Het uitchecken verloopt tot onze verbazing vlotjes. Ditmaal kunnen we dus op het gemak fietsen naar het Museumplein. Natuurlijk zijn de tickets voor het Van Gogh Museum ook volledig uitverkocht en we zien dat de medewerkers aan de ingang verschillende toeristen zonder tickets moeten wegsturen. Blij dat ik de moeite heb genomen om alles op voorhand vast te leggen!

En ja, in het Van Gogh Museum overvalt mij hetzelfde gevoel als in het Rijksmuseum. Gewoon té veel mensen om echt van de kunst te kunnen genieten. Al begrijp ik natuurlijk volkomen dat musea proberen hun aantal bezoekers te maximaliseren om zoveel mogelijk inkomsten te genereren. Het is voor mijn vriend en mezelf de tweede keer dat we het Van Gogh Museum bezoeken. Ons vorige bezoek dateert echter van 2004, toen er nog geen apart onthaalgebouw was. De indeling van het museum is helemaal veranderd, maar veel van de werken herinner ik me nog van mijn vorige bezoek. Het tragische leven van Van Gogh in combinatie met de prachtige kunstwerken, het blijft fascineren.

Voor de lunch zoek ik op googlemaps een restaurant in de buurt van het Museumplein. En zo komen mijn vriend en ik terecht bij Anjappar, een werkelijk uitstekende Indiaas restaurant. Al was het een vergissing om een mojito te bestellen, want we krijgen duidelijk een voorgemengd exemplaar uit een fles geserveerd. Gelukkig maken de heerlijke thali en de mango lassi dat meer dan goed. En mijn vriend smult van zijn favoriete gerecht: chicken tikka massala. De bediening is vlot en vriendelijk en na een uurtje staat we alweer buiten.

We springen op de fiets naar het Koninklijk Paleis en zijn zelfs voor op schema. Helaas moeten we slalommen langs veel te veel wegenwerken, begint het onderweg weer te regenen en weigert de ondergrondse fietsenparking mijn bankkaart te herkennen, zodat we onze fiets daar niet kunnen parkeren, maar noodgedwongen terecht moeten in een overvolle bovengrondse fietsenstalling. En zo komt het dat we toch pas om 14.30u aan het Koninklijk Paleis zijn. De reden dat we wat tijd willen winnen, is dat de trein die we oorspronkelijk wilden nemen opeens van de treintabellen verdwenen is. In plaats van iets meer dan twee en een half uur zullen we nu bijna 3 uur en een half uur doen over onze tocht van Amsterdam naar Leuven. Wellicht het gevolg van werken aan het spoor.

Ook in het paleis is het een overrompeling van bezoekers. Gelukkig beschikken de daar over een supermedewerker die pendelt tussen de vestiaire en de uitleenbalie voor de audioguides om de wachtlijnen weg te werken. Het paleis zelf is uiteraard bijzonder indrukwekkend. Zoveel rijkdom in handen van één familie, ik blijf het er moeilijk mee hebben.

En jawel, we blijven toch weer langer plakken dan gedacht, waardoor we op de terugweg naar het hotel flink doortrappen in de hoop nog de trein van 16.57u te kunnen halen. Op zo’n tiental minuten van het hotel stoppen we even om het hotel te bellen en hen te vragen al een taxi te bestellen, in de hoop dat we dan rechtstreeks bij aankomst onze valiezen kunnen ophalen en in de taxi springen. Natuurlijk neemt er niemand op en begint het op de koop toe te regenen.

We komen dus puffend en nat in ons hotel aan. We geven de sleutel van onze huurfietsen af en vragen meteen een taxi te bellen. We pikken onze valiezen op, gaan nog snel naar het toilet en daar is de taxi al. Afgaande op googlemaps gaat het niet meer lukken om tijdig in Amsterdam Centraal te geraken, maar onze taxichauffeur heeft er goeie hoop op.

In het begin van de rit gaat alles vlot, maar aangezien het op de weg drukker en drukker wordt, bergen mijn vriend en ik de hoop op om de trein van 16.57u te halen. We zullen wel iets gaan drinken het Amsterdam-Centraal en de trein een uur later nemen. De taxi neemt echter een shortcut die googlemaps duidelijk niet kent en zet ons 7 minuten voordat onze trein vertrekt af voor het station. We spurten met onze valiezen en rugzakken naar het juiste perron en zijn nog net op tijd om onze trein te halen. Iets dat we geen van beiden verwacht hadden.

De reis verloopt verder vlot. We rijden in één ruk naar Zaventem luchthaven en stappen daar over op een trein naar Leuven.

Thuis na een bijzonder vermoeiend weekend.

Ik vrees even dat we niet tijdig in het Rijksmuseum zullen geraken en dat ons de toegang tot de razend populaire Vermeertentoonstelling zal ontzegd worden. Mijn vriend en ik breken dan ook alle fietssnelheidsrecords en komen tot mijn grote opluchting vier minuten voor tien uur in het Rijksmuseum aan. Helaas hielden we het ook deze fietstocht niet droog. De weergoden zijn ons in Amsterdam nog niet echt goed gezind geweest.

We worden zonder problemen in het Rijksmuseum binnen gelaten en volgen de blauwe lijnen naar het begin van de Vermeertentoonstelling. Tot onze grote vreugde zijn er lockers waar we onze spullen in kwijt kunnen. Dat de Vermeertentoonstelling populair is, blijkt duidelijk uit de massale hoeveelheid volk die zich voor de in totaal 27 schilderijen verdringt. De schilderijen zijn meesterlijk, maar echt genieten van de verstilde schoonheid van de werken van Vermeer is tussen al dat volk niet zo evident.

Na ons bezoek aan Vermeer lassen we een middagpauze in bij het Grand Café van het Rijksmuseum. We moeten kort aanschuiven, maar krijgen dan een plekje aan het hoge tafel toegewezen. Mijn vriend laat zich verleiden door de dronken hoenderpastei, een gerecht geïnspireerd door Vermeer en ik bestel een aspergesoep met achterham. Beide gerechten zijn erg lekker en verzorgd en we genieten allebei van het Oud Hollandsch likeurtje van ‘Van Wees’ dat bij de Vermeer koffie special van mijn vriend wordt geserveerd. Het likeurtje draagt de poëtische naam bruidstranen en er drijven zowaar goud- en zilverblaadjes in de likeur.

Na deze verkwikkende lunch bezoeken we de rest van het Rijksmuseum. Ook hier is er massaal veel volk aanwezig in alle zalen, met als uitschieter uiteraard de Nachtwacht van Rembrandt. De rijkdom van de collectie is overweldigend en op een gegeven moment merk ik dat mijn hersenen al deze culturele rijkdom niet meer verwerkt krijgen. We wandelen dan ook op een iets sneller tempo door de laatste zalen.

Op naar onze volgende bestemming: een kaas- en wijnrondvaart die vertrekt vanaf het station van Amsterdam-centraal. We fietsen (door de regen, we zijn het ondertussen al gewoon) naar Amsterdam-centraal en parkeren onze fiets in de ongelooflijk fantastische en gloednieuwe, ondergrondse fietsenstalling Stationsplein aan de Prins Hendrikkade. Een vriendelijke meneer overhandigt ons een dagpas waarmee we onze fiets gratis 24 uur mogen parkeren. Wat een luxe!

We zijn een kwartier te vroeg voor onze rondvaart met Flagship Amsterdam en sluiten aan bij een rij wachtende mensen. Blijkt dat dit de deelnemers zijn voor de rondvaart van 17.15u en niet die van 17.30u waarvoor wij tickets hebben. Uiteindelijk loodst de zeer vriendelijke meneer van Flagship Amsterdam ons naar de juiste boot die aan een andere aanlegsteiger ligt. De boottocht was niet wat ik oorspronkelijk voor ogen had: ik wilde graag een boottocht maken waarbij je aan boord een menu kon consumeren. Helaas was ik te laat om nog zo’n boottocht te kunnen boeken. Mijn vriend vond als alternatief een tocht van één uur met kaas en wijn.

De rondvaartboot is met plastic schermen afgedekt zodat we beschermd zijn tegen de regen, maar de plastic raampjes dampen al snel helemaal aan door de vochtige kledij van alle aanwezigen, waardoor we eigenlijk niet veel kunnen zien. Het kaasbordje bestaat uit standaard Hollandse jongen en oude kaas en de wijn, geserveerd in plastic bekertjes, is zowat de goedkoopste Zuid-Afrikaanse wijn die je op de markt kan krijgen. Al ben ik wel gecharmeerd door het enthousiasme van de Mexicaanse jongedame die ons van uitleg voorziet tijdens onze tocht. Het merendeel van de deelnemers aan de boottocht zijn Amerikanen, die maar al te graag een Heineken drinken. Enfin, ik zou de boottocht persoonlijk niet aanraden, al vermoed ik dat de ervaring met een open boot en mooi weer heel anders zal zijn.

Na de boottocht trekt de hemel open en kunnen we op weg naar restaurant MAX een paar prachtige foto’s maken van de weerspiegeling van de herenhuizen in de grachten.

Wanneer we in restaurant MAX aankomen, zit aan het tafeltje naast ons hetzelfde Amerikaanse koppel waarmee we een uurtje geleden op de boot zaten. Het is ook in Amsterdam een kleine wereld! Mijn vriend en ik bestellen de Indonesische rijsttafel en genieten van al het lekkers dat de Indonesische keuken ons te bieden heeft. Een tweegangenmenu voor 39 euro, daar kan een mens niet voor sukkelen. De gerechten zijn erg smakelijk en ook de wijn is heerlijk. Een verademing na de Zuid-Afrikaanse wijn op de boot.

Javanese chicken satay on a crispy marinated vegetables:

Beef rendang slowly cooked with coconut and spices, giant shrimps in red curry cream, Balinese chicken curry, Spicy egg plant curry, Oriental spiced soy chicken, egg in yellow sauce, vegetable curry in Indonesian coconut sauce, spicy shrimp crackers, aromatic pandan rice, gado gado, a fresh vegetable salad with spicy Javanese peanut sauce dressing:

We sluiten de maaltijd of met een lekkere oude jenever en klinken op onze laatste avond in Amsterdam. En ja, ook nu houden we het bij de terugtocht naar het hotel niet volledig droog. We zijn er ondertussen al aan gewend geraakt.

We informeren aan de hotelbalie of het, na al dat gepruts deze ochtend, gelukt is beide boekingen correct aan te rekenen. De vriendelijke dame kijkt het na voor ons en komt tot de conclusie dat onze extra privénacht aangerekend is op de kredietkaart van het werk van mijn vriend. Ze stelt ons echter gerust dat ze dit nog kan corrigeren. Tja, stagiairs maken nu eenmaal fouten.

Ik start met de kleine tentoonstelling van Lebohang Kganye. Vooral de foto’s waarbij ze zichzelf met dezelfde outfits op dezelfde plekken fotografeert als haar te vroeg gestorven moeder om dan vervolgens haarzelf in de oude foto’s van haar moeder toe te voegen, vind ik erg bijzonder. Ik kan me voorstellen dat het maken van deze reeks foto’s bijzonder therapeutisch geweest moet zijn voor haar.

En dan begin ik aan de tentoonstelling waarvoor ik eigenlijk gekomen ben: House of Bondage van Ernest Cole. Een mokerslag van een tentoonstelling. Ernest Cole was een Zuid-Afrikaanse fotograaf die met zijn foto’s de levens van zwarte Zuid-Afrikanen tijdens het apartheidsregime in beeld bracht. Cole slaagde erin zichzelf te laten herclassificeren van ‘zwart’ naar ‘gekleurd’ en kreeg zo toegang tot plekken waar de meeste Zuid-Afrikanen werden geweerd. Hij waagde zijn leven door de grimmige realiteit van rassenscheiding te fotograferen. Uiteindelijk werd hij verbannen uit zijn geboorteland na de publicatie van House of Bondage in 1967. Het boek klaagt de mistoestanden van het apartheidsregime aan. Hij vluchtte weg uit Zuid-Afrika en kwam uiteindelijk via Zweden terecht in de VS, maar ook daar ervoor hij helaas de onrechtvaardige behandeling van zwarten. Hij stierf op 49-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker, enkele dagen na de vrijlating van Nelson Mandela in 1990. In 2017 werden 60.000 negatieven en contactafdrukken van Ernest Cole gevonden in een kluis van een Zweedse bank. Naast nooit eerder gezien werk in kleur uit zijn tijd in Amerika, bevatte de kluis ongepubliceerde foto’s en contactafdrukken van House of Bondage.

De naam Ernest Cole was mij voor deze tentoonstelling volledig onbekend, maar amai, zijn werk komt binnen. De zwartwit foto’s tonen de onmenselijkheid van een regime dat burgers als inferieur beschouwt. De contrasten tussen de volgepakte beestenwagons die zwarte mensen moesten nemen naar hun werk en de halflege wagons die blanken namen, de gelaten blikken in de ogen van de zwarte mijnwerkers, de onmenselijke omstandigheden waarin de mijnwerkers gehuisvest worden, het is moeilijk om onder woorden te brengen. Chapeau voor de moed die het moet gevergd hebben om tegen dit regime in te gaan. Spijtig dat het werk van Ernest Cole niet beter gekend is. Hopelijk verandert deze tentoonstelling daar iets aan. Al was er jammer genoeg bijzonder weinig volk.

Ik sluit mijn bezoek aan het FOAM af in het museumcafé waar ik een appelsapje drink. Ik check mijn persoonlijke mail en merk dat ik deze ochtend een mail gekregen heb van de organisatie waarbij ik de street art tour geboekt had: de toer is helaas geannuleerd. Snik. De mail vermeldt een telefoonnummer waarnaar je kan bellen om eventueel aan te sluiten bij een andere tour, dus ik besluit een poging te doen om een nieuwe namiddagactiviteit te vinden. Mijn telefoontje gaat door naar voice mail en in het bericht wordt een ander gsm-nummer opgegeven. Ik bel opnieuw en krijg een vriendelijke Nederlander aan de lijn die meedeelt op de trein naar België te zitten, maar hij zal een berichtje sturen naar zijn collega om me terug te bellen. Iets later krijg ik effectief telefoon. De boodschap is duidelijk: deze week organiseren ze geen gegidste tochten. Ik kan niet anders dan me daarbij neerleggen, maar vraag me dan wel af waarom ik dan zonder problemen een tour kon boeken én betalen. Had ik geweten dat had ik misschien nog iets anders kunnen regelen.

Ik ben teleurgesteld, maar besluit het niet aan mijn hart te laten komen. Het is mooi weer en ik fiets naar de 9 straatjes om daar wat rond te kuieren. Ik kom langs allerlei leuke winkels en verbaas mezelf over de langer rij wachtenden bij Fabelfriet, duidelijk het meest populaire frietkot van heel Amsterdam. Ze hebben zelfs stewards ingezet om de wachtrij te managen en voor al de zaken in de straten rondom Fabelfriet staan bordjes dat het verboden is friet voor hun uitstalraam te consumeren. Ik stap binnen bij Joe & The Juice en verwen mezelf met een lekkere smoothie. Ik kuier verder en geniet van de mooie Amsterdamse grachten en het mooie weer. Ik passeer een bakkerij waaruit de heerlijke geur van vers gemaakte stroopwafels mij tegemoet komt. De zaak heeft een werkelijk prachtig interieur versierd met mooie tegels en ja, ik bezwijk en koop mij een gigantische verse stroopwafel van bakkerij Egstorf. Heerlijk! En tegelijkertijd heel blij dat de vriendelijke dame die mij de stroopwafel overhandigde mij een vochtig doekje heeft meegegeven, want wat een ongelooflijke plakboel!

Ik wandel op mijn gemak verder naar de Dam, bewonder het Koninklijk Paleis en het mooie interieur van Magna Plaza. Rond vijf uur begeef ik me terug naar mijn fiets die ik aan de Herengracht heb achter gelaten en fiets terug naar het hotel. Ik beantwoord wat werkmails tot mijn vriend terug is van de conferentie.

We vertrekken samen naar restaurant Bolenius, op een vijftal minuten fietsen van ons hotel. We slalommen tussen de regendruppels door en komen net voor het uitbarsten van de regenbui aan bij het restaurant. Bolenius maakt zijn naam van beste groentenrestaurant van Nederland dubbel en dik waar. We genieten van de zelfgekweekte groenten uit hun eigen moestuin en de bijzondere smaakcombinaties vergezeld van de heerlijkste wijnen. Hét hoogtepunt van de avond is zonder twijfel het signatuurgerecht van chefkok Luc Kusters: een rode biet uit de klei. Een medewerker van Bolenius komt de biet aan onze tafel uit de klei verlossen en serveert de heerlijke rode biet in plakjes gesneden op ons bord, afgewerkt met een saus van morieljes. Fantastisch!

Appetizers

De moestuin van de Zuidas:

Leidse Hutspot, pastinaak, witte boon, ui:

Asperge, scheermessen:

Tarbot, hete bliksem, abrikoos, wortel:

Lam, doperwten, groene kruiden, zeewier:

Rode biet uit de klei met morielje:

Vijf keer lactose dessert:

Na deze culinair uitmuntende avond fietsen we voldaan terug naar ons hotel.

Na het ontbijt regelen mijn vriend en ik aan het onthaal van ons hotel twee huurfietsen voor de komende vier dagen, want NH Amsterdam Zuid ligt niet meteen in het toeristische hart van Amsterdam. Ik neem afscheid van mijn vriend die samen met zijn collega’s naar de conferentie vertrek en beantwoord zelf nog een paar mails vooraleer te vertrekken. Er zijn nog een paar dringende mails binnen gekomen, waardoor ik later vertrek dan gepland. Ik vloek inwendig, want ik weet dat googlemaps de fietstijd altijd nogal optimistisch inschat en ik weet ook niet hoe makkelijk ik mijn fiets kwijt geraak in de buurt van het Moco (Modern Contemporary Museum). En natuurlijk begint het onderweg tijdens de fietstocht opeens stevig te regenen. Gelukkig ben ik daarop voorzien met mijn Hollandse fietsjas en hou ik het redelijk droog.

Op het museumplein aangekomen, parkeer ik mijn fiets in de overvolle fietsenrekken en haast me naar de ingang van het Moco. Ik haal opgelucht adem dat ik om 10.20u met mijn ticket van 9.45u nog steeds binnen mag. Het is verschrikkelijk druk in dit privémuseum gelegen in de historische Villa Alsberg. Het herenhuis is eigenlijk te klein voor al dat volk en helaas zijn er geen lockers. Bovendien moeten rugzakken op de buik gedragen worden. Ik zucht met mijn zware fotografierugzak en natte jas, maar door de warmte binnen droog ik snel op en er vallen tot mijn grote opluchting wel wat knappe werken te bewonderen. Het contrast tussen de hedendaagse kunstwerken en het statige herenhuis werkt alleszins.

Uiteraard is Banksy de publiekslieveling bij uitstek en iedereen wil een foto van zijn meest bekende werk: het meisje met de rode ballon. Er is ook een kamer gewijd aan NFT-werken, maar die spreken mij wat minder aan. Het Moco bezit ook werk van Basquiat (fan sinds ik zijn tentoonstelling zag in Londen), Jeff Koons, Andy Warhol, Marina Abramović en Yayoi Kusama (die ik leerde kennen op Jeju Island). Grote namen die vooral dienen om het publiek te lokken, want het aantal werken van hen in hun collectie is zeer beperkt. Ik maak kennis met een nieuwe kunstenaar die me bijzonder weet aan te spreken met zijn gigantisch realistische schilderijen. THE KID heeft alleszins talent en ik hoop dat hij doorbreekt met zijn werk.

In de kelder zijn een paar ruimtes gevuld met van die kleurrijke kunstwerken die oneindig weerspiegelen. Een gimmick die ik ondertussen al een beetje beu gezien ben. Ik bekijk nog een paar werken in de tuin van het herenhuis en maak vervolgens wat foto’s van het mooie Rijksmuseum onder een dreigende wolkenhemel.

Het weer is helaas niet wat ik gehoopt had en de initieel voorspelde zon en aangename temperaturen blijken in realiteit extreem wisselvallig weer en zeer frisse temperaturen. Ik heb deze ochtend zelfs handschoenen aangedaan voor mijn fietstocht.

De plannen om gezellig te gaan wandelen in Amsterdam centrum berg ik dus op en ik wandel een beetje op goed geluk het Stedelijk Museum binnen, mijn tweede museum voor moderne en hedendaagse kunst van de dag én tot mijn grote vreugde hebben ze hier een vestiaire! Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door de collectie. Het museum toont werken van 1880 tot nu en neemt de bezoeker mee op een boeiende reis doorheen de kunstgeschiedenis. Wat mij bijzonder aanspreekt zijn de werken die als onderwerp de vroegere Nederlandse koloniën hebben: Suriname en Indonesië. Werk waarmee ik helemaal niet vertrouwd ben. Knap ook dat het museum de wandaden uit het koloniale tijdperk benoemt. Ik maak ook kennis met twee belangrijke figuren in de strijd voor onafhankelijkheid: de Indonesische schrijver, dichter en politicus Rustam Effendi en de activist en schrijver Anton de Kom uit Suriname, die in april 1945 overleed in het concentratiekamp Sachsenhausen.

En yep, ook hier valt werk van Yayoi Kusama en Jeff Koons te bewonderen, werken die wel van iets hogere kwaliteit zijn dan de werken die ik in het Moco zag. Ik spot ook werk van Matisse, Picasso, Chagall en zelfs onze eigen Ensor. Ook fijn dat het museum de nodige aandacht besteed aan vrouwelijke kunstenaars. En het was er een pak rustiger dan in het Moco! Wellicht omdat ze in het Stedelijk Museum geen Banksy hebben.

Een onverwachte meevaller, dat Stedelijk Museum, want ik sta pas weer buiten om half vijf. En kijk, de regen heeft zowaar plaatsgemaakt voor een streepje blauwe lucht. Ik fiets op het gemak terug naar het hotel, neem een douche om het fietszweet van mijn lijf te spoelen en beantwoord nog wat werkmails totdat het tijd is om weer op de fiets te springen en te vertrekken naar het restaurant dat ik deze avond gereserveerd heb. Mijn vriend vertrekt rechtstreeks vanaf de conferentie naar Asian fusion restaurant UMAMI by Han, dus we treffen elkaar daar voor de deur.

Uit pure gemakzucht gaan we voor de Bib gourmand menu. Veel makkelijker dan kiezen uit het overdonderende aanbod aan sharing gerechtjes. We drinken een glaasje wijn bij de gerechten, die geserveerd worden door een zeer sympathiek meisje dat haar best heeft gedaan de uitleg van de verschillende flessen wijn te memoriseren, maar overduidelijk helemaal niets van wijn kent.

Shellfish Salad en Umami Duck:

Umami Duck: eendenborst, komkommer, zeewier, sjalotvinaigrette:

Shellfish Salad: rivierkreeft, garnalen, roodlof, kreeftenbouillon:

Baby Carrot en Tuna a la Plancha:

Tuna a la Planche: verse tonijnfilet, basilicum crème fraiche, wakame, konjac noedel, knoflook, sojasaus:

Baby Carrot: gedroogde bospeen, aardappelkrokantjes, truffelmayonaise, jus van groente:

Crispy Crabby en Thai-style Prawns:

Thai-style Prawns: gamba, wakame zeewier, koriander, Thaise vissaus:

Crispy Crabby: krokante soft-shell krab, gerookte zalm, romige vissaus, taugé:

Quail en Lamb Rendang:

Lamb Rendang: gestoofde lamsfilet, kidneyboon, kokos/cashewnoot crumbles, rendangsaus:

Quail: kwartelborst, pastinaakpuree, Chinese bonensaus, tuinerwten:

Het dessert laten we voor wat het is en ik sluit de avond af met een heerlijke Tokyo mule (een variate op de alom gekende Moscow Mule met saké in plaats van wodka).

We fietsen op het gemak terug naar ons hotel, gebruik makend van de werkelijk fantastische fietsinfrastructuur in Nederland. Amai, daar kunnen we in België nog wat van leren.

Op tijd in bed, want morgen moeten we er weer vroeg uit.

Normaal zou de trein om 21.35u aankomen in Amsterdam Centraal, maar met het doel in zicht ging de trein alsmaar trager rijden en uiteindelijk kwam ik aan met een dik kwartier vertraging. Ik stapte de eerste de beste taxi in die ik kon vinden en liet me afzetten aan de ingang van NH Amsterdam Zuid, alwaar mijn vriend me al stond op te wachten om mijn bagage te helpen dragen en mij naar de juiste kamer te begeleiden. Mijn vriend was immers al sinds maandag met zijn collega’s in Amsterdam voor een bezoek KubeCon. Een kans om op kosten van zijn bedrijf op hotel te kunnen gaan, laat ik natuurlijk niet liggen.

Ik kuste mijn vriend, zette mijn spullen af op de kamer en vervolgens dronken we nog een glaasje Chardonnay in de bar van het hotel om te klinken op onze hereniging.

Omdat mijn vriend vroeg op moest voor zijn conferentie en ikzelf ook een goed gevulde agenda had voor deze vierdaagse in Amsterdam, maakten we het niet laat. Een goede nachtrust was welkom.

Lunch van de dag: een boterham met huisgemaakte makreelsalade. Heerlijk! En als afscheidscadeautje kreeg ik een potje honing mee naar huis van de bijen op ‘t dak van De Brakke Grond.

Het inchecken verliep vlotjes. Bij de security werd ik, zoals ik dat ondertussen al gewoon ben, er weer uitgepikt. Ditmaal werd gans mijn fototoestelrugzak gecontroleerd door een (gelukkig) bijzonder vriendelijke zwarte man. Hij bood zelfs aan model voor mij te staan bij mijn terugkeer. Ik glimlachte beleefd, pakte mijn spullen een liep in de richting van gate E waar ik iets na zeven uur mijn vriend (wiens vlucht uit Genève ook vertraging had) trof bij een gigantische stapel chocolade van Tony’s Chocolonely.

Het was de dag van de vertragingen want onze vlucht naar Seoul had ook een uur vertraging. Oh well, gelukkig was er Netflix om ons te entertainen tijdens het saaie wachten aan de gate. Ik had het door Netflix geproduceerde Korean drama Black gedownload om alvast in de juiste sfeer te komen. Buiten dat uur vertraging verliep alles vlotjes. Ik koos ervoor niet te slapen tijdens de vlucht, in de hoop zo meteen in het juiste ritme te komen bij aankomst in Seoul. En hoera: we kregen bibimbap als avondmaal!

Op de luchthaven werden we opgehaald door een Koreaanse taxichauffeur, voor ons geregeld door Koreareizen.com, het reisbureau dat ik gebruikte om de reis te boeken. De chauffeur stond duidelijk al een tijdje op ons te wachten, maar moest nog even geduld uitoefenen, want mijn vriend en ik moesten nog onze simkaarten ophalen. De één uur durende taxirit naar het hotel was één grote flashback voor mij. Een fijn weerzien met Seoul en omgeving.

In het New Kukje hotel aangekomen, dropten we onze valiezen op de kamer, fristen we ons op, kleedden ons in een zomerse outfit (het was ongeveer 28 graden en vochtig warm) en trokken de stad in op zoek naar een lekker avondmaal. Dat vonden we in de vorm van een authentieke Korean barbecue met varkensvlees in één van de smalle straatjes achter ons hotel. Ons vlees werd voor ons bereid door een ober voorzien van een heuse brander. Spectaculair én fotogeniek. Al had hij wel eens mogen lachen voor de foto. De hoeveelheid vlees die we besteld hadden, bleek aan de grote kant en die extra portie gebakken rijst (jawel, ook gebakken op de gril van de barbecue) was er wellicht te veel aan. Maar toch slaagden we erin bijna alles weg te werken.

Om dit overvloedig avondmaal te verteren, besloten we de benen te strekken langs de Cheonggyecheon, een smalle rivier die sinds 2005 opnieuw is open gelegd en waarlangs een mooie, groene voetgangerszone is aangelegd die ‘s avonds sfeervol verlicht is. Op verschillende plekken zijn stapstenen aangelegd om de andere oever te bereiken en langsheen de rivier staan verschillende informatieborden met uitleg over de geschiedenis van de buurt. Bijzonder fijn om te wandelen en dat vonden wij niet alleen. Talloze koppeltjes zaten verliefd in elkaars ogen te kijken aan de oevers van de rivier of gezellig samen iets te eten.

Helaas werd onze wandeling nogal abrupt afgebroken toen zo rond half tien een stevige regenbui losbrak. Meteen hoorden we allerlei boodschappen doorheen de luidsprekers komen, waarvan we uiteraard niets begrepen. Gelukkig was er een Koreaanse man zo vriendelijk om ons te komen zeggen dat er gevaar op overstroming bestond en dat we de bedding van de rivier best zo snel mogelijk verlieten. We hadden al her en der overstromingswaarschuwingen gezien, dus namen we het zekere voor het onzekere en verlieten we de voetgangerszone.

We zochten een plek om te toasten op onze eerste avond in Seoul en kwamen terecht in een bar in een kelderverdieping die wel gezellig was, maar waar de drankenkaart me wat tegen viel: het aanbod bestond voornamelijk uit bier. Ik probeerde de midori cocktail, maar die bleek zo zoet te zijn dat het me wijs leek de rest van de reis cocktails te vermijden en zoveel mogelijk traditioneel Koreaanse dranken te bestellen.

Na één drankje hielden we het voor bekeken en keerden we terug naar ons hotel. De vermoeidheid sloeg toe en een goede nachtrust zou ons deugd doen.

De Heineken Experience bleek spijtig genoeg een beetje een tegenvaller. Veel te commercieel voor een conferentie waarbij alles rond cultuur draaide. We vermoedden zelfs een dikke sponsorcheque van Heineken, maar de organisatie ontkende dit met klem.

Nu, ik kan me voorstellen dat de Heineken Experience een fijne ervaring is voor een niet zo goed op de hoogte zijnde buitenlander die voor het eerst in Amsterdam komt. En jawel, op zich zit de rondleiding best wel goed in mekaar, maar uitpakken met de titel ‘best beer in the world’, tja dat strijkt mij toch ietwat tegen de haren in. Het hoogtepunt van de rondleiding was de klassieke brouwzaal met de mooie koperen brouwketels, gevolgd door de paardenstallen. Ik maakte op goed geluk wat goprofoto’s, maar geen enkele echt geslaagde. De proeverij op het eind liet ik feestelijk aan mij voorbij gaan, maar ik maakte wel een filmpje zodat jullie kunnen meegenieten van de hopsmaak van Heineken.

De receptie naderhand was wel dik in orde. Tot mijn grote opluchting schonken ze ook wijn en de hapjes waren uitstekend van kwaliteit. Extra punten voor de surf and turf!

Na misschien nét iets te veel glazen rode wijn, was ik blij dat er buiten een bus op ons stond te wachten die mij veilig naar mijn hotel terug bracht.

In nog geen twee uur bracht de Thalys mij van Brussel Zuid naar Amsterdam, alwaar het weer al even hard kwakkelde als in België. Ik voelde mij bij aankomst in hotel Ibis Amsterdam Centre te moe om nog een stapje in de wereld te zetten. Ik beantwoordde nog wat mails en las voor het slapen gaan enkele bladzijden in Paper Towns van John Green. Eigenlijk is de doelgroep van dit boek pubers, maar dat wil niet zeggen dat ik er zelf niet mee van kan genieten.

Hotel Ibis Amsterdam Centre was een verschrikking. De ligging was nochtans ideaal, vlak naast het station, enfin ja, in feite boven het station. Want de twee delen van het hotel lagen aan verschillende zijden van het spoor. Helaas was men bij de bouw blijkbaar vergeten dat treinen nogal veel lawaai maken. De muren van Ibis Amsterdam Centre leken wel van karton. Verschrikkelijk slecht geslapen.

Gelukkig was de conferentie zelf wel een succes. Dit moet zowat de best georganiseerde conferentie zijn die ik ooit heb meegemaakt. Alle sessies begonnen stipt op tijd en geen enkele sessie liep uit. De dagvoorzitter deed uitstekend werk, de sprekers waren zeer goed en het eten was heel erg lekker. Vooral de eerste dag was de lunch om duimen er vingers af te likken. Er was zelfs wijn voorzien. De tweede dag was het iets minder: gewoon broodjes en een soepje, maar de gelegenheid om een echte Hollandse kroket te eten, kon ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan.

Ook inhoudelijk was de conferentie een hoogvlieger. Interessante mensen ontmoet en inspiratie opgedaan voor een conferentie die wij zelf gaan organiseren in het najaar. En oja, de aanwezigen konden een Rembrandt bewonderen door een computer geschilderd! Het computerprogramma maakte dit portret op basis van een analyse van al de portretten die Rembrandt in zijn leven geschilderd heeft. Fascinerend, nietwaar? En zo goed als echt!

En, en, en, het vervoer van en naar de conferentie gebeurde per boot. Per boot! Veel meer is er niet nodig om mij blij te maken!

Alleen het bezoek op donderdagnamiddag aan het EYE Filmmuseum viel mij wat tegen. Ik had heel erg uitgekeken naar het bezoek aan dit schitterend staaltje moderne architectuur, maar de presentatie die we er kregen was niet echt wervend en het getoonde filmpje ronduit saai (ok, een tweede nacht slecht geslapen, maakte dat ik sommige momenten amper mijn ogen kon open houden).

Ook het bezoek aan het nieuwe gebouw waarin het EYE archief gevestigd was, bracht niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Ik had gehoopt een blik op de archieven zelf te kunnen werpen, maar daar mochten we niet binnen. We kregen wel de werkruimte te zien waar analoge films met heel veel geduld en liefde werden gerestaureerd en gedigitaliseerd. Boeiend!

Doordat de conferentie zo stipt gedaan was, was ik maar liefst een uur te vroeg om mijn Thalys te halen. Ik deed nog een poging om mijn ticket om te ruilen voor een vroegere trein, maar dat pakte niet. Gelukkig was er een Wagamama waar ik een groen drankje dronk en gyoza’s at. Lekker!

Wat een afschuwelijke misdaad.