Niemand wist heel goed waar de pendelbus zou stoppen en natuurlijk stond dat ook nergens aangegeven in de bouwwerf van Brussel-Noord. Een collega werd tijdens het wachten haar smartphone afhandig gemaakt door een gauwdief, maar door de tussenkomst van een oplettende bewakingsagent, kon de dief staande gehouden worden en mijn collega herenigd worden met haar smartphone. Oef! Iedereen opgelucht, want dat zou toch een serieuze domper op de feestvreugde geweest zijn.

Na echt bijna een half uur gewacht te hebben, besloten we de hoop nog een pendelbus te zien op te geven en namen we een bus van de MIVB die ons vlakbij onze bestemming afzette. Op Tour & Taxis zelf was het nog even zoeken naar de ingang van Maison de la Poste, maar dat was niets in vergelijking met de lijdensweg van vorig jaar.

Het thema van het personeelsfeest van dit jaar was onze eigen versie van de Oscars. Een heuse award show waarvoor iedereen in galakledij was uitgedost en die afgetrapt werd met een mini-receptie. Echt, mijn collega’s zagen er allemaal stralend uit. Zelf had ik helaas geen tijd gevonden om mij een nieuwe glitterjurk aan te schaffen, dus ik had gewoon een lang kleed aangetrokken, waardoor ik me toch wat underdressed voelde.

De (ludieke) prijzen werden uitgereikt tijdens het diner, waarbij we aan mooie, ronde tafels mochten plaatsnemen. Echt zoals bij een traditionele award show. Collega’s gingen lopen met prijzen voor de beste afwasmachinevuller, de grootste ambiancemaker, de collega met de groenste vingers, het team met het meest volledige Delve profiel en de collega die het hoogste aantal berichten een duimpje gegeven had op het intranet (tot mijn grote verbazing zag ik daar mezelf opduiken tussen de genomineerden). Ook de meest recent aangeworven collega en de collega die pas met pensioen gegaan was, werden in de bloemetjes gezet.

Maar eigenlijk was er maar één prijs die er echt toe deed: die van de best geklede collega’s van de avond. En tot mijn grote tevredenheid ging één van de collega’s waarop ik gestemd had met de prijs lopen. Welverdiend, want dat kostuumvest met gouden pailletten zag je van kilometers ver.

Het volledige vegetarische menu was heel lekker, maar echt veel te weinig. Serieus, dat hoofdgerecht was eerder een bijgerecht. Volgende keer wat falafel voorzien voor de dansers die het uithouden tot in de late uurtjes.

En ja, natuurlijk kende ook deze editie zijn portie drama en stond ik bijna twintig minuten in de toiletten een collega te troosten die lichtelijk overstuur was, terwijl onze desserts aan tafel op ons wachtten. Een complex en moeilijk verhaal, dat niet op één, twee, drie op te lossen valt, vrees ik.

Ik probeerde het niet aan mijn hart te laten komen en bracht de rest van de avond op de dansvloer door. Ditmaal bleef ik wel tot het allerlaatste en sloot ik samen met een bende Brusselse en Leuvense collega’s het feestje om twee uur ‘s nachts af. We namen met zes personen een taxi vert naar Leuven/Wijgmaal/Rotselaar. Wat nog een heel gedoe bleek, want de taxi die ik besteld had, vond eerst onze locatie niet.

Maar: eind goed, al goed. Uiteindelijk daagde er een taxi op waarin we allemaal pasten. De chocolade ster die we als aandenken kregen, smikkelde ik meteen op in de taxi, want mijn hongerige maag had nood aan wat vulling. Gezond en ethisch verantwoord, zo’n vegetarische menu, maar de volgende keer mag het toch ietsje meer zijn!

Voorwaar, alweer een legendarisch feest.

Het tempo van de prijsuitreiking werd hoog gehouden en zo nu en dan onderbroken met korte circusnummers van circus Barones, heel tof gedaan. Net als de voorbije jaren kwamen er veel verdiende winnaars uit de bus. Al was ik toch lichtelijk teleurgesteld dat de publieksprijs naar Studio 100 ging en niet naar één van de twee andere genomineerden. Ik heb toch een tikkeltje meer sympathie voor Amaranthe en het Ros Beiaard, maar goed, het publiek heeft gesproken.

Een bloemlezing uit de laureaten die wel mijn goedkeuring konden wegdragen:

Deze dame behoeft geen introductie: Joke van Leeuwen – Ultima Letteren 2022:

Brassband Willebroek, a family affair – Ultima Amateurkunsten 2022:

Het helaas gestopte Studio ORKA – Ultima Podiumkunsten 2022:

Heel veel respect voor de Klaroenblazers ‘Last Post’ die elke dag in weer en wind present tekenen aan de Menenpoort in Ieper – Ultima Roerend en Immaterieel Erfgoed 2022:

Speciale vermelding voor Jesse Huygh van ADM-VZW die de Ultima Circus 2022 won. Jesse Huygh is een ware grootmeester in de circustechniek ‘Chinese mast’. Daarnaast is hij ook mucopatiënt. In zijn act verzet hij zich tegen de zwaartekracht en dat als metafoor voor het gevecht tegen een ziekte of gelijk welke aandoening die je leven kan bemoeilijken. En ten slotte moet ik nog architect Marie-José Van Hee vermelden, die herstellend is van een beroerte en speciaal voor de Ultimas in haar rolstoel naar Brussel afzakte, maar zich nog niet sterk genoeg voelde om zelf de prijs in ontvangst te nemen. Een ontroerend moment!

Eén van de beste shows tot nu toe, naar mijn bescheiden mening.

De receptie achteraf vond plaats in Gare Maritime, waar je aan elk standje één veggie gerechtje kon krijgen. De cava was jammer genoeg veel te snel op, maar gelukkig waren de witte wijntjes ook heel lekker. De hapjes waren heerlijk, maar doordat ik het zo druk had met babbelen met bekenden, heb ik jammer genoeg maar één foto als aandenken aan deze fijne avond. Gelukkig net een foto van het Koreaanse hapje!

Fijne afsluiter van een topdag in Mechelen én Brussel!

Waarop ik mij terug haastte naar de ingang van de AB, alwaar ik afgesproken had met mijn lieve collega V, die zich galant als ze is, opgeworpen had om mijn date te zijn. De show zelf ging aan een sneltreinvaart vooruit: de ene na de andere genomineerde nam zijn of haar prijs in ontvangst. Sprongen er voor mij persoonlijk uit: Lukas Dhont (met het succes van Girl een absolute no brainer voor de Ultima voor film) en Tamino die de prijs voor muziek in ontvangst mocht nemen. En er viel ook weinig af te dingen op de prijs voor Algemene Culturele Verdienste voor Jan Decorte en Sigrid Vinks.

Tot mijn grote scha en schande had ik nog nooit van Tamino gehoord, een bedeesde jongeman, die zich op het podium ontpopte tot een ware virtuoos. De bloedstollend mooie versie van Habibi die hij bracht en het kippenvel dat hij me daarmee bezorgde, zal me nog lang bijblijven. Wat een ongelooflijk talent. En nog knap ook.

Na de uitreiking was het tijd voor de receptie, die net zoals vorig jaar tegen viel. Vegetarische nep-hamburgers, niet mijn ding. Ik ben helemaal voor veggie hapjes op een receptie, maar dat moet toch origineler kunnen! En ze waren ergens de schuimwijn vergeten, een absolute noodzakelijkheid op zo’n feestelijk event, vind ik persoonlijk! Maar goed, de fijne babbels maakten veel goed. Zodat ik toch nog een sprintje uit mijn hakken moest persen om de trein naar Leuven te halen.

Wat mij meer interesseert, is dat event in de Carré waarop de prijzen worden uitgereikt. Voor een goed feestje ben ik altijd wel te vinden! Alleen spijtig dat ik die avond al andere plannen heb, maar misschien valt daar wel een mouw aan te passen.