Ik ken Aarschot eigenlijk alleen maar van het station, dus ik was aangenaam verrast door het gezellige centrum, de mooie herenhuizen en het historische begijnhof. Mijn vriend en ik genoten van onze wandeling naar restaurant Shokudo.

We troffen onze vrienden met hun twee kinderen en het lief van de dochter (ja, zo gaat dat tegenwoordig) aan het restaurant en kregen een fijne tafel toegewezen op het overdekte terras van Shokudo. Ik wilde graag een frozen margarita als aperitief, maar die was helaas niet beschikbaar. Geen erg, een gewone margarita kan ook smaken. Al had ik achteraf bezien toch beter een glaasje bubbels besteld, want de margarita werd geserveerd met ijsblokjes in het glas en zonder zoutrand. Niet bepaald volgens de regels van de kunst.

De sushi op onze boot was bijzonder lekker, met heel veel verschillende soorten sushi en sashimi. Alles smaakte erg vers. Bij de sushi dronken we een heerlijk glaasje vinho verde. En mijn vriend sloot zijn maaltijd af met een whisky flight met drie verschillende whisky’s. Heel leuk dat de flessen van de whisky mee op tafel gezet werden.

Na het diner trokken we naar café Zettanee voor een cocktail (of een mocktail in het geval van onze vrienden. Spijtig genoeg was er buiten op het terras geen plaats meer voor zeven personen, maar binnen was het ook gezellig, zij het iets te warm op deze mooie zomeravond. Voor ons tweede rondje kwam er gelukkig wel een plek vrij op het terras. Ik genoot van een overheerlijke cocktail met de poëtische naam ‘maske me plezier’, aka een pornstar martini. De pornstar martini werd met een apart shotje met schuimwijn geserveerd en was werkelijk uitstekend. Op het terras buiten waagde ik mij aan een heuse bloempot (een Moscow mule). Bijzonder origineel gepresenteerd, dat zeker! Al hoop ik wel dat ze het flesje van het gemberbier afspoelen voordat ze dit aan de bloempot toevoegen.

En toen was het tijd om afscheid te nemen van onze vrienden. Wij wandelden samen met het lief van de dochter naar het station van Aarschot, alwaar hij op een trein richting Limburg stapte en wij opnieuw naar Leuven spoorden na een bijzonder aangename avond in Aarschot.

• beiden 40 jaar geworden
• 25 jaar samen op pad
• 15 jaar getrouwd
• 12 jaar mama en papa
• en 10 jaar volmaakt gezin

Jawadde! Voor deze bijzondere gelegenheid spoorden wij maar al te graag naar Aarschot. Na een twintig minuten wandelen kwamen we aan op feestlocatie het KAF, voor de gelegenheid mooi versierd en voorzien van een springkasteel voor de kinderen.

Het was drukkend warm, maar dat lieten we niet aan ons hart komen. Er was drank à volonté, een ontroerende speech van het feestende koppel, overheerlijke barbecue met veel groentjes, een voetbadje om af te koelen en voor het dessert kwam de ijsjeskar langs! Hoe ik na al die drank naar het station geraakt ben, staat me niet meer zo helder voor de geest, maar dat het een fantastisch feest was, dat moge duidelijk zijn!

Uiteindelijk kwam mijn vriendin op het geniale idee om de oorspronkelijk geplande reservatie voor zondagavond te verzetten naar zondagmiddag en er gewoon een zalig lange lunch van te maken met haar en haar gezin. Zo gezegd, zo gedaan. Onze vrienden kwamen me rond kwart oor één ophalen aan het station van Aarschot en van daar reden we met z’n vijven naar Bistro Ter Bogaerde. Door de lockdown was het een hele tijd geleden dat ik de zoon en dochter van onze vrienden nog eens gezien had en amai: die waren groot geworden! De dochter van onze vriendin was al een hele jongedame, met een vrouwelijk figuur, een hippe crop top en een brandende liefde voor BTS. Help, kan iemand de tijd stoppen, aub?

We kregen een tafel toegewezen op het mooie terras aan de oever van de Motte met uitzicht op het rad van de oude watermolen. Heel gezellig! Ondanks de dreigende wolkenhemel hielden we het de ganse lunch droog. We namen de tijd voor een aperitiefje, gevolgd door een heerlijk voor-, hoofd- en nagerecht. Ondertussen gezellig keuvelend over de dingen des levens.

Carpaccio van St.-Jacobsnootjes / crème van bloemkool / haringkaviaar:

Griet met warme groenten en puree:

IJsgekoelde sabayon:

Echt om duimen en vingers af te likken!

Dat onze timing perfect was, mocht blijken uit het feit dat net op het moment dat ik in de wagen van onze vrienden stapte de eerste druppels uit de grauwe regenwolken vielen. Mijn vrienden zorgden ervoor dat ik stipt op tijd in het station van Aarschot was voor de trein van 15.35u. Tijdens de korte rit wisselde ik het regenachtige Aarschot in voor het nog steeds droge Leuven. Tot mijn droge verbazing viel er de rest van de zondag geen druppel regen in Leuven. Bizar hoe plaatselijk die onweersbuien kunnen zijn.

Mijn vriend, die uit de richting van Antwerpen komt, zat ook vast in Aarschot. Beetje vervelend, want we hadden afgesproken om vanavond gezellig te gaan dineren in restaurant Himalaya. Gelukkig kreeg ik al snel een berichtje van hem dat er extra bussen ingelegd werden tussen Leuven en Aarschot. Dus maakte ik van de gelegenheid gebruik om wat tussen de sms’ende en bellende studentjes rond te lopen en de vooruitgang van de eeuwigdurende werken aan de overkapping van Leuven station te inspecteren. Niemand van de gestrande reizigers scheen écht zwaar te tillen aan het ongemak, want ook hier kwam snel het bericht dat er bussen ingelegd werden naar Aarschot.

Mijn vriend was al bij al maar een half uurtje later thuis dan gewoonlijk, waardoor we een klein beetje meer honger hadden en het eten nog dubbel zo hard smaakte. (Wonton soep en Himalaya Thali, mmm.)

Een pluim voor de snelle reactie van de NMBS.