Vandaag staat er een bezoek aan wijnhuis Albino Rocca op het programma. Een tijd geleden woonde mijn broer via zijn wijncursus een wijnproeverij bij en dit wijnhuis was zijn absolute favoriet. Dit wijnhuis is redelijk exclusief, dus niet evident om een rondleiding vast te krijgen. Gelukkig regelde de leerkracht van mijn broer momenteel een bezoek voor ons. De verwachtingen waren dus hoog gespannen.

Stipt op tijd kwamen we aan bij Albino Rocca (de tien minuten speling die ik voorzien had in mijn planning waren al opgebruikt bij het vertrek aan de B&B, gelukkig verliep de rit zelf vlotjes). We werden bijzonder vriendelijk ontvangen door Daniela Rocca, één van de drie zussen die het bedrijf runnen. En amai, wat een prachtig wijnhuis! De Oostenrijkse vaten, de gang die de kelder waar de houten vaten rusten, verbindt met de stalen vaten en de fenomenale wijncollectie. Echt top op alle vlakken. Daniela vertelt over de geschiedenis van het familiebedrijf de druivenrassen die ze gebruiken en de wijngaarden die hier in de omgeving verspreid liggen. Een rondleiding in een wijnhuis is een beetje zoals een rondleiding in een whisky distillery, elk bedrijf heeft zijn eigen verhaal.

Na de rondleiding volgt het hoogtepunt van ons bezoek: de proeverij. We starten met witte wijnen om te eindigen met fenomenaal lekkere rode wijnen. Mijn broertje is in de wolken. Omdat de wijn hem zo smaakt koop ik een fles rode wijn als cadeau voor zijn verjaardag. Hopelijk krijgen we deze fles heelhuids thuis!

Na de proeverij rijden we door naar het centrum van Barbaresco, een prachtig dorpje, bekend van de beroemde wijn Barbaresco. We beklimmen de Torre di Barbaresco en genieten van het prachtige uitzicht op de rivier Tanaro en de wijngaarden in de omgeving. En jawel, boven op de toren kan je Barbaresco proeven. Wij houden het echter op het fotograferen van de omgeving.

Lunchen doen we bij Koki wine bar, een wijnbar uitgebaat door een Japanner! Jawel, een Japanner die zich vestigde in dit kleine dorpje in Piemonte en nu een ruim aanbod aan Piemontese wijnen serveert (voor wie dat wenst is er ook saké). Deze bar werd ons aangeraden door Daniela van Albino Rocca en het is al snel duidelijk waarom: het terras zit stampvol. Het geluk is echter aan onze kant: na nog geen vijf minuten wachten, komt er een tafeltje voor vier vrij. We bestellen een portie takoyaki (aja, zo vaak kom je in Italië geen authentieke Japanner tegen!) en verder houd ik het bij een insalata mediterranea. Lekker en niet te zwaar!

Na het middagmaal rijden we verder naar Alba, het stadje waarvan ik tijdens ons eerste bezoek aan Piemonte gezegd heb dat ik er graag zou terug keren. Ik ben dus een vrouw van mijn woord! We parkeren onze auto op een grote randparking bij het station en steken de sporen over via een vrij recente spoorwegbrug. Het is warm, dus onze eerste stop ligt voor de hand: een gelato bij Gelateria Il Gelatiere! Yummie!

De rest van de namiddag brengen we al kuierend door in de gezellige straten van Alba. Natuurlijk bezoeken we de kathedraal, een stuk of vijf kerken en bewonderen we de torens van dit mooie stadje. We stappen een souvenirshop binnen alwaar ik de befaamde torta di nocciole koop voor mijn collega’s. En we pauzeren voor een glaasje wijn op het mooie Piazza Michele Ferrero (genoemd naar de uitvinder van Nutellaà met het prachtige monument “Alba” van Valerio Berruti, onthuld in 2022.

Voor het diner heb ik om 20u een tafel gereserveerd bij Osteria Lalibera. Alhoewel we er stipt om 20u zijn, moeten we bijna een kwartier wachten tot er iemand de moeite neemt om te komen vragen wat we als aperitief willen en zo mogelijk nog langer voordat de bediening onze bestelling komt opnemen. Om 20.52u komt pas onze appetizer. Doodjammer, want het eten en de wijn zijn voor de rest uitstekend. En ‘t is niet dat er te weinig bediening is in Lalibera, alleen zijn ze verschrikkelijk slecht georganiseerd en helemaal niet aandachtig voor de klanten. De eerste keer dat een restaurant in de Michelingids wat tegen valt.µ

Appetizer:

Warm seafood salad with mashed potato:

Spaghetti chitarra with octopus and asparagus

Catch of the day, artichoke:

Het is al na half elf wanneer we het restaurant verlaten en we moeten nog een stuk terugwandelen en een half uur terug rijden. Niet echt ideaal, want morgen moeten we er vroeg uit. Vermoeiend toch, zo’n vakantie.

Mooi op tijd zit iedereen in ons busje, klaar voor alweer een dagje kennis maken met de culinaire rijkdom van het mooie Piemonte. Ik maak me de bedenking dat we beslist wat vaker op reis moeten gaan naar Italië.

De Barolo en Barbera wijnen zijn zonder twijfel het meest bekende product van deze regio, maar wisten jullie dat Piemonte ook bekend is omwille van de hazelnoten? Ik ook niet, hoor. Nutella is trouwens één van de grootste afnemers van hazelnoten die hier geproduceerd worden.

Het ligt dus voor de hand dat we een hazelnoten boerderij bezoeken: Daniela van l’azienda agricola F.lli Molino toont ons zijn hazelaars, terwijl zijn dochter haar best doet om zijn uitleg van het Italiaans naar het Engels te vertalen. Ik denk echter dat ze nog een beetje harder moet studeren op haar Engels, want echt vlotjes komt het er niet uit. Tip van de dag: schrijf op voorhand de belangrijkste punten uit die je zeker wil meegeven aan je bezoekers en oefen dit op voorhand in.

Grappig: de hazelnotenboerderij verkoopt niet alleen hazelnoten en afgeleide producten, maar ook grasmatten. Dus feitelijk is dit een hazelnoten- en grasmattenboerderij. De boerderijhond loopt vrolijk met ons mee terwijl wij het frisse groen van de hazelaars bewonderen. Boer Daniela vertelt dat je tussen de wortels van deze hazelaars ook zwarte truffels kan vinden.

Voor het eerste deze reis hebben we een primeur te pakken: we zijn namelijk de eerste groep die een bezoek brengt aan deze boerderij. Dat we een beetje proefkonijnen zijn, merk je aan alles: het niet op elkaar ingespeeld zijn van vader en dochter, het geknoei met de proevertjes en het feit dat we in hun persoonlijke woonst naar het toilet moeten gaan. Maar dit soort beginnersfoutjes vallen in het niets bij de ongelooflijke gastvrijheid die de boer en zijn gezin uitstralen. We proeven van hun zelfgemaakte hazelnotenpasta’s: van honderd procent hazelnoten over zwarte chocolade naar een heel bijzondere combinatie van hazelnoten en peren. Vooral die laatste pasta vind ik heerlijk. En jawel, er wordt ook een flesje cider én een flesje rode wijn open gedaan.

Volgende halte: Alba, een prachtig historisch stadje waar het deze zaterdag markt is. Een gedeelte van de markt is voorbehouden aan streekproducten, maar verder is het een gewone markt met producten en kleding zoals bij ons. Ik zou graag nog eens terugkeren wanneer de marktkraampjes weg zijn, want nu vormen ze vaak storende elementen op mijn foto’s.

Aan kerken heeft Alba alvast geen gebrek, tijdens het anderhalve uur dat we hebben om Alba te bezoeken, lopen we maar liefst vier verschillende kerken binnen. Waarvan de Duomo di Alba (in feite een kathedraal) de meest indrukwekkende is.

Op het afgesproken tijdstip spoeden we ons naar de plek waar het busje ons komt ophalen. We treffen op het plein vlakbij de plaats van afspraak een aantal mensen van onze groep die zich een fijn plekje op het terras in de zon toegeëigend hebben. Ze hebben duidelijk niet veel zin om hun plek te verlaten en na wat wachten, besluit ik dan toch maar terug te keren om hen aan te porren in actie te komen. Succes, want even later zitten we allemaal in de bus en vertrekken we naar onze volgende bestemming.

Een prachtige busrit van 45 minuten doorheen een glooiend landschap later komen we aan bij Azienda Agricole Poggio in Castel Boglione. Het mooie berglandschap alleen al maakt het de rit meer dan waard. Matteo Poggio is een enthousiaste jonge wijnmaker die ons na een korte rondleiding doorheen zijn wijnkelders laat proeven van verschillende druivensoorten: dolcetto, barbera, moscato, nebbiolo en chardonnay (I know, dit is een Franse druif).

Terwijl we proeven voorziet hij ons van uitleg. Ook ditmaal krijgen we kazen, charcuterie en broodstokjes te eten bij de wijnen. Niet dat ik de kaas en charcuterie al beu ben, maar de omelet met spinazie en het paasgebak met spinazie en rijst waren wel mijn favoriete hapjes. De wijnen die ik hier proef krijgen van mij een welverdiende tweede plaats in de rangschikking toegewezen, na de wijnen die ik proefde bij Poderi Rosso Giovanni, de eerste dag.

En neen, onze dag zit er nog niet op. Na een busrit van 15 minuten stoppen we bij grappa-huis Berta in Mombaruzzo. De rondleiding hier doet mijn mond open vallen. Over het domein verspreid liggen de stokerij en de opslagplaatsen waar de grappa rijpt vakkundig ingewerkt in de heuvelrug. Maar dat is niet alles: het domein heeft een eigen kruidentuin om de grappa en likeuren van smaak te voorzien. Echt met elk detail is hier rekening gehouden: de opslagplaatsen waar de gigantische vaten liggen, worden via LED’s van verlichting voorzien. De steeds veranderende kleuren zorgen voor een bijzonder feeëriek schouwspel. Om de grappa optimaal te laten rijpen, wordt klassieke muziek gespeeld, omdat onderzoek zou uitwijzen dat dit de kwaliteit bevordert. Dat lijkt mij zever in pakjes, maar het zorgt wel voor een stemmig bezoek.

Na de rondleiding volgt het moment van de waarheid: de proeverij. Op dit vlak haalt Beccaris het moeiteloos van Berta, waar men bijzonder karig is met de proevertjes. Gelukkig compenseren de lekkere amaretti dat een beetje.

Ons laatste bezoek van de dag zit erop en we keren terug naar La Mussia, ondertussen een vertrouwde uitvalsbasis. En jawel, we zetten de traditie van het aperitief in de ondergaande zon verder. Al wordt het snel te fris voor mij en doen we binnen gezellig verder.

Vandaag eten we lasagne al ragù, brasato al barbera wine en panna cotta als dessert. Alweer een heerlijk staaltje Italiaanse kookkunst. Perfect gecomplementeerd door de wijnen die we vandaag kochten. Van het ene culinaire hoogtepunt naar het andere.