We ontbijten met charcuterie, lokale kazen en Frans brood. We krijgen enorm veel tips van de eigenaars van de B&B, die duidelijk graag een babbel slaan.

Na het ontbijt pakken we onze spullen bijeen en rijden we naar Dijon. We parkeren onze wagen in een ondergrondse parking met maar liefst zeven verdiepingen. De bochten bleven maar komen en ik dacht even dat deze parking ons naar het middelpunt van de aarde zou leiden.

Spijtig genoeg kwakkelt het weer een beetje. We duimen dat we het droog houden… We wandelen meteen naar de toeristische dienst om een (Nederlandstalig) boekje te kopen met daarin het parcours voor een uiltjeswandeling doorheen Dijon. Nu horen jullie het ongetwijfeld in Keulen donderen, maar de uil is de mascotte van Dijon. Het meest bekend uiltje van Dijon is terug te vinden aan de buitenkant van de Église Notre Dame de Dijon. Het uiltje aanraken zou geluk brengen. Dat er veel mensen zijn die wat geluk kunnen gebruiken, blijkt uit de hoge mate van slijtage die het uiltje in de loop der tijden heeft opgelopen. Helaas zijn er ook ongelukszaaiers: één of andere onverlaat hakte een tijd geleden het uiltje los van de kerk. Een schandalige daad van vandalisme. Gelukkig kon het uiltje hersteld worden. Al zal het beeldje voor altijd getekend blijven door het incident en wordt het nu 24 op 24 bewaakt door camera’s.

Aangezien het nu wel duidelijk is dat er elk moment een stevige regenbui kan losbarsten, besluiten we de wandeling voor de namiddag te houden en bezoeken we eerst het archeologisch museum gelegen in een oude benedictijnerabdij. Het gebouw op zich is al indrukwekkend, maar de archeologische collectie zelf mag er ook zijn. De route doorheen het museum start met voorwerpen uit de prehistorie, vervolgens kunnen we artefacten uit de Romeinse tijd bewonderen in combinatie met afbeeldingen van goden die dateren van vóór de komst van de Romeinen.

De oude slaapzaal van de abdij met de vele pilaren is behoorlijk indrukwekkend. En in de prachtige keldergewelven treffen we votiefbeelden aan van een Gallo-Romeins heiligdom gelegen aan de bronnen van de Seine, die getuigen van de cultus rond de vermeende geneeskracht van de godin Sequana.

Beeld terug gevonden in het heiligdom aan de bronnen van de Seine:

Vermoedelijk beeld van de godin Sequana:

Houten votiefbeelden die in een speciale kamer bewaard worden om aftakeling te vermijden:

Het zijn echter de vele grafmonumenten in de prachtige kelder met booggewelven die mij het meest zullen bijblijven. Sommige grafmonumenten zijn versierd met afbeeldingen uit het dagelijkse leven van de toenmalige inwoners van Dijon. Vooral de afbeelding van een wijnzaak, die toont hoe kopers met hun eigen kruik wijn kwamen kopen, is zeer boeiend. Het doet me denken aan de artefacten die we in Napels zagen. Dit museum is alvast de moeite van een bezoek waard.

Wijnzaak uit de tijd van de Romeinen:

Voordat we op zoek gaan naar een plek om te lunchen, haasten we ons naar de overdekte markthallen Les Halles, want ik zag op googlemaps dat deze sluiten om 13u. We wandelen nog even rond tussen de marktkramen, maar de meeste zijn spijtig genoeg al aan het sluiten. Gelukkig blijft de bar in Les Halles iets langer open dan de marktkramen en zijn we dus nog net op tijd voor een aperitief. We genieten van een glaasje wijn en ik slaag erin bij een sluitende zaak op de valreep een paar oesters vast te krijgen. heerlijk!

Als lunch eten we een hartige pannenkoek op het terras van Crêperie des Beaux Arts. de pannenkoek is lekker, maar net als mijn broer heb ik wat bedenkingen bij de hygiëne van de zaak.

Het ziet ernaar uit dat we het deze namiddag droog zullen houden. We beginnen dus aan onze uiltjeswandeling bij het Palais des Ducs et des États de Bourgogne en volgen de aanduidingen op de grond naar de Église Notre Dame de Dijon, alwaar we het befaamde uiltje kunnen bewonderen. Uiteraard strijken zowel de vriendin van mijn broer als ikzelf met onze linkerhand over het uiltje en doen we een wens. De mannen zijn uiteraard te stoer voor zulk belachelijk bijgeloof. De vriendin van mijn broertje heeft iets met uiltjes, dus die mag twee keer een wens doen!

Vervolgens passeren we langs een prachtig historisch huis waar er binnen moderne kunst tentoongesteld staat. Het is vrije inkom, dus werpen we even een blik op de kunst, maar het is vooral het interieur dat mij weet te bekoren.

Dijon is bekend om zijn mosterd en dat zullen we geweten hebben. Elke straat heeft hier wel een mosterdwinkel met keuzes uit ontelbaar veel verschillende soorten mosterd. In de meeste zaken kan je proeven zodat je zeker niet met een miskoop naar huis gaat.

In de prachtige vakwerkhuizen zijn veel leuke winkels gevestigd. Wij kunnen het niet laten en stappen een chocolatier binnen om wat macarons te kopen. Heerlijk.

Ik ben echt gecharmeerd door Dijon, wat een mooie en propere stad. Het is echt fijn om door de straten slenteren en de route van het uiltje te volgen. Ergens in de helft van de wandeling lassen we een pauze in met een glas wijn op het zonnige terras bij wijnbar Valentine et Hugo. De wijnen op de kaart zijn duidelijk kwalitatief, maar spijtig genoeg is het aanbod per glas eerder beperkt. Tot afgrijzen van mijn broer durf ik het aan om een glas wijn te bestellen dat niet uit Bourgogne komt. Soms ben ik een echte rebel!

We wandelen verder naar de kathedraal van Dijon en eindigen de wandeling in Jardin Darcy. Omdat we onderweg nogal veel gestopt zijn om foto’s te nemen  en een macaron te eten en een glas wijn te drinken) zijn we er niet in geslaagd om de ganse wandeling af te werken. Geen erg! Morgen is er nog een dag.

Tijd voor het avondmaal in le Bistrot des Halles, een restaurant dat ons aangeraden werd door de uitbaters van onze B&B. Het eten is zeker lekker, maar het is er niet zo gezellig zitten en de bediening is eerder onverschillig. Uiteraard bestel ik de Sint-Jacobsvruchten, gevolgd door de octopus, die in een wel heel bijzondere saus wordt opgediend. Het is lekker, maar naar mijn aanvoelen is de saus te overheersend in vergelijking met de subtiele smaak van de octopus. Uiteraard drinken we daar een lekker glaasje Bourgondische wijn bij.

Mijn broer is zo vriendelijk om aan te bieden bob te zijn en ons terug naar Châteauneuf te rijden. We komen er net op tijd aan om vanaf het uitkijkpunt nog een streepje zonsondergang mee te pikken. Een gepast einde van een boeiende dag.

En toen was er daar die winkel waar ze bh’s verkochten die maar liefst vijf keer goedkoper waren dan de bh’s die ik normaal in België koop en die nog pasten ook. Een twintig minuten later was ik twee bh’s en het gevoel een koopje gedaan te hebben rijker. Om mijn vriendje niet het gevoel te geven dat hij over het hoofd werd gezien, kochten we voor hem flipflops. Met dit tropische weertje zouden die zeker van pas komen. Al bleken de flipflops achteraf bezien een miskoop. De tekening op de voetzool was al na een dag afgesleten en de gaatjes van de riempjes zaten niet op exact dezelfde plaats. Er gaat op flipflopvlak volgens mij niets boven Havaianas (waarop ik al bijna de ganse reis rondloop).

Om niet te veel tijd te verliezen met het middagmaal aten we in het winkelcentrum Pools gebak. En ik kan jullie verzekeren, een stuk sernik (Poolse cheesecake), dat is genoeg brandstof voor een ganse namiddag.

We trokken naar het maritiem museum dat veel groter bleek dan we gedacht hadden. We startten met een bezoek aan het beroemdste gebouw van Gdańsk: de Kraanpoort. De oude volledig houten havenkraan die ook dienst deed als stadspoort, is een constructie die dateert uit de middeleeuwen, maar helaas WOII niet overleefde. Gelukkig zijn Polen goed in het heropbouwen en werkt de constructie nu weer als voorheen. Met behulp van enorme tredmolens konden er vrachten tot twee ton mee worden gehesen tot een hoogte van 27 meter.

Daarna staken we de Wisła over voor een bezoek aan de Sołdek, de eerste Poolse oceaanstomer van na de Tweede Wereldoorlog. Ik denk dat ik de laatste jaren een beetje te veel schepen aan de binnenkant gezien heb, het zei me niet zoveel. Op den duur beginnen die dingen allemaal op elkaar te lijken. Het grootste gedeelte van het museum moest toen nog komen. Een ongelooflijk uitgebreide en zeer verzorgde (zij het in eentalig Pools, al was er op aparte geplastificeerde bladeren uitleg in Duits en Engels beschikbaar) collectie volgde met de nadruk op de geschiedenis van Gdańsk als haven. We zagen gigantisch veel maquettes van schepen (waarvan je bij sommige de motor kon laten draaien en lichtjes laten aangaan, cool!), materiaal dat door duikers naar boven gehaald was uit gezonken schepen, navigatie-instrumenten, oud wapentuig, borden en bestek met afbeeldingen uit de scheepvaart, schilderijen, munten,… Mooi, maar een beetje veel allemaal.

Heel grappig: in Polen is het absoluut verboden om de collectie in een andere volgorde te bekijken dan bedoeld door de curator. In elke zaal staan dames (sinds we in Polen zijn, nog geen enkele mannelijke zaalopzichter gezien) die je de juiste weg wijzen en je ondertussen nauwlettend in het oog houden zodat je niets kan mispeuteren. En owee als je per ongeluk een verkeerde zaal in wandelt. Je wordt in vriendelijk doch beslist Pools terechtgewezen en de juiste richting opgestuurd. De meeste opzichters spreken echt geen woord Engels wat de communicatie dra bemoeilijkt. Wij beperkten ons meestal tot vriendelijk en verontschuldigend glimlachen.

Ondertussen was het al veel later dan verwacht en had ik stiekem een beetje spijt van die winkeluitspatting. We moesten keuzes maken, want we konden niet meer alles zien wat oorspronkelijk op ons programma stond.

We gaven er de voorkeur aan het Uphagen-huis aan de Ulica Długa te bezoeken. De gevel is in vergelijking met andere gebouwen aan dezelfde straat nogal sober, maar het interieur is een bezoek meer dan waard. In de eerste vertrekken zagen we een mooie collectie zilverwerk om vervolgens in een overdadig interieur in rococo- en neo-classicistische stijl terecht te komen: behangpapier met uitbundige motieven, accurate muurschilderingen van allerlei soort dieren en planten, de inwoners.hadden geen encyclopedie meer nodig. We stonden nét voor sluitingstijd weer op de stoep.

Een klein hongertje dwong mij ertoe mijn toevlucht te nemen tot een ijsje. Het was er alleszins warm genoeg voor. De dertig graden werd ook vandaag weer vlotjes overschreden.

Omdat het ons daar de eerste avond zo goed was bevallen, trokken we opnieuw naar hotel Królewski. Ditmaal bespaarden we ons de omweg en namen we de laatste veerboot naar de overkant. We bestelden allebei het gerecht dat mijn vriend de vorige keer had: de praline van kip met geitenkaas. Jammer genoeg stond er nu blijkbaar een andere kok in de keuken of was de geitenkaas die hij/zij de vorige keer gebruikte op. Feit is dat het gerecht nog wel lekker was, maar we werden er niet door van onze sokken geblazen zoals onze eerste avond. Een beetje spijtig, maar het bleef een mooi en romantisch plekje om te dineren.

Bij het terugkeren naar het centrum, veranderde deze mooie dag ei zo na in een nachtmerrie. Gelukkig liep alles min of meer goed af. Mijn vriend en ik waren geblutst en gebuild en ook mijn fototoestel had wat schrammen opgelopen maar we functioneerden alledrie nog.

Na het afleggen van onze verklaring op het politiekantoor, keerden we terug naar het hotel. Laat me jullie zeggen dat we onze laatste avond in Gdańsk wel een beetje anders hadden voorgesteld. De bediende aan de receptie van het hotel gaf ons ontsmettingsmiddel om onze wonden schoon te maken. Na een douche om het vuil van ons af te spoelen en het ontsmetten van de wonden (mijn vriend bleek een grote lap vlees te missen net rond de nagel van zijn dikke teen) gingen we toch nog iets drinken in de bar van het hotel. Het was per slot van rekening onze laatste avond en als er ooit een goeie reden was om wodka te drinken, dan was het deze wel.

Spijtig dat dit incident als een zwarte vlek aan mijn zonnige herinnering van Gdańsk zal blijven kleven. Ironisch ook dat we net vanuit Gdańsk kaartjes naar het thuisfront verstuurden met niets dan lovende woorden over de stad.

Aangespoord door de moedige pogingen van vriend C om deze lampen ook effectief tegen het plafond te krijgen, stonden we datzelfde weekend op een mooie zondagnamiddag in een volgende lampenwinkel: Lichtland. Toen we advies vroegen aan een verkoopsters kregen we het volgende antwoord: “Ik kan dat niet voor jullie beslissen, he, jullie moeten maar zelf uitmaken wat jullie mooi vinden.” Als het aan mij had gelegen waren we op datzelfde moment stante pede de winkel uitgestapt. Mijn vriend wist me echter te overtuigen toch nog even rond te kijken. Uiteindelijk kochten we er niets (ook omdat we een telefoontje kregen dat de dappere lampenophanger onderweg naar ons appartement was).

Vorige zaterdag vatten we de koe opnieuw bij de horens. Onze doelstelling was om lampen tegen ons plafond te hebben hangen vóór het feestje van 2 augustus. Kwestie van de ondertussen afgezaagde opmerkingen over onze ontbrekende armaturen te vermijden. We werden zeer vriendelijk en professioneel geholpen bij Light & Design Centre in Kessel-lo. De eigenaar en zijn vrouw stonden zelf in de winkel en dat maakt een wereld van verschil. Suggesties over het soort lampen dat het meest geschikt was voor een bepaalde plek, ditmaal moesten we er niet om bedelen.

We kochten nog niks, maar zijn van plan een afspraak te maken na de werkuren (luxe!) zodat we in alle rust kunnen beslissen welke verlichting het meest geschikt is voor ons interieur. Spijtig dat de winkel nu drie weken gesloten is. De door ons gestelde deadline van 2 augustus zullen we niet halen, maar we hebben het goede vooruitzicht dat we tegen het nieuwe schooljaar lampen zullen hebben. En deze keer laten we ze installeren door iemand van de winkel. Het kost een beetje meer, maar dat heb ik er graag voor over om geknoei met boren en zonnebrillen te vermijden.

Eat that Lichtland.

Ik moet er wel aan toevoegen dat ik de moed in mijn schoenen voelde zakken toen we de Massive binnenstapten. Zóveel lampen, argl. Gelukkig konden we meteen het ganse bovenverdiep elimineren. De schitterende collectie lusters met bergkristal en aanverwante versierselen zou niet echt in ons interieur gepast hebben. " class="wp-smiley" style="height: 1em; max-height: 1em;" /> We hebben zowat de simpelste en eenvoudigste modellen gekozen die ze hadden. Blijkt dat noch mijn vriend, noch ik een uitgesproken smaak hebben op het gebied van verlichting. Zolang we maar zien waar we lopen. " class="wp-smiley" style="height: 1em; max-height: 1em;" />

Na al ons gewinkel hebben we even de tijd genomen om te bekomen. Overheerlijke zwaardvis gegeten in de Earth Shake en wat bijgebabbeld met T en haar vriend die ook toevallig in de Earth Shake zaten. Daarna zijn we nog even naar de kermis geweest. Natuurlijk kon ik het niet laten op die machientjes met vallende centjes te spelen. Een jeugdzonde. In vroeger tijden kon je mij uren in lunaparken terugvinden en maar zagen bij de ouders of ik niet nog één bakje centjes mocht kopen, want ja, die centjes gingen echt echt echt wel bijna vallen en kijk daar lagen punten bijna voor het grijpen. Jammer genoeg ging het ons vandaag niet zo goed af. Er vielen niet veel centjes en nog minder punten. De buit was erg mager: één Bumbasleutelhanger. Nuja, we zullen daar binnenkort wel een kindje gelukkig mee kunnen maken.

En nu gaan we straks gezellig met z’n tweetjes in bad. Wat kaarsjes, glaasje wijn erbij, megaveel schuim. Relaxen!

Het eerste wat ik vond was zo’n doorschijnend plastieken geval waar je kaartjes in kan steken. Lelijk en alle kaartjes moeten dan hetzelfde formaat hebben om het iet of wat toonbaar te maken. Ik informeer dus of er nog andere systemen bestaan, want ik had bij een vriendin ooit eens een draad met magneetjes gezien waaraan zij haar kaartjes bevestigde. En hoera, dat was er. Ik had de keuze uit superflashy bloemetjesmagneetjes, nog meer superflashy bloemetjesmagneetjes, superflashy hondjesmagneetjes of superflashy katjesmagneetjes. Goed, niet helemaal wat ik in gedachten had. Ik had liever iets neutraals gehad. Maar kom, nepkatjes zijn leuk.

Dus ik bij het thuiskomen direct aan de slag met mijn magneetjes. Blijkt dat er gewoon veel te weinig magneetjes in zo’n pakje zitten! Mijn draad hangt net voor de helft vol! En d’r staan nog steeds kaartjes in mijn boekenkast. Ik zou andere magneetjes kunnen gebruiken, maar dat staat zo slordig. Ik zou ook terug kunnen gaan naar het Pakjeshuis en een tweede pakje kopen, maar ja, dan zit ik met een ijzeren draad op overschot. Iemand een paar flashy katjesmagneetjes te veel?

De derde bekende was in het gezelschap van een jongedame die ik alleen maar van ziens kende en zag er duidelijk een beetje betrapt uit. Zij hadden elkaar vast belangrijke dingen te zeggen, want ze zijn niet bij ons komen zitten. Jaja, wie weet zijn we wel getuige geweest van het ontluiken van een prille romance. Zal hem er binnenkort eens over aan de tand voelen…

Update 17/11: Miskoop van het jaar: Twee albums uit de Cyberkiller reeks van Plumail – Godard, uitgeverij Vinci. Een album dat zoveel fouten bevat dat het ongewild grappig wordt. Voor de liefhebbers van camp.