Lekker makkelijk.

De taxi zet ons vlak bij de ingang van het heiligdom af en we bezoeken eerst de mooie kerk (waar net een misdienst in het Chinees aan de gang is) om vervolgens de smalle wenteltrappen naar de Sky Experience te beklimmen vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op de omgeving. Het is vandaag zalig warm. De zon op ons gezicht doet deugd. Grappig detail: het dak ligt bezaaid met verloren voorwerpen van toeristen: (zonne)brillen, een handtas en zelfs een eenzame knuffel.

Er zou zich op de site van het heiligdom ook ergens een crypte moeten bevinden, maar de pijlen leiden naar nergens en uiteindelijk staken we de zoektocht.

Om terug te keren naar het centrum van Bologna wandelen we langs de portico’s naar beneden. Da’s alvast makkelijker dan naar boven klimmen. We passeren de verschillende misterio’s (taferelen uit het leven van Christus en Maria) in omgekeerde volgorde. Alleen jammer dat er aan de portico’s gewerkt wordt, waardoor sommige stukken onderbroken zijn en er overal rommel ligt.

Het is kwart na één wanneer we opnieuw beneden zijn. We gaan met grote haast op zoek naar een trattoria voor het middagmaal, want in de buitenwijken van Bologna sluiten de meeste zaken om 14u. Een beetje op goed geluk komen we bij Osteria Il Cannone terecht, een gezellig restaurant versierd met, jullie raden het, kanonnen.

We zijn echt aangenaam verrast door dit restaurant. Supergezellig, vriendelijke bediening en heerlijke gerechten. En er staat polpo op de menukaart! Uiteraard hoort daar een glaasje wijn bij, of ja, waarom geen twee, want het smaakt!

Na dit heerlijke middagmaal wandelen we verder naar het stadscentrum. We komen door een straat vol met prachtige street art en daarna passeren we langs de Basilica di San Francesco en de Chiesa del Santissimo Salvatore. Echt overal struikel je hier over fantastische kerken. In totaal zouden er meer dan honderd kerken in Bologna zijn. Te veel om op vijf dagen te bezoeken, alleszins.

Terug aangekomen op de Piazza Maggiore willen we een bezoek brengen aan de Torre dell’Orologio. Helaas ons geluk is opgebruikt: er zijn voor vandaag geen tickets meer te verkrijgen. We boeken dan maar tickets voor onze laatste ochtend in Bologna, kwestie van dan zeker iets te doen te hebben. We werpen wel een blik op het gebouw zelf, dat alweer versierd is met prachtige muur- en plafondschilderingen.

Tijd voor een gelato bij Venchi! Met dit warme weer een welgekomen verkoeling. We wandelen verder naar de Cattedrale Metropolitana di San Pietro, die zich letterlijk op bijna een steenworp van de Basilica San Petronio bevindt. Die Italianen moeten wel heel gelovig zijn! We bewonderen het prachtige interieur van de kathedraal en de beeldengroep Compianto sul Cristo morto van di Alfonso Lombardi. Naast de kathedraal bevindt zich een straatje vol met kraampjes met snoepgoed en prullaria. Het kost ons weinig moeite om hier niets te kopen.

En jawel, vlakbij de kathedraal ontdekken we nog een geheim: de plafondschildering ‘Canabis protectio’. Deze inscriptie heeft niets te maken met de geestverruimende effect van canabis, maar eerder met de bloeiende hennephandel in het verleden.

Op naar ons volgende geheim: Little Venice. Als je door een bepaald raam kijkt, kan je een blik op de kanalen van Bolonga werpen en krijg je zogezegd het gevoel dat je in Venetië bent. Wij hebben vooral geen zin om te staan aanschuiven in een superlange rij om een blik door een raam te werpen. Dus laten we dit geheim aan ons voorbij gaan. De eigenares van onze B&B had ons in de plaats daarvan aangeraden om iets te gaan drinken bij Opera Caffè e Tulipani, omdat je van hun terras ook een mooi uitzicht hebt op een kanaal. Helaas is er geen tafeltje meer vrij voor vier personen.

Dus gaan we op zoek naar een andere plek voor ons traditionele aperitief. We komen op een gezellig terras van een wijnbar terecht die een mooie wijnkaart heeft. Ons glaasje schuimwijn smaakt alvast. We genieten.

Voor het avondmaal heb ik via The Fork een tafel gereserveerd bij San Silvestro in Cantina, gelegen op een gezellig plein. Het eten is lekker en de porties zijn (in tegenstelling tot gisteren) gelukkig niet te groot. Ik geniet van een heerlijk stukje vis met spinazie. Als dessert deel ik een tiramisu met mijn vriend. We sluiten de maaltijd af met een glaasje limoncello. Zalig!

Naar goede gewoonte doen we nog een flinke avondwandeling om al dat lekkers te laten verteren. We ontdekken een heel gezellige buurt met allerlei containers die omgebouwd zijn tot eet- en drinkkraampjes. Te onthouden voor één van de volgende dagen.

Naar Italiaanse normen valt het ontbijt goed mee. Er is zelfs een mooi aanbod aan hartige opties: mortadella, kazen, polenta, yoghurt en zelfs een gekookt eitje. Helaas wel in combinatie met wit toastbrood, maar hey, een mens kan niet alles willen. En natuurlijk zijn er ook cake en koekjes voor de zoetebekken. We startten de dag alvast met een goed gevulde maag.

We trekken richting het universiteitskwartier in Via Zamboni, op zoek naar één van de geheimen van Bologna: de inscripties ‘Panum Resis’ die zich ergens op een bureaublad in een aula zou bevinden. Panum Resis betekent dat kennis de basis is van elke keuze. Helaas, we hebben geen flauw idee waar we zouden moeten beginnen met zoeken naar deze inscriptie en dwalen een beetje doelloos rond in de gangen van de eeuwenoude gebouwen. Tot we een bord zien waarop staat dat het mogelijk is een geleid bezoek aan de universiteitsbibliotheek te brengen. We reserveren meteen een plaatsje om 11.30 voor een rondleiding in het Italiaans. Ik zal mijn beste vertaalkunsten wel boven halen.

Totdat het zover is, gaan we verder op verkenning in Bologna. We komen langs het plein met de twee beroemende torens Garisenda en Asinelli. De Garisenda toren helt echter vervaarlijk over en is instabiel geworden, waardoor gans het plein nu omringd is door containers die als doel hebben de brokstukken op te vangen mocht de toren instorten. Niet echt een plezant vooruitzicht als je je zaak hebt op dat plein.

Uiteraard kunnen we het niet laten nog een paar kerken binnen te lopen. En op de terugweg naar Via Zamboni komen we een plein tegen dat ingenomen is door tentjes van studenten als protest tegen de genocide in Gaza.

We zijn mooi op tijd aan de start van de rondleiding. Blijkt dat veruit het merendeel van de ingeschreven mensen buitenlandse toeristen zijn die geen Italiaans kunnen. Dit tot grote ontzetting van het meisje dat de rondleiding zal gidsen. Ze besluit dan toch maar de rondleiding in het Engels te doen, maar verontschuldigt zich op voorhand voor haar gebrekkige kennis van de taal. En toegegeven, haar Engels was verre van perfect, maar zo slecht bracht ze het er nu ook weer niet vanaf.

De bibliotheek is echt een pronkstukje uit een voorbije tijdperk. Echt de moeite van een bezoek waard. Met schitterende oude boeken en prachtig beschilderde plafonds. Het meisje verzekert ons echter dat de plafonds in het nabij geleden Palazzo Poggi, Via Zamboni nummer 33 nog veel mooier zijn. Tiens, die plafonds hebben wij blijkbaar helemaal gemist bij ons eerste bezoek aan dat pand eerder op de ochtend. We zagen wel een museum aangeduid, maar verwachtten niet dat dit de moeite kon zijn, omdat er enkel reclame stond voor een tentoonstelling over Japanse kimono’s.

Na de rondleiding keren we dus op onze stappen terug en kopen een ticketje voor het Museo di Palazzo Poggi. Al een geluk dat dat lieve meisje ons warm gemaakt had voor de mooie plafondschilderingen, want amai, wat een ontdekking. Het museum, gewijd aan de vooruitgang in de wetenschap doorheen de eeuwen heen is zeer boeiend, maar de plafonds alleen al zijn de moeite waard.

Het museum blijkt over een zeer uitgebreide historische collectie te beschikken van opgezette dieren, gedroogde planten en allerlei andere specimen. We bewonderen oude wereldkaarten, medische instrumenten, prachtige boeken en een kamer vol met wassen modellen van allerlei medische aandoeningen. Er is zelfs een ganse kamer met wassen modellen van embryo’s in de baarmoeder, inclusief meerlingen en stuitliggingen. Bijzonder boeiend, maar ook een tikkeltje griezelig.

Ook het filmpje over Ulisse Aldrovani, de grondlegger van het natuurhistorische museum, weet ons te boeien. Veel van de specimen die hij gecollecteerd heeft, kunnen we nu bewonderen in het palazzo. De renaissance moet in Bologna echt een fantastische tijd geweest zijn.

We breken ons bezoek voortijdig af omdat onze magen beginnen te grommen. We lunchen niet al te ver van het museum op het gezellig terras van Lab 16. Ik bestel een flatbread dat me echt smaakt. En ja, de zon en dat lekkere glas witte wijn zijn uiteraard ook uitstekend voor mijn humeur.

Terug naar het museum om het laatste gedeelte dat we nog niet gezien hebben, te bezoeken. We vinden er gigantisch gedetailleerde scheepsmodellen, houten modellen van Vauban versterkingen, prachtige ouderwetse wereldbollen, en de minitentoonstelling over kimono’s waarvoor we eerder reclame zagen.

Na ons bezoek aan het Palazzo wandelen we verder naar de Piazza Maggiore. Eindelijk staan we op het befaamde plein in het hart van Bologna! En kunnen we meteen nog een geheim ontsluieren. Helaas! We kunnen het standbeeld van Neptunus niet vanuit de juiste hoek benaderen, want het punt waarop je moet staan om de dubbelzinnige foto van de duim die een penis wordt te kunnen nemen, is ingenomen door één van de kraampjes van de jobbeurs die hier plaatsvindt. We zullen later nog eens moeten terugkomen.

We wandelen verder naar het beroemde Teatro Anatomico en slagen erin nog nét tickets voor het laatste tijdslot om 17.30u te boeken. Het geluk is aan onze kant. We keren terug naar de Piazza Maggiore om de Basilica San Petronio te bewonderen. De vader van mijn vriend wordt echter bijna de toegang ontzegd omdat zijn short te kort is. De strenge dame aan de ingang verplicht hem om zijn knieën zedig te bedekken met zijn fleece. Het resultaat is werkelijk hilarisch en niet eens zoveel zediger.

De basiliek met de onafgewerkt gevel is gigantisch, maar niet echt overdadig versierd. De soberheid van de basiliek staat in sterk contrast met de drie overdadig versierde zijkapellen, waarvoor je uiteraard met bijbetalen om deze te kunnen bezoeken. Normaal mag je geen foto’s nemen, maar de kerel aan de ingang werpt een blik op mij en zegt dat ik één foto mag nemen. Daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt en die kleine afrondingsfouten zal ongetwijfeld niemand mij kwalijk nemen.

Ook bijzonder in deze basiliek: de meridiaanlijn van Cassini, in 1655 ingewerkt in de vloer van de basiliek. Met zijn lengte van 66,8 meter is dit één van de grootste astronomische instrumenten in de wereld. Door een precies geplaatst gat in het plafond werpt de zon op het middaguur een elliptische afbeelding op de lijn waardoor slimme mensen allerlei complexe berekeningen over de stand van de zon kunnen maken.

Tijd om een bezoek te brengen aan het Teatro Anatomico. Het theater is gedeeltelijk verwoest geweest door een bombardement op 29 januari 1944. Gelukkig bleven de prachtige houten beelden grotendeels intact. Na de oorlog is het theater onmiddellijk gereconstrueerd. En gelukkig maar, want dit is echt een pareltje.

Van al die pracht en praal krijgt een mens dorst. Tijd voor een aperitivo! We vinden een leuke zaak op het plein achter de kathedraal, maar het is duidelijk dat we niet de enigen zijn die nood hebben aan een drankje. Het is er aanschuiven om een tafel te bemachtigen. We besluiten het slim te spelen en ons groepje op te delen. Mijn vriend gaat aanschuiven in de rij en ik ga samen met zijn ouders op zoek naar een andere plek.

Helaas alles zit goed vol, gelukkig krijgen we al snel bericht van mijn vriend dat hij een tafel heeft gekregen. Als dat geen reden is om een flesje schuimwijn te bestellen, dan weet ik het ook niet meer! Naar goed Italiaanse gewoonte krijgen we daar allerlei aperitiefhapjes bij geserveerd. La dolce vita!

Terwijl wij genieten van ons glaasje schuimwijn laten we ons entertainen door het schouwspel van de duiven die gretig elke vrijgekomen tafel aanvallen om de resterende aperitiefhapjes op te pikken. Het personeel doet tevergeefse pogingen om ze weg te jagen, ze keren terug van zodra ze merken dat er ook maar iets van etensresten op een tafel overblijft.

Vanavond hebben we, op aanraden van de eigenares van onze B&B gereserveerd in Ostería Broccaindosso, alweer een restaurant gelegen in onze eigen straat. We bestellen charcuterie als antipasti en daarna proeven we van drie verschillende soorten vers gemaakte pasta, de specialiteit van het huis. De twee eerste pasta’s, waaronder de befaamde lasagne zijn zeer lekker. De pasta met pecorino vinden wij iets te zout. En eerlijk: drie soorten pasta is misschien ook gewoon van het goede te veel. Bij dit alles drinken we een flesje rode Sangiovese wijn. Als afsluiter krijgen we allemaal een grote lepel tiramisu van het huis aangeboden. Alhoewel de tiramisu hemels is, moeten we echt wel moeite doen om hem op te krijgen.

Net als gisteren sluiten we de dag af met een avondwandeling om ons eten te laten zakken. We genieten van de mooi verlichte straten van Bologna en keren zelfs nog even terug naar de fontein van Neptunus. Op de terugweg spotten we een pastarollende dame in de vitrine van een restaurant. Niet echt mijn droomjob, moet ik toegeven.

We hebben afgesproken om elkaar om 12u te treffen op de luchthaven. Aangezien mijn vriend en ik iets vroeger zijn, nemen we al een tafel voor vier personen in gebruik bij Le Pain Quotidien. Wanneer zijn ouders aankomen, checken we meteen onze valiezen in en plaatsen we vervolgens onze bestelling aan het scherm van Le Pain Quotidien. Wel handig zo’n touch screen om je bestelling te plaatsen, kan je op je gemak de verschillende opties overlopen. Mijn toast met kip, mozzarella en pesto smaakt alvast.

Onze vlucht vertrekt stipt om 14.30t en landt om 16.00u, zoals gepland. Vlotjes!

We moeten op de kleine luchthaven van Bologna even wachten tot onze valiezen van de band rollen en vervolgens haasten we ons naar de uitgang om een taxi te nemen naar onze B&B Bella Bologna. Naar ondertussen goede gewoonte hebben we op voorhand via whatsapp een hele lijst met instructies gekregen op de sleutelkluisjes en de deuren te kunnen openen. Toch altijd weer een spannend moment: geraken we effectief binnen?

B&B Bella Bologna is gelegen in een oud pand met dikke muren dat opgedeeld is in verschillende appartementen. Onze B&B heeft drie verschillende kamers verspreid over twee verdiepingen. De kamers zijn ruim, maar het wenteltrapje dat de ouders van mijn vriend moeten opklimmen om in hun kamer te geraken ziet er toch maar wankel uit.

We droppen onze spullen af, zetten onze zonnebril op en trekken de stad in voor een eerste kennismaking met Bologna. Wat meteen opvalt zijn de prachtige portico’s die de wandelaars beschermen tegen zon, wind en regen en die van een wandeling door Bologna een bijzonder aangename ervaring maken. In totaal zijn de portico’s bijna 62 kilometer lang, waarvan 40 km in het stadscentrum zelf liggen. Uiteraard zijn deze unieke constructies UNESCO werelderfgoed.

Daarnaast struikel je haast in elke straat over een kerk. Gelukkig zijn de ouders van mijn vriend ook liefhebbers van religieus erfgoed. We wandelen door de universiteitsbuurt en ontdekken meteen al één van de zeven (of zijn het er meer, de online informatie lijkt mekaar tegen te spreken) geheimen van Bologna: de drie pijlen in het houten plafond van de portico bij de ingang van Corte Isolani.

Tijd voor een aperitief! We vinden een leuke tafel in een tof klein straatje en bestellen vier glazen prosecco. Kwestie van de vakantie in stijl te beginnen!

Voor het avondmaal heb ik een tafel gereserveerd in de straat van onze B&B, kwestie van de eerste avond op tijd in bed te liggen. Met het schaamrood op de wangen moet ik echter vaststellen dat Da Maro een Siciliaans restaurant is. Wanneer ik informeer welke lokale wijn ze kunnen aanraden, zegt de vriendelijke jongedame fijntjes dat ze als Siciliaans restaurant uiteraard alleen maar Siciliaanse wijnen schenken. Oeps!

We laten het echter niet aan ons hart komen. De antipasti en het hoofdgerecht (polpo! hoera!) zijn zeer lekker. En de Siciliaanse wijn is uiteraard uitstekend.

Fiori die zucca in tempura ripieni di ricotta e acciughe con marmellata di peperoncino:

Sarde alla beccafico con caponatina siciliana e panelle:

Chitarra al nero di seppia con calamari croccanti e carciofi:

Polpo arrostito al rosmarino con melanzane ripassate, cicoria e salsa die pomodorini:

Pasta con le sarde:

Semifreddo al pistacchio con salsa ai mirtilli:

Cream catalana profumata al mirto:

We maken na het diner nog een kleine avondwandeling om al dat lekkers te laten verteren en kruipen dan op tijd in bed.

Wie sport de drie pijlen in het houten plafond?