Aangezien mijn vriend en ik net iets vroeger ter plekke waren dan mijn broer, begonnen we de proeverij met een glaasje appelschuimwijn van Lepipz. Verrassend lekker! Ik ga jullie niet vervelen met een opsomming van alles wat we dronken, maar ik deed wel mijn best om van elke fles die we proefden een foto te maken. Speciallekes van de dag: de Beierse whisky SLYRS, die toch niet echt spek naar mijn bek was en de Caol ila Blackadder, waarin zowaar zwartgeblakerde stukjes van het vat dreven.

Natuurlijk konden we het niet laten om onze whisky voorraad uit te breiden met een paar extra flesjes. De gelukkigen waren The Glenrothes Whisky Maker’s Cut, Craigellachie 13 en Bunnahabhain 14 Ruby Port Cask Finish. En we kochten ook nog wat chocolade, want iedereen weet dat whisky en chocolade a match made in heaven is.

Na afloop van ons bezoek aan de whisky beurs vervoegde de vriendin van mijn broer ons voor een gezamenlijk avondmaal bij Royal India. De perfecte afsluiter van een fijne en culinair hoogstaande dag.

Omdat we onze collega niet zomaar wilden laten vertrekken zonder een officieel uitwuifmoment, trokken we samen naar Au Bassin om gezellig iets te drinken en meer te vernemen over haar plannen. Toegegeven, de cava daar viel wat tegen, maar gelukkig maakte de Moscow Mule veel goed. Mijn collega en haar man starten hun reis in Mali om vervolgens nog een paar andere landen in Sub-Sahara-Afrika te bezoeken. Ze kozen specifiek Mali als hun eerste bestemming uit omdat mijn collega daar een Foster Parent kindje heeft. Ze is van plan van met een grote valies vol met spullen naar daar te trekken, die daar achter te laten en verder te reizen met de rugzak. Had ik al gezegd dat mijn collega super cool is?

Na twee drankjes begon iedereen honger te krijgen en zakten we met een coalition of the willing af naar Menma voor een lekkere kom ramen. Een aantal van mijn collega’s hadden nog nooit ramen gegeten. Tss, en dat in 2020! Gelukkig viel mijn favoriete fastfoodgerecht bij iedereen in de smaak, ook bij de wat moeilijkere eters. Dat flesje saké erbij was dan ook de kers op de taart.

Ik weet nu al dat ik mijn collega heel erg ga missen. Ze was altijd de rust zelve en was ook de meest ervaren persoon in mijn team. Bij wie ga ik nu terecht moeten met al mijn vragen? Aan de andere kant ben ik realistisch genoeg om te beseffen dat een jaar zo voorbij is. Twee keer met mijn ogen knipperen en ze zal al terug zijn.