We vinden gelukkig redelijk makkelijk een parkeerplaats op een parking vlakbij het centrum en na een klein klimmetje staan we in de pittoreske straten van Barolo, dat er nog helemaal uitziet zoals ik het mij herinner. We wandelen naar het mooie kasteel van Barolo en beslissen dat elf uur een perfect moment is om te aperitieven op het terras van LHANGAR wine bar. Want hoe vaak kan een mens een barolo drinken in Barolo? We klinken op de verjaardag van mijn broer en genieten van een lekker glas barolo vergezeld van heerlijke charcuterie. La dolce vita!

Na dit heerlijke aperitief rijden we verder naar Borgomale, een bijzonder pittoresk piepklein burchtdorpje. Bedoeling was om even binnen te stappen in de gemeentelijke enoteca waar nog twee crutin (het lokale dialect voor kelderruimte) te zien zijn: eentje die dienst deed als wijnkelder en eentje die werd gebruikt als voedselopslagplaats gevuld met sneeuw. Helaas, het dorpje is uitgestorven en alles is dicht. Dus dit zal voor altijd het dorpje blijven waar ik onder een boom ben gaan plassen omdat er nergens een toilet te vinden was.

We rijden verder doorheen het mooie landschap naar de volgende stop op onze route: Santo Stefano Belbo. We parkeren op het marktplein en ik zoek via googlemaps een plek om iets te eten. En zo belanden we in de werkelijk uitstekende Ape Wine bar. Natuurlijk starten we onze lunch met een flesje spumante en wat antipasti. Ik ben een grote fan van de vitello tonnato en de prosciutto crudo, maar mijn culinair hoogtepunt is toch mijn secondo piatto: de polpo arrosticiato e purea di fave. Echt waar, er gaat weinig boven een goed gegrilde octopus!

spumante:

seppia scottate, punte d’asparagi, pomodorini e olive taggiasche:

prosciutto crudo di cuneo, gnocco fritto e cipolla rossa de tropea caramellata:

vitello cotto rosa e salsa tonnata:

millefoglie di zucchine bufala affumicata e pesto di pomodori secchi:

polpo arrosticciato e purea di fave:

Van Santo Stefano Belbo rijden we verder naar Mango, waar we het barokke Castello dei Marchesi di Busca willen bezoeken. Helaas, het zit ons echt niet mee: het kasteel is gesloten omdat ze bezig zijn met de voorbereidingen van middeleeuwse festiviteiten die de komende dagen plaats vinden. Jammer, want in het kasteel is de Enoteca regionale Colline del Moscato gevestigd, waar we gehoopt hadden te kunnen proeven van meer dan honderd verschillende soorten Moscato d’Asti. Enfin ja, niets aan te doen. We wandelen wat rond in het mooie dorpje, nemen wat foto’s en rijden dan verder.

Onze volgende bestemming zijn de Rocche dei Sette Fratelli, een unieke rotsformatie die volgens een lokale legende is ontstaan toen zeven broers niet stopten met werken toen er een processie voorbij trok. Als straf veranderden ze in steen. Een fotogenieke plek die ons een prachtig uitzicht biedt op de weidse omgeving. In de verte zien we zelfs de besneeuwde bergtoppen van de Alpen liggen!

We eindigen onze rondrit in Neive, één van de mooiste dorpjes van Italië en niet voor niets UNESCO werelderfgoed. We parkeren onze wagen op de ruime parking aan de voet van de heuvel. Neive is duidelijk een populaire trouwbestemming, want wij zien tijdens ons vrij korte bezoek daar maar liefst drie trouwlustige koppels poseren in de mooie straatjes. tot onze grote verbazing treffen we in het hart van Neive een Grieks-orthodoxe kerk aan. We stappen even binnen en slenteren dan verder door het charmante centrum.

Aangezien Neive onze laatste stop van de dag is, sluiten we ons bezoek af op het terras van de wijnzaak van Massimo Rivetti, die biologische wijnen serveert. Mijn broer en ik gaan voor de proevertjes (het is nog steeds zijn verjaardag), terwijl mijn vriend zich opoffert om chauffeur te spelen. De vriendin van mijn broertje weet ons te overtuigen om wat kaas als hapje te bestellen, al vrees ik dat dit onze eetlust voor het diner wat zal doorkruisen. Maar hey, voor een verjaardag mag het al iets meer zijn, nietwaar? De proevertjes blijken stevige wijnglazen te zijn en we klinken samen op een mooie en afwisselende dag.

Natuurlijk hebben we veel langer over deze rondrit gedaan dan voorzien. Onze plannen om in de namiddag nog een verfrissende duik in het zwembad te nemen, bergen we bijgevolg noodgedwongen op. Al goed dat we de eerste dag uitgebreid van het zwembad geprofiteerd hebben! Nadat we teruggekeerd zijn in onze B&B frissen we ons snel op en wandelen dan met ons vieren naar La Raviola Galante, het enige restaurant in het gehucht vlakbij onze B&B.

En amai, La Raviola Galante is een waardige afsluiter van de dag! Wij worden bijzonder gastvrij ontvangen in het restaurant dat in een oud pand ligt met prachtige gewelven. We bestellen de menu classico. Voor slechts veertig euro per persoon kunnen we genieten van de heerlijke authentieke, lokale keuken. En jawel, toch wat spijt van die kaas al aperitiefhapje eerder op de dag. We krijgen een lokale variatie op de klassieker vitello tonnato die deze vakantie al vaker op ons menu stond, insalata russa (of course!) en carne cruda als antipasti. En natuurlijk komt het vlees allemaal van lokale boeren.

Voor de pasta komt de bediening rond met grote schotels met daarop twee verschillende soorten pasta. Allemaal volledig huisgemaakt. Fantastisch! We hebben daarna amper nog plek voor de vleesschotel (rundsvlees gestoofd in barbera) en voor het dessert, dat bestaat uit vier verschillende lokale specialiteiten, waaronder de notentaart, is het helemaal wringen. Maar alles is zo lekker dat ik niets kan laten liggen. En ja, ook de wijn (Ruchè) is weer uitstekend.

Tonnato alla maniera antica:

Carne cruda alla moda degli ortolani del Tanaro:

Agnolotti astigiani gobbi ai tre arrosti:

Agnolotti albesi verdi al plin con fniduta di fontina:

Brasato al barbera con patate al forno:

Bunet astigiano, Budina bianco albese alle nocciole, Torta die nocciole con zabaione al marsala, Cremino della Raviola Galante:

Wat een fijne plek om onze vakantie te eindigen en de verjaardag van mijn broer te vieren.

Na het ontbijt brengt onze chauffeur ons naar onze eerste stop van de dag: wijnhuis Bric Cenciurio in het charmante dorpje Barolo. We worden er vriendelijk onthaald door Alberto en starten met de eerste wijnproeverij van de dag. Eerlijk, om half elf ‘s ochtends staat mijn hoofd nog niet echt naar alcohol, maar omdat ik het zonde vind niet te proeven, besluit ik een klein slokje van elke wijn te nemen en de rest van het glas weg te gieten. Uitspuwen zoals de professionele wijnproevers gaat me nog net iets te ver.

De prosecco waarmee we beginnen is lekker, maar de witte wijnen weten me maar matig te bekoren. Eens we bij de rode wijnen aanbelanden, sluiten de wijnen al beter aan bij mijn smaakpalet. In totaal krijgen we maar liefst elf verschillende wijnen voorgeschoteld. Uiteraard vergezeld van salsicce en Parmezaanse kaas. We sluiten de proeverij af met een glaasje lekker zoete sprankelende rode schuimwijn. Een stevig begin van de dag. Wellicht komt het door het vroege uur, maar de wijnen die we bij Bric Cenciurio proeven, spreken me minder aan dan die van gisteren bij Poderi Rosso Giovanni.

Na de proeverij strekken we even de benen in Barolo. Het is vrij rustig in de straten, we bewonderen het Castello Falletti di Barolo en lopen tot aan een terras dat een mooi uitzicht biedt op de omgeving. Vlakbij bevindt zich een klein wijnmuseum dat gratis is en verrassend interessant. Het is duidelijk dat deze streek zich volop richt op toeristen die van wijn houden.

Als brave kinderen keren we terug naar ons busje dat ons naar de volgende stop van de dag brengt: Madere in Guarene. We komen aan op iets wat op het eerste gezicht een stoffig erf lijkt. Francesca Allessandria, de boer die ons rondleidt spreekt enkel Italiaans, maar heeft een tolk meegebracht om te vertalen naar het Engels. Wat het grappige effect heeft dat ik de uitleg telkens twee keer te horen krijg (de Italianen in Piemonte spreken heel duidelijk en zijn daardoor makkelijk verstaanbaar).

We maken een wandeling doorheen de wijn- en boomgaarden van het domein. Ook hier is het stoffig. De boer legt uit dat het al veel te lang niet meer geregend heeft en dat de natuur snakt naar wat verfrissend hemelwater. Ondanks het stof geniet ik van de wandeling in het zonnetje en de bloeiende appel-, perzik- en perenbloesems rondom ons.

Na de wandeling is het tijd voor, jullie raden het nooit: een proeverij! We beginnen met een glaasje perencider. Verrassend lekker en helemaal mijn ding. De sidré is gemaakt van Madernassa-peren. Daarna schakelen we over op een wijn gemaakt van een iets minder bekende druivensoort: dolcetto. Vroeger werd deze druivensoort veel gedronken, maar tegenwoordig zijn soorten zoals nebbiolo en barbera populairder. Ook ik ben niet echt overtuigd van deze wijnen.

Natuurlijk mogen de hapjes niet ontbreken: salsicce (die we nog zelf moeten snijden en dat blijkt lastiger dan het klinkt), kaas, broodstokjes en voor het eerst: de befaamde hazelnoten waar de streek zo gekend om is. We krijgen ook een stukje Madernassa-peer te proeven. De peer zelf is heel hard, waardoor hij maanden kan bewaard worden. Gestoofd in wijn zou deze ook heel lekker zijn met een stukje vlees.

Volgende stop: Distilleria Beccaris. Grappa! We moeten even wachten voordat de rondleiding start, want voor ons rondt net een groep studenten-wijnmakers hun proeverij af. Even later is het onze beurt: een duidelijk geblondeerde dame geeft ons toelichting bij het distilleerproces van de grappa, dat net zoals alle distilleerprocessen lijkt op dat van whisky. De basis om grappa te maken is druivenpulp: het restant van de wijnmakerij (schillen, pitten en steeltjes). Distilleria Beccaris koopt de grondstof voor hun grappa in bij diverse wijnboeren uit de streek.

Ik moet toegeven dat ik slechts vijftig procent van de toelichting versta. Het is vrij rumoerig in de verschillende ruimtes van de stokerij en de dame die ons rondleidt, doet niet de moeite te wachten tot iedereen er is alvorens aan haar uitleg te beginnen. Op den duur geef ik het op. Ik vang wel half op dat ze al een paar jaar bezig zijn een splinternieuw bijgebouw te plaatsen, maar versta niet goed wat de reden is dat het bouwproject momenteel stil ligt.

Gelukkig maken de proevertjes veel goed. Het aanbod is ronduit indrukwekkend. We mogen niet enkel verschillende soort grappa proeven, maar ook allerlei likeurtjes in de zotste kleurtjes. De knalrode Amaro vind ik verschrikkelijk slecht, maar de andere kleurtjes staan me wel aan: viooltjes (knalblauw), rozen, jeneverbessen (lichtgroen), kaneel, blauwe bessen, appelsien,… Je kan het zo gek niet bedenken of ze maken er hier likeur van. Ik proef ook brandy, limoncello en amaretto. Vooral de brandy weet mij te charmeren. De plakkerige zoetheid van amaretto kan mij hoe langer hoe minder bekoren. Bij dit alles krijgen we cake van hazelnoten, chocolaatjes met rozijnen in grappa geweekt en in grappa opgelegde abrikozen (dé ontdekking van de dag, overheerlijk!).

Als traktatie voor de collega’s koop ik wat chocolaatjes en voor mezelf die chocolaatjes met rozijnen in grappa. Bij het afrekenen hoor ik de geblondeerde dame een beetje schamper opmerken dat we wel héél véél geproefd hebben. Dat is effectief zo, maar als dat een probleem was, had ze dit moeten zeggen. De lieve dame die de ganse reis in elkaar gebokst heeft, is een beetje gegeneerd en biedt aan om voor een aantal personen bij te betalen. Maar dat voorstel wimpelt de geblondeerde dame af. Dan had ze zich beter die nogal venijnige opmerking niet laten ontglippen, vind ik persoonlijk.

We zijn een dik uur vóór het avondeten geserveerd wordt terug in La Mussia. Tijd om te aperitieven! Met een groepje van zes genieten we van de laatste zonnestralen en een glaasje parelende prosecco, gekocht bij Bric Cenciurio deze ochtend. Nu de zon wegzakt, wordt het frisjes, maar met een fleece aan valt het nog net uit te houden. We eten als appetizer een kaas die weg heeft van heel romige, bijna lopende gorgonzola, deze ochtend gekocht aan een kraampje in Barolo. We doen ons best om de lokale economie te steunen, nietwaar?

Laura heeft weer haar best gedaan en schotelt ons tagliatelle al ragù, lonza di maiale met wortelen en een chocoladepudding als dessert voor. We drinken van de wijnen die we doorheen de dag gekocht hebben. Bij het chocoladedessert hoort natuurlijk een glaasje van die sprankelende rode schuimwijn en dan is er voor de liefhebbers (ikke!) nog een glaasje kaneellikeur. De grappa laat ik vanavond wijselijk aan mij voorbij gaan.

Mijn vriend en ik hebben tijdens het diner een heel fijn gesprek met een apotheker op rust en zijn vrouw. De mens is 74, maar dat is hem beslist niet aan te zien. Hij kent niet alleen veel van wijnen, hij is ook enorm belezen en goed bekend met de Europese geschiedenis. Hij en zijn vrouw hebben als koppel duidelijk al veel gereisd en hij weet veel straffe verhalen op te rakelen.

Een twee zonnige superdag in Piemonte.