Na het ontbijt wandelden we onder een prachtig nazomerzonnetje richting de Vaartkom. Mijn vriend en ik wilden zijn ouders graag deze wijk in transformatie tonen. Zeker nu de heraanleg van de Vaartkomoevers eindelijk achter de rug is. Ik kan niet wachten tot de planten volgroeid zijn. Het zal er dan ongetwijfeld nog mooier uitzien.

We genoten van het uitzicht vanop het pas vernieuwde uitkijkpunt aan het beroemde Mariabeeld en brachten vervolgens een bezoek aan de kerk van Abdij Keizersberg waar we een streepje Gregoriaanse gezangen konden meepikken.

Het was me op voorhand niet meer gelukt om ons in te schrijven voor een rondleiding in de abdij, omdat alles volzet was, maar ter plekke bleek dat we toch nog konden aansluiten bij een rondleiding. Heel blij dat dat gelukt is, want de blik achter de schermen van de abdij en de uiteenzetting over ambities van Labora, de organisatie die de site in erfpacht heeft, waren zeer boeiend. Ik wist trouwens niet dat de abdij over zo’n uitgebreide bibliotheek beschikte. We bewonderden de moderne glasramen in de abdijkerk, slenterden door de kloostergangen en namen een kijkje in het voormalige abtskwartier met de privékapel, waar nu een co-working space gevestigd is.

Uiteindelijk duurde de rondleiding een uur en een kwartier. Na een korte drinkpauze in de mooie tuin van Abdij Keizersberg wandelden we langs het Sluispark naar één van de zeven Leuvense wonderen: de Sint-Geertruikerk. Ik toonde de ouders van mijn vriend de koorbanken die zwaar beschadigd werden na een bombardement op Leuven tijdens de tweede wereldoorlog en het eclectische geheel van huizen, gebouwd door kannunik Armand Thiéry uit brokstukken van huizen na de eerste wereldoorlog.

We vervolgden onze wandeling langs de mooi gerestaureerd stadsomwalling aan het Handbooghof en konden tot mijn verbazing door de openstaande werfhekken om de nieuwe aanplantingen en een gloednieuw speeltuintje te kunnen bewonderen op de site van het voormalige Sint-Pietersziekenhuis. Ook hier was het fantastisch de transformatie van deze plek te zien.

Rond kwart na drie kwamen we aan in het gerechtsgebouw dat ook te bezoeken viel deze openmonumentendag. Het gebouw is op zich indrukwekkend en er waren zeer veel plakkaten met extra informatie over de geschiedenis van het gebouw en de vele rechtszaken die hier hebben plaatsgevonden. Het gebouw zelf is volgens mij echter dringend toe aan renovatie. De vroegere grandeur begint te barsten en af te brokkelen en dat is zonde. Al begrijp ik dat de Regie der Gebouwen momenteel wellicht niet over de middelen beschikt om dit grondig aan te pakken.

Tijd voor een drankje! Het was behoorlijk druk op de Leuvense terrasje, maar wij vonden een gezellig plekje op het terras van de Dokteur op het Mathieu de Layensplein. De Dokteur ging open om vier uur en aangezien wij bij de eerste klanten waren, verwachtten we snel bediend te zijn. We moesten immer om 5 uur in het Pauscollege zijn voor de laatste rondleiding van de dag. Dat was echter een misrekening van jewelste. Terwijl het terras langzaam volstroomde, bleven we tevergeefs wachten op onze mocktails. De barman werd bijgestaan door één meisje dat op haar eerste werkdag duidelijk nog niet goed wist wat ze moest doen en hoe alles werkte. Echt wel niet ok hoe dit meisje voor de leeuwen gegooid werd en duidelijk goeie instructies miste. Zo’n grote zaak en terras met maar twee mensen bedienen, is ook om problemen vragen.

Gelukkig trok tijdens het wachten de jaartallenstoet aan ons terras voorbij, zodat we ten minste entertainment hadden. Na bijna drie kwartier wachten, kregen we eindelijk rond kwart voor vijf onze drankjes geserveerd. We slurpten deze zo snel als mogelijk binnen. De reeds betaalde, maar nooit tot aan onze tafel geraakte, portie gemengd lieten we voor wat het was.

In marstempo begaven we ons naar het Pauscollege in de hoop toch nog te kunnen aansluiten bij een rondleiding. We arriveerden een tiental minuten te laat, maar we hadden geluk. Er stond net een groep met gids op het Hogeschoolplein. We voegden ons bij de groep en konden zo toch nog de rondleiding meepikken.

Na dit laatste bezoek van de dag keerden we terug naar ons appartement en aten we samen de restanten van de visschotel van de dag voordien op.

De Eenzame Uitvaart is een sociaal en literair project waarbij dichters voor eenzaam gestorvenen een persoonlijk gedicht schrijven en dit op de uitvaart voordragen. Het is jammer genoeg een triest feit dat er elk jaar mensen sterven zonder dat iemand naar hen omkijkt. De dichters van de Eenzame Uitvaart zorgen voor een gelegenheidsgedicht speciaal voor de overledene die de dichter voordraagt op de uitvaart.

De voormalige refter van de abdij vormde de ideale achtergrond voor deze boekvoorstelling. Verschillende dichters die aan het project meewerken, brachten een gedicht opgedragen aan een eenzame overledene.

Geniet mee!

Peter Mangel Schots:

Alain Delmotte:

Herlinda Vekemans:

Paul Bogaert:

Mezoblebi zorgde tussendoor voor een streepje muziek:

Een prachtig project. Al sluit ik me volmondig aan bij de coördinator van het project: het zou mooi zijn, mocht dit project overbodig worden en niemand nog eenzaam zou sterven.

Dus toen mijn vriend enkele weken geleden mij erop attent maakte dat Abdij Keizersberg op 30 september een opendeurdag hield, kruiste ik die dag meteen aan in mijn agenda. Veel te vroeg naar mijn goesting (het wii-feestje had langer geduurd dan verwacht) kropen we de dag zelf uit ons bed. Het oorspronkelijk plan was te voet naar de abdij te trekken. Een goeie klim ga ik immers nooit uit de weg. Doordat ik echter moeilijk uit mijn bed raakte en we absoluut de Gregoriaanse mis om 10.00u wilden bijwonen, moesten we de wagen nemen om niet te laat te komen.

Bij de abdij aangekomen, was het even zoeken naar een parkeerplaatsje, we waren duidelijk niet de enige die op zondagochtend naar de mis trokken. De kerk zat goed vol. 70 à 80 procent van de aanwezigen, was ouder dan zestig. Mijn vriend en ik sprongen tussen al dat grijze haar serieus in het oog. Denk dat we, met uitzondering van een paar kleuters, veruit de jongste aanwezigen waren. De mis was behoorlijk indrukwekkend. De mooie gezangen van het mannenkoor vulden de ganse ruimte en toen de gelovigen invielen (bijna iedereen zong mee), kreeg ik, doorwinterd atheïst, toch even kippenvel. Zeer, zeer mooi. Een echte belevenis.

Minder mooi vond ik de stukken uit het evangelie die werden voorgelezen. Veel stukken die over schuld en boete gingen, over branden in de hel en zo. Ik kan me voorstellen dat deze teksten in vroeger tijden de gelovigen een heilige schrik voor de zonde aanjaagden. De gekozen stukken schetsten een beeld van een onvergevingsgezinde god die elke misstap van zijn volgelingen genadeloos afstraft in het hiernamaals. Gelukkig milderde de priester de inhoud van de teksten door ze op een symbolische manier te verklaren. Maar toch.

Na de Gregoriaanse mis gingen de deuren van de abdij open. De abdij is nog redelijk recent. Ze vierde dit jaar haar honderdjarig bestaan en ademt dus niet de sfeer van ouderdom en eeuwigheid uit die je bijvoorbeeld wel in het de Abdij van ‘t Park vindt. Het gebouw op zich is echter meer dan interessant genoeg. In de eerste plaats omdat de plek waar de abdij gebouwd is, de Keizersberg, een zeer rijke geschiedenis heeft. In de dertiende eeuw werd op deze heuvel een burcht gebouwd, die eeuwen later als verblijfplaats diende voor de jonge Keizer Karel die de burcht later verfraaide en uitbreidde. In de achttiende eeuw was de burcht echter in verval geraakt en beval keizer Jozef II de afbraak. Alleen de schoormuur en de 36 meter diepe waterput (die we op politiebevel niet mochten bekijken) bleven gespaard.

De heuvel heeft echter niet alleen een seculiere geschiedenis. Aan de oostelijke zijde van de heuvel, “Wolvenberg” genoemd, bouwden de graven van Leuven in 1187 een huis voor de Tempelridders. Na de opheffing van de orde van de Tempeliers, vestigden de Hospitaalridders van Sint-Jan zich in deze commanderij tot de komst van de Fransen in 1789. De kerk van de commanderij werd afgebroken en de gebouwen van de commanderij verkocht. Het eeuwenoude kloostergebouw werd helaas helemaal vernield tijdens het nachtelijke bombardement van mei 1944.

Het indrukwekkendste vertrek in de abdij vond ik de bibliotheek. Zeer oude en interessante boeken, waarvan de handgeschreven fiches te raadplegen zijn in een prachtige houten fichekast. De bibliotheek van de abdij bezit ongeveer 250.000 boeken. Je kan de bibliotheek alleen consulteren na een afspraak gemaakt te hebben.

Na wat rondgewandeld te hebben in de kloostergang en de verschillende vertrekken, pauzeerden we even in de eetzaal met een stukje taart en een goudgeel aperitiefwijntje (voor mij) en een Keizersberg bier en een boterham met abdijkaas (voor mijn vriend). Kanttekening: in de abdij zelf werd nooit bier gebrouwen, de abdij leende slechts zijn naam aan dit streekproduct. We zaten nog maar net aan tafel toen twee nonnetjes ons vervoegden. Toen we zeiden dat we ‘s ochtends naar de mis waren geweest, kon ik zien dat ze onder de indruk waren. Je zag ze zo denken: “D’r zijn dan toch nog jonge mensen die naar de mis gaan.”

Bij het verlaten van de abdij passeerden we allerlei standjes met christelijke en iets minder christelijke producten. We konden het niet laten en schaften ons een mooie uitgave over bier van het Davidsfonds aan. We kochten ook een flesje van de lekkere goudgele aperitiefwijn. Leuk voor als we gasten hebben.

Conclusie: breng zeker eens een bezoekje aan Abdij Keizersberg. Voor de liefhebbers van liturgische gezangen is het bijwonen van de Gregoriaanse mis zeker een aanrader.