Het was even afwachten hoe het zou klikken tussen al de kinderen waarvan er velen elkaar al niet meer sinds september 2019 gezien hadden en even dreigde onze kameraad uit Gent af te haken omdat zijn dochter het niet aandurfde, maar dankzij een last minute opgetrommeld nichtje, kwam ze toch mee.

Mijn vriend en ik vertrokken op vrijdag 1 september in de gietende regen vanuit Leuven, maar kijk, eens we in Libin aankwamen, begon spontaan de zon te schijnen en dat bleef zo voor het ganse, heerlijk warme weekend. We zaten voornamelijk in het zwembad, speelden pool op zolder, smulden van de barbecue, dronken spumante rosato, wandelden in de omgeving, bakten pannenkoeken, speelden weerwolven, exploding kittens, saboteur en black stories. En introduceerden Pokemon Go aan een hele hoop nietsvermoedende deelnemers. Enige teleurstelling: de zo geliefde jacuzzi had plaats gemaakt voor een pingpongtafel.

En het was meteen ook de allereerste keer dat onze jongste deelnemer van de partij was, die was namelijk de vorige keer nog niet geboren. En óf ze dé ster van het weekend was? Dat spreekt voor zich, uiteraard.

Echt een weekend om in te kaderen. Ik kijk al uit naar het vervolg, volgend jaar!

En deze zonsondergang op zondagavond in Leuven was de kers op de taart.

Mijn vriend en ik hadden om 12.30u afgesproken met onze vrienden en hun twee flexibele dochters aan de parking van het Departement Werktuigkunde. Het fietstochtje van ons appartement naar Heverlee voelt voor mijn vriend en mezelf ondertussen bijna als routine aan, zo vaak hebben we die route gefietst tijdens de lockdown. Omdat ons jaarlijkse weekend in Libin niet kon doorgaan, had ik als alternatief drie kano’s geboekt bij Leuven Leisure voor een tochtje op de Dijle. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk was van de instructies die ik na mijn boeking ontving. Het is echt niet de eerste keer dat ik met één of andere voertuig een rivier afdobber, maar zeker wel de eerste keer dat ik er instructievideo’s bij krijg. Ook de coronamaatregelen waren ronduit indrukwekkend te noemen. Better safe, than sorry, uiteraard! Onze mondmaskers kregen alvast een plekje in onze rugzak.

We wandelden met ons zessen langs het mooie Dijlepad, ondertussen ook een oude bekende, naar het startpunt van de kanotocht in Korbeek-Dijle. De zon twijfelde eerst een beetje, maar naarmate onze wandeling vorderde, overwon ze haar verlegenheid en kwam ze steeds meer vanachter de wolken piepen. De wandeling gaf ons de gelegenheid om bij te praten en ik genoot van het enthousiaste gekwetter van de beide jonge dames, al werd er ook een beetje gezeurd over de lengte van de wandeling. We deden in totaal een uur en een kwartier over de wandeling naar Korbeek-Dijle, een beetje langer dan de 50 minuten die Googlemaps aangaf. Gelukkig had ik wat marge ingecalculeerd en waren we mooi op tijd voor onze afspraak om 14u. Ik ging stiekem nog snel naar het toilet bij concurrent Dijle floats, deed, na mijn handen grondig gewassen te hebben, mijn mondmasker aan en was helemaal klaar voor de boottocht.

Gelukkig moesten we het mondmasker enkel dragen bij het in- en uitstappen van de kano, want echt comfortabel zijn die dingen niet. In het begin moesten de meisjes een beetje zoeken naar de juiste techniek en belandden ze met hun vader/moeder regelmatig in de groen begroeide oevers van de Dijle. Mijn vriend en ik zijn ondertussen het bootje varen al wel gewoon en we moesten ons tempo een beetje aanpassen aan ons gezelschap. Geen erg, zo had ik tijd zat om fotootjes te nemen (eerlijk, ik heb niet echt veel geroeid, vooral genoten van de mooie omgeving).

De tocht was verrassend snel voorbij. Ik had gerust nog een uurtje langer in mijn kano kunnen blijven zitten. Om te klinken op een geslaagde tocht, begaven we ons naar de Abdijmolen, waar we na een paar minuten wachten een tafeltje op het terras buiten konden bemachtigen. Van al dat roeien krijgt een mens honger, dus bestelden we wat wafels en pannenkoeken als vieruurtje. Een zoet einde van een fijne namiddag.

PS: De croque-monsieur is van mijn vriend, geen liefhebber van zoete dingen.

PS2: De oudste jongedame slaagde erin naast haar wafel, nog een pannenkoek en een halve croque soldaat te maken. Ongelooflijk voor zo’n klein, fijn dingetje.

Enfin ja, ik besloot de verlofdag niet te annuleren en mijn dag nuttig te besteden aan het opruimen van onze logeerkamer, waarin nog een hele hoop dozen met persoonlijke spullen en papieren stonden, afkomstig van de zolder van mijn vader, die een plek moesten krijgen in de kasten. Uiteindelijk was ik bijna de ganse dag bezig met uitsorteren van al mijn rommel, maar uiteindelijk slaagde ik erin alles weg te bergen in de kasten. Nu alleen nog die collectie steeds aangroeiend leeggoed, bierbakken en plooiboxen die nog van het vorige weekend in Libin dateren naar de Colruyt krijgen en er is opnieuw plaats in de logeerkamer om onze opblaasmatras te leggen.

Gevonden in één van mijn dozen, een vriendenboek met daarin een boodschap van één van mijn beste vriendinnen van de unief, waarmee ik nu nog steeds bevriend ben:

Werden vandaag geleverd, mijn splinternieuwe wandelschoenen! Hoog tijd, want in mijn vorige paar zaten scheuren, waardoor ik blaren kreeg.

Ons avondmaal, met dank aan Foodbag: gemarineerde kipfilet in rode curry met zoetzure appelsalade. Lekker fris!

De leeftijden van de kinderen varieerden tussen een half en 16 jaar. Gelukkig zijn de meeste kinderen ondertussen de pampers ontgroeid. En het aantal kinderen met bandjes neemt ook elk jaar af, wat het allemaal wat minder stressvol maakt voor de ouders. De meerderheid kan zelfs al lezen, schrijven en een boterham smeren. Je duwt ze gewoon een spel weervolven in de hand en die houden zichzelf bezig. Lekker makkelijk.

Dit jaar hadden we eindelijk nog eens een zonnig weekend van begin tot einde. Vrijdag doken de kinderen al meteen het zwembad in (ik paste, want nog een beetje te fris naar mijn goesting), terwijl ik aan de lopende band pizza’s bakte. Ditmaal zonder brandwonden, gelukkig. Verder bestond de rest van het weekend uit ontbijten in verspreide slagorde (je hebt vroege en late vogels), in het zwembad liggen, watergevechten houden, cava drinken, ijsjes eten, zonnecrème smeren, barbecuevlees smikkelen, weerwolven en andere spelletjes spelen en veeeeeel foto’s en onnozele gopro-filmpjes maken.

Het weekend vloog voorbij en voordat ik er erg in had zat het er alweer op. Ik deed mijn ronde om de meterstanden op te schrijven, terwijl mijn vriend alle kamers nakeek op verloren voorwerpen. We reden met onze vol leeggoed geladen cambio-wagen terug naar Leuven, alwaar we het weekend afsloten met een heerlijke sushi boot van Kintsugi.

Uit nostalgische overwegingen een kort overzichtje van de vorige locaties waar we verbleven:

• 2003: Durnal
• 2004: Burg Reuland
• 2005: Fily
• 2006: Momignies
• 2007: Waimes
• 2008: Jevoumont
• Vanaf 2009 in Libin

PS: Excuses aan de kinderen die ik getraumatiseerd heb met het spelletje Black Stories.

Het weer had beter kunnen zijn, de zon hebben we amper gezien, maar we hielden het droog en het was warm genoeg om ‘s avond buiten te kunnen eten op het terras met zicht op het zwembad. Hoe ouder de kinderen worden, hoe meer ze hun eigen plan trekken en hoe minder werk we eraan hebben, wat maakt dat de volwassenen zich ook wat meer kunnen ontspannen. (Benieuwd trouwens wanneer de eerste kinderen zullen bedanken voor een weekendje op stap met die oude zakken.)

Doordat ik dit jaar veel te laat was met het vastleggen van ons weekend, was het derde huis al verhuurd aan een andere groep. Hierdoor moesten we met vier volwassen en vier kinderen uitwijken naar de grote speelzolder. Meteen de eerste keer dat ik in Libin op een luchtmatras geslapen heb, wat redelijk meeviel, moet ik zeggen. Ik had dan ook een extra dik, zichzelf opblazend exemplaar gekocht.

Totaalcijfers van het weekend:

• 17 volwassenen
• 20 kinderen tussen nul en veertien jaar
• aantal pizza’s verorberd: 35
• aantal uitstapjes gemaakt: 0

In het gezegende jaar 2017 bestond onze groep uit 19 volwassenen en 20 kinderen, waarvan het jongste kind vier maanden was en het oudste 13 jaar en beperkten we onze activiteiten tot in en rond het zwembad en de jacuzzi hangen, vleesjes op de barbecue leggen en weerwolven spelen. Ons energieniveau is niet meer wat het was in 2003.

Het was ook de zevende (!) keer dat we in onze  vertrouwde vakantiehuizen in Libin verbleven. Groter kan onze groep alvast niet meer worden, want er staat geen huis meer in de straat dat ik nog extra kan huren (de drie huizen de we huren zijn allemaal van dezelfde eigenaar). Ofwel moeten we al dat jong volk in tentjes in de tuin laten kamperen.

Dit jaar was het, na een aantal kwakkeljaren, alvast een editie met goed weer. Geen spatje regen gezien, al had het voor mij zaterdag wel wat zonniger mogen zijn. Er werd alvast druk zonnecrème gesmeerd, want zelfs bij half bewolkt weer kan je flink verbranden (zoals mijn uit Genève overgevlogen vriend mocht ondervinden). Ik slaagde er bovendien in om op de één of andere manier mijn linkerbovenarm te verbranden aan het gloeiend hete rooster waarop ik Dr. Oetker pizza’s aan het bakken was op vrijdagavond. Het staat me niet meer helder voor de geest hoe ik dat geflikt heb, gelukkig was er een dokter in de zaal die mijn wonde met flammazine behandelde en mooi afdekte met een gaasje, dat er de volgende dag toch af moest, wegens niet compatibel met in het zwembad liggen.

Deze editie was ook de allereerste keer dat de kinderen helemaal zelf weerwolven speelden, zonder hulp van de volwassenen. Dankzij onze superslimme spelleider van nog geen negen jaar (officieel is het spel geschikt voor kinderen vanaf tien jaar, maar geen enkele van de deelnemers trok zich daar iets van aan) hebben nu ook de jongste kinderen de weerwolven microben te maken. Al duurde het even voor ze het concept van het spel doorhadden. Vraag: “Ben jij de weerwolf?” Bedeesd stemmetje van een achtjarige: “Ja.” Briljant moment!

Enfin ja, het weekend was voorbij voordat ik er goed en wel erg in had. En jawel, voor iedereen die ongerust was: ook vanuit Genève zullen mijn vriend en ik ons nog engageren om dit weekend te organiseren.

Wat is de keukengadget die je het vaakst gebruikt en waar je zelfs niet meer zonder zou kunnen leven?

Euh, wel, dat zal ongetwijfeld onze kurkentrekker zijn. Waarvan we noodgedwongen een aantal exemplaren in huis hebben omdat we die van ons al een paar keer in Libin vergeten zijn, om hem het jaar nadien daar ongeschonden terug uit de lade te vissen.

Al ben ik, afgaand op onderstaand filmpje, niet helemaal overtuigd dat ik er écht niet zonder zou kunnen leven.

Omdat het Risk-spel nog niet gearriveerd was, startten we met een spelletje Jenga. Altijd leuk! In parallel werd er aan de andere kant van de tafel chapeau gespeeld. We slaagde erin een prachtig bouwwerk te fabriceren totdat het onevenwicht niet meer te vermijden was en de blokjes tegen de vlakte gingen.

Daarna was het tijd voor het serieuze werk: Risk! Met een gloednieuw Risk-spel! De eerste keer in mijn leven dat ik zelf eigenaar ben van een Risk-Spel!

De spelregels waren wel grondig veranderd ten opzichte van de tijd dat ik nog een frequente speler was, wat maakte dat ik het spel tactisch niet altijd even goed speelde. Vooral de nieuwe regels voor de aanval met maximaal drie legers en het inwisselen van de kaarten creëerden een heel nieuwe dynamiek. Het feit dat ik verloor is dan ook geheel en al aan de combinatie vernieuwde spelregels met domme opdracht (ik moest 24 landen veroveren, omdat ik toch moeilijk mezelf kon uitroeien) te wijten. Maar nu ik de spelregels onder de knie heb, zal niets of niemand mij van een toekomstige overwinning kunnen afhouden! Ha!