Wel een beetje een vreemd moment toen we na amper een uur bijna manu militari uit de zaal gezet werden voor een pauze. Blijkbaar mocht niemand in de zaal blijven (ik had nochtans voorzien om in de comfortabele pluchen zetels tijdens de pauze wat mails te verwerken), want er moesten enveloppes worden klaargelegd op elke zetel. Bij nader inzien bleken die enveloppes een gekleurd bandje te bevatten die de aanwezigen naar de juiste plek voor de lunch zouden leiden. Dat hadden ze mijns inziens toch ook kunnen verdelen vóór de aanvang van de dag of zelfs gewoon bij aankomst. Dan moesten ze nu niet letterlijk mensen uit de zaal wegjagen.

Na de pauze kwam de minister aan het woord, gevolgd door een Q&A waarin gereflecteerd werd op de resultaten van de veldtekening. IKRAAAN had de eer om de voormiddag af te sluiten. Vervolgens was het tijd voor de lunch. De aanwezigen splitsen zich op basis van de hen toegewezen kleurcode op naar verschillende plekken in de Arenberg waar ze hun lunchpakket konden ophalen. Dat lunchpakket was eerder aan de bescheiden kant, maar wel een applaus voor de frisdrank waarvan de opbrengst naar Gaza gaat. (Al vond ik het drankje niet echt lekker, ik heb het toch opgedronken uit solidariteit.)

Het tweede deel van de dag moest ik helaas laten schieten, want ik had samen met twee collega’s om 13u een belangrijke afspraak op een andere plek in Antwerpen. Gelukkig waren daar broodjes, want de lunchbox had niet meteen mijn honger gestild. Het overleg verliep vrij constructief, ondanks de moeilijke boodschap die we brachten. Uiteraard wierp onze gesprekspartner een aantal bezwaren op, maar niets dat niet in de lijn van de verwachtingen lag. We eindigden alleszins op een positieve noot.

Na het overleg vond ik ergens een plekje waar ik kon werken tot ons volgende overleg om 17.30u. Dat overleg verliep iets stroever en moeizamer, moet ik toegeven. Na anderhalf uur was het overleg eigenlijk nog niet volledig afgerond, maar werden we weggeroepen voor het laatste overleg van de dag om 19u. Ook dit overleg duurde langer dan verwacht, maar gaf wel energie, want ik voelde het enthousiasme bij onze gesprekspartner.

Uiteindelijk was ik pas rond half negen aan Antwerpen-centraal en had ik zoveel honger dat ik mezelf besloot te trakteren op Thai streetfood in het piepkleine restaurant Chai’s Choise. Spring rolls en Tom yam kung, meer moest dat niet zijn om een pittig dag in schoonheid af te sluiten. Buiten een Nederlander die, tot mijn grote verbazing, Thais sprak, was ik de enige klant. Nadat de Nederlander vertrokken was, bleef ik als laatste klant over en na mijn bezoek werd de deur van het restaurant dan ook achter mij gesloten.

En treinrit later was ik terug in Leuven.

Werf aan de Kapucijnenvoer:

Krokussen in de Kruidtuin:

#littlemaekers :

Sneeuwklokjes:

En als kers op de taart: een voordeurgesprek in Heverlee met onze vrienden en hun twee geweldige zonen, die overliepen van enthousiasme na hun bezoekje aan Dinopolis! <3

In eerste instantie had ik een beetje schrik dat de bereiding heel gecompliceerd zou zijn, maar dat bleek helemaal niet het geval. Integendeel zelfs, de enige skill die nodig was om deze smakelijke maaltijd te bereiden, was de oven instellen op de juiste temperatuur en de timer op het juiste aantal minuten. Super Easy, Barely An Inconvenience!

Tijdens het koken genoten we van een lekker glaasje cava (met dank aan Kato) om vervolgens, terwijl de zon spectaculair onderging, over te stappen op een heerlijke Roemeense wijn van Convento wines. We maakten het gezellig met lichtjes en kaarsjes, een mooi gedekte tafel versierd met mijn fantastisch bloeiende orchideeën en we haalden zelfs onze vierkanten glazen borden boven die we amper gebruiken omdat ze niet in de afwasmachine passen.

Als voorgerechtje genoten we van asperges met gemarineerde zalm en een kruidenvinaigrette:

Het hoofdgerecht was gebakken kabeljauw met gekonfijte prei, gratin van vergeten groenten en mosterdsaus, prachtig geschikt door mezelf:

En als dessertje een creatie van gepocheerde peer en melkchocolade en kalamansi en roomijs van gezouten karamel, vergezeld van een muscat dessertwijntje:

Als afsluiter keken we nog een filmpje op Netflix. Perfecte avond!

Na dit kleine akkefietje, zocht ik mij een plek in de bijna tot aan de nok gevulde PDS. Gelukkig is het voor een persoon alleen makkelijk om een vrije stoel te vinden en zat ik al bij nog redelijk goed. Na een muzikale intro van het Arenbergkoor (waarvan ik eerlijk gezegd niet zo onder de indruk was), kwam een hele reeks notabelen aan het woord. Uitschieters waren afscheidnemend burgervader Louis Tobback (ik hoop dat ik nog zo rad van tong en snel van geest ben op die leeftijd), minister van Staat Mark Eyskens en hertog Leopold Engelbert van Arenberg die in maar liefst vijf talen het publiek te woord stond. Al denk ik dat ik één van de weinige geweest zal zijn, die de Russische uitdrukking ook effectief verstond.

Ik was trouwens danig onder de indruk van presentatrice Marlène de Wouters (uiteraard moesten ze voor een evenement dat rond de adel draait iemand met een adellijke achternaam uit de kast halen), die de bron van de eeuwige jeugd gevonden heeft, of een bijzonder goeie botox specialist frequenteert. Wat er ook van zij, geen rimpeltje viel er te bespeuren op haar gezicht. Ik wou dat ik dat ook van het mijne kon zeggen.

Het feestelijke moment werd afgesloten door de koperen klanken van de Leuvense Jachthoornkring Jachtmeesters van Arenberg. Toepasselijker kon amper.

Daarna trokken al de aanwezigen naar het M Museum en de Universiteitsbibliotheek voor de vernissage van de tentoonstellingen die die avond geopend werden. Ik moet zeggen dat ik niet verder geraakt ben dan M. De tentoonstelling daar was zo boeiend dat ik liever mijn tijd nam om deze grondig te bewonderen. Bijzonder indrukwekkende collectie bruiklenen die speciaal voor deze gelegenheid bij mekaar gebracht is. Gaat dat vooral zelf zien, zou ik zo zeggen.

Winnaars waarin ik mij volledig kon vinden:

Philippe Van Snick:

Johan Gimonprez:

En Leuvense trots Gijs Van Vaerenbergh:

Roloogmoment van de avond: de Ultima voor Femma (sorry naaiende medemensen):

Muzikaal intermezzo verzorgd door Coely, één van de talenten waarvan ik nog nooit had gehoord. Wellicht omdat haar muziek niet bepaald mijn ding is. Of misschien gewoon omdat ik oud begin te worden.

Alle winnaars op een rijtje:

In het algemeen vond ik dat de uitreiking te lang duurde: het geheel een half uur inkorten, zou de show zeker ten goede gekomen zijn. Al was deze editie gelukkig minder tenenkrullend dan vorig jaar. Helaas slaagde de receptie er niet in om de avond op een hoge noot te laten eindigen. Het self service systeem aan de bar zorgde voor een bottle neck en de veganistische hapjes waren 1. bijzonder onhandig om te eten en 2. niet geweldig lekker. Spijtig.

Degustatiehapjes
—
Kort gebakken kreeft
gesmolten prei en dragon,
gelei en schuim van schaaldieren
~
Sint-Jakobsoesters ‘à la plancha’
structuren van knolselder, Ibericoham en Spaanse amandelen
~
Risotto van ‘Itamae’-rijst
bospaddenstoelen en herfsttruffel,
schilfers gerijpte parmezaan
~
Rug van hertenkalf
geglaceerde chiconnettes,
gel van veenbessen en gelei van jonagold appel
~
Dessert Arenberg
—
Zoetjes

En óf het lekker was.