1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.
Jullie hebben geluk (of pech, hangt er maar vanaf hoe je het bekijkt), want het dichtsbijzijnde boek was een gidsje over Keulen. Aangezien dit gidsje echter niet verder kwam dan op de kop af 120 pagina’s, mogen jullie genieten van enkele zinnen uit “The Age of Innocence” van Edith Wharton. Het boek dat ik momenteel (aan een zeer traag tempo, want mijn tijd op de trein besteed ik momenteel aan Russisch en Japans) aan het lezen ben.

2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.
Gevonden! Afgaande op de handelswijze van vorige ontvangers van dit stokje, is het de bedoeling dat ik de gevonden zin nu citeer: “Once or twice, in the mountains, Archer had pointed southward and said: ‘There’s Italy'; and May, her feet in a gentian-bed, had smiled cheerfully, and replied: ‘It would be lovely to go there next winter, if only you didn’t have to be in New York.’

3. Post the next 3 sentences.
But in reality travelling interested her even less than he had expected. She regarded it (once her clothes were ordered) as merely an enlarged opportunity for walking, riding, swimming, and trying her hand at the facinating new game of lawn-tennis; and when they finally got back to London (where they were to spend a fortnight whil he ordered his clothes) she no longer concealed the eagerness with which she looked forward to sailing.

In London nothing interested her but the theatres and the shops; and she found the theatres less exciting than the Paris cafés chantants where, under the blossoming horse-chestnuts of the Champs Élysées, she had had the novel experience of looking down from the restaurant terrace on an audience of cocottes, and having her husband interpret to her as much of the songs as he thought suitable for bridal ears.

Archer had reverted to all his old inherited ideas about marriage.

Hehe, een hele boterham.

Een dikke dankjewel aan Patricia voor de filmtickets!

Na de speeches konden we onder het genot van een hapje en een drankje de paviljoentjes van binnen bekijken. Het viel niet mee om een drankje vast te krijgen, iedereen was dorstig en de mensen aan de toog waren nogal overrompeld door de massale opkomst. De hapjes waren trouwens de moeite: minigebakjes, koekjes, petits fours, sandwiches,…

Nog het vermelden waard: de kwinkslag op het einde van de speech van Tobback: “Ik ga de eer van het doorknippen van het lint aan de prior en de voorzitter van de Vrienden overlaten. ‘k Zou het zonde vinden zo’n mooi rood lint door te knippen.”

Enkele foto’s:

Nadat zo’n film gerestaureerd is, wordt hij gedigitaliseerd. De VRT gebruikt daarvoor een zeer vernuftige aartsengel, eentje die meteen ook de meeste krasjes en onzuiverheden van de beeldband verwijdert. Het resultaat van zo’n opkuisactie is bepaald verbluffend.

Het viel mij trouwens op dat de werknemers van de VRT die ons van uitleg voorzagen, overliepen van enthousiasme voor hun vak. Het restaureren en digitaliseren van oude beeld- en geluidsbanden is een tijdsintensief werkje, maar ik kan me voorstellen dat zo’n werk ook veel voldoening geeft.

Tijdens het theoretische gedeelte van de dag kregen we een leuk filmpje te zien met allerlei fragmenten uit de oude doos. Vervolgens moesten we op een vragenlijst aanduiden welke personages we zoal herkend hadden. Aangezien de meeste filmpjes dateerden van voor mijn geboorte, bakte ik er niet veel van. Maar we kregen op die manier wel een idee van de schatten dat er nog in dat archief liggen. Het zal echter een jaar of vijf duren voordat heel het archief gedigitaliseerd is en ondertussen moet er voortdurend over gewaakt worden dat de azijnvorming in het archief zich niet uitbreidt. Een aangetaste film kan ook andere besmetten.

Het eten bij de VRT was anders ook dik in orde (koud buffet, warm buffet en fruit of taart als dessert). Tijdens de eet- en koffiepauzes had ik de gelegenheid om wat interessante gesprekken te voeren over thesaurussen, de evolutie in de beeldbewerking en de kracht van het internet en zo. ‘k Heb zelfs een handje gekregen van Piet Van Roe en eentje van mijn allerliefste vriendin Patricia. Mijn dag kon alvast niet meer stuk.

PS: Vergeet zeker niet Patricia uit te nodigen, denk dat ze wel wat alcohol kan gebruiken om haar verdriet te verdrinken.

Al goed dat ze deze blog niet leest.

PS: Nog geen twee minuten later zoefde in de andere richting een SP.a‘er op een bakfiets voorbij. Mijn vriend en ik lagen plat van het lachen.