We ontbijten opnieuw met crackers, babybels, smeerkaas en chocoladecake. Gelukkig zijn er kiwi’s om de schijn van een gezond ontbijt hoog te houden. Voordat we ons naar het Palazzo Reale begeven, één van de topattracties van Turijn (ik heb tickets voor 11u), wandelen we naar het station Torino Porta Nuova. We willen nagaan of er lockers zijn om morgen onze bagage achter te laten en taxi’s om ons naar de luchthaven te brengen. In plaats van lockers heeft het station een bagagebewaarplaats waar je je koffers bij een échte persoon kan afgeven. Even goed als een locker, maar wel iets duurder natuurlijk.

Gerustgesteld wandelen we onder een stralend zonnetje met een stevige pas verder naar het Palazzo Reale. We moeten ons zelfs een beetje haasten om er om 11u te zijn. Bij aankomst is het even zoeken naar de juiste ingang, want dat is niet zo duidelijk aangegeven. Uiteindelijk vinden we onze weg en kunnen we aan ons bezoek beginnen. Het eerste wat je ziet als je binnenkomt is een fabuleuze trappenhal met een fenomenale plafondschildering. De toon is gezet, de pracht en praal die volgt doet onze monden open vallen. De ene kamer is nog mooier dan de andere. Het is gewoon onmogelijk om alle details goed in ons op te nemen, we weten echt niet waar eerst kijken. Tegelijkertijd confronteert dit Palazzo ons ook met de ongelijkheid in de wereld. De rijkdom rondom ons is duidelijk het resultaat van een klassenmaatschappij waarvan de echo’s ook nu nog in onze maatschappij doorklinken.

Op het einde van de rondleiding komen we terecht in de Cappella della Sacra Sindone, waarin de befaamde Lijkwade van Turijn wordt bewaard. De Lijkwade is een linnen kleed waarop vaag een beeld van een man te zien is met verwondingen die zouden kunnen ontstaan zijn bij een kruisiging. Volgens sommige gelovigen is deze lijkwade het kleed waarin Jezus werd gewikkeld en begraven nadat hij aan het kruis gestorven was. Een koolstofdatering situeert de lijkwade echter in de late middeleeuwen. Enfin, mij fascineert vooral de prachtige kapel, die, net zoals de Notre Dame, niet gespaard bleef van rampspoed. In 1997 werd de kapel zwaar beschadigd door een brand waarvan de oorzaak nog steeds onbekend is. Het kostte 30 miljoen euro en duurde meer dan 21 jaar om de kapel in zijn originele toestand te herstellen. Dat belooft voor de Notre Dame…

Na de kapel is er een ruimte in het paleizencomplex waar je meer info krijgt over de restauratie en je via een VR-bril de structuur beter kan bekijken. De beelden (gefilmd met een drone) zijn uiteraard indrukwekkend, maar de VR-toepassing hapert soms, want het effect een beetje teniet doet.

Mijn vriend en ik zijn een beetje verzadigd na al de overdaad die we te zien kregen en twijfelen of we de laatste ruimtes in het paleizencomplex niet beter zouden overslaan. Gelukkig doen we dat niet, want we ontdekken een schitterende collectie schilderwerken van grootheden zoals Rubens, Van Dijck, Bruegel en Caravaggio. We eindigen ons bezoek aan het Palazzo letterlijk in schoonheid.

Wanneer we opnieuw buiten staan, schijnt de zon met volle kracht. volgens mijn weerapp zou het zo’n 24 graden zijn. Een aangenaam herfstweertje zoals ze zeggen. Vervolgens beklimmen we de Campanile del Duomo. Het hele bouwwerk ziet er redelijk bouwvallig uit. Laat ons hopen dat de stabiliteit van deze toren regelmatig gecontroleerd wordt. Eens boven vergeten we de tot op de draad versleten constructie en genieten we van het mooie uitzicht. Vooral het uitzicht op de mooie koepel van de Cappella della Sacra Sindone maakt de klim de moeite waard.

Opnieuw beneden is het al bijna twee uur. Time flies when you’re having fun. We hebben stevig honger gekregen van al dat slenteren. Lang moeten we niet nadenken over een geschikte lunchplek: de Mercato Centrale die we zaterdag bezochten lijkt de ideale plek om te proeven van de heerlijke Piëmontese keuken. Het is niet makkelijk om te kiezen, maar uiteindelijk bestellen we ons allebei een pasta. Ik ga voor de tagliolino al nero di sepia, cozze, vongole e pomodorini. Mijn vriend betaalt onze gerechten aan de kassa en dan is het wachten tot ons nummer wordt afgeroepen. Een niet zo handig systeem, om eerlijk te zijn. Het zou handiger zijn om met van die buzzers te werken die afgaan wanneer je eten klaar is. Bij mijn pasta drink ik een glaasje uitstekende Calice Sharis voor de zeer schappelijke prijs van 4 euro. Dat smaakt naar meer! Aangezien het mijn verjaardagsweekend is bestellen we ons nog een glaasje prosecco om te klinken op een tot nu toe al bijzonder geslaagd verblijf in Turijn. Als dessert koop ik een gelato van Alberto Marchetti. En ja, we kunnen het niet laten als afsluiter een Moscow Mule te drinken, een cocktail die je hier werkelijk op elke menukaart ziet staan.

Ondertussen is het tijd om te vertrekken naar Mole Antonelliana. We hebben tickets gereserveerd om 17u en willen niet het risico lopen om onze time slot te missen. Na een mooie wandeling komen we om tien voor vijf aan de ingang aan. We mogen meteen binnen. Ik moet toegeven dat het plezant is die lange rij wachtenden zomaar te kunnen voorbij steken. Lang leve online ticketing systemen die mij het leven zoveel aangenamer maken. De lift brengt ons verrassend snel naar boven, we zoeven voorbij de verdiepingen van het Museo del Cinema naar het panoramische terras op 85 meter hoogte. Ik heb mij een beetje misrekend bij het kiezen van het tijdstip voor ons bezoek. Ik dacht dat we om 17u nog meer dan een uur tot zonsondergang zouden hebben, maar door de omschakeling van zomer- naar winteruur, gaat de zon natuurlijk een uurtje vroeger onder. We zien nog net de laatste zonnestralen achter de bergen verdwijnen.

Terwijl ik druk foto’s aan het maken ben van het uitzicht, voel ik opeens iets landen op mijn hoofd. Mijn vriend bevestigt mijn vrees: er heeft een vogel op mijn kop gekakt. Dat brengt geluk, zeker? Mijn vriend probeert zo goed als mogelijk het plakkerige goedje uit mijn haar te verwijderen met een papieren zakdoekje. Gelukkig hebben we nog tijd genoeg om even terug naar het hotel te gaan voordat we ‘s avonds gaan dineren.

In het hotel was ik de uitwerpselen uit mijn haar en maken we de gelegenheid gebruik om nog snel een sekspartijtje in te lassen als aperitief voor het avondmaal.

Voor het diner heb ik gereserveerd bij Taverna dell’Oca, een restaurant gespecialiseerd in ganzenvlees. Ik koos dit restaurant uit omdat je gans niet zo vaak op de menukaart aantreft in België. Het restaurant blijkt een schot in de roos. Natuurlijk kiezen we de menu met bereidingen van gans, al klinken de twee andere menuopties ook zeer lekker. Voor vijf gangen, inclusief een klein aperitief betalen we 39 euro. Aaah, Italië….

Het is bijzonder lekker, maar wel een beetje veel. Zeker de schotel met charcuterie en paté waarmee we starten, is stevig. We zullen wat op de lijn moeten letten als we weer thuis zijn, nietwaar?

Plateau of goose: goose foie gras paté, goose terrine, raw ham, speck & salami, parcaloca, ecumenico, itan & sasak served with gherkins:

Browned parcaloca ham with potatoes and porcini mushrooms sautés, cheese fondue and quail egg:

Big ravioli filled with goose and pumpkin in mascarpone cream perfumed with green pepper:

Stewed goose with porcini mushrooms:

Figs with grappa sherbet:

De wijn die we bij het eten drinken is eveneens uitstekend. We verwachten niet anders van Piemonte.

Om af te sluiten vragen we aan onze dienster om ons een digestief aan te raden. En opeens komt daar een ober aanzetten met vijf verschillende soorten drank, van een halfzoete dessertwijn, over een Amaro tot een grappa. We krijgen van elke fles een proevertje. Ik hou het bij de dessertwijn, maar mijn vriend gaat uiteraard voor de grappa. We hadden deze dag niet beter kunnen eindigen!

We besloten naar Boulogne-sur-Mer te rijden omdat een stad altijd meer opties biedt voor regenachtige dagen. Terwijl we langs de Opaalkust naar het zuiden reden, genoten we van de mooie, glooiende landschappen onderweg. De groene velden en pittoreske dorpjes deden me een beetje aan Schotland denken. Wat minder vergezocht is dan het lijkt, want de Engelsen hebben meer dan eens voet aan de grond gehad in dit stukje Frankrijk.

Aangezien, ondanks de dreigende wolken, de regen nog even uitbleef, stopten we onderweg voor een wandeling in de duinen. Hoewel de mens overduidelijk zijn sporen heeft achtergelaten in dit landschap (aan bunkers geen gebrek), ademt de Opaalkust woeste ontembaarheid uit. Wat een verschil met de Belgische kust. De natuur heeft op de meeste plekken nog echt vrij spel en de wind en de regen lijken er zoveel heviger tekeer te gaan.

In Boulogne-sur-Mer aangekomen, zochten we een parkeerplek vlakbij Maison de la Beurière. Helaas bleek dit traditionele vissershuis gesloten te zijn. Jammer, want het leek me boeiend om een dieper inzicht te krijgen in het leven van een vissersfamilie uit het einde van de negentiende eeuw.

Als alternatief kozen we voor een bezoek aan Nausicaä Centre National de la Mer. Het zag er immers naar uit dat de regen die gestaag was beginnen vallen toen we Boulogne-sur-Mer binnen reden nog wel even zou blijven voortduren. Ik moet zeggen dat mijn verwachtingen na de teleurstelling in Lausanne niet al te hoog gespannen waren. Maar ik werd aangenaam verrast: Nausicaä is een prachtig complex met schitterende aquaria en veel gelegenheden om de vissen van dichtbij te zien. Er is zelfs een mooie collectie reptielen en een (ethisch verantwoorde) zeeleeuwenshow. Veel mooier dan het aquarium in Lausanne. Alleen de bediening van hun cafetaria dient wat bijgeschoold te worden: veel te lang moeten wachten op een eenvoudig vissoepje (dat wel lekker was).

Er was zoveel te zien en te beleven dat we pas na 16u opnieuw buiten stonden. We hadden geen van de twee verwacht dat ons bezoek zo lang zou duren. Heel dikke aanrader, dus.

Veel tijd om Boulogne-sur-Mer zelf te ontdekken bleef er bijgevolg niet meer over, want ik had om 19.30u een tafeltje voor twee in de Green Bistrot in Wissant gereserveerd, toch een half uur rijden vanuit Boulogne-sur-Mer.

Mijn arme vriend had helaas ergens een verkoudheid opgedaan, dus lasten we noodgedwongen een tussenstop in bij een apotheek vlakbij de Notre Dame Basiliek om wat pijnstilers en keelpastilles te kopen. Toch weer typisch: het lijkt alsof mijn vriend en ik alleen maar ziek worden tijdens verlofperiodes.

Na de nodige medicijnen ingeslagen te hebben, besloten we nog snel een bezoek te brengen aan de crypte van de Notre Dame Basiliek. We waren er om 17u, een half uur voor sluitingstijd. En alhoewel een half uur zeker voldoende is om alles gezien te hebben, zou een kwartiertje extra ons bezoek net iets comfortabeler gemaakt hebben. Het voordeel was wel dat we de crypte voor ons alleen hadden, wat ons bezoek extra speciaal maakte.

We sloten ons bezoek aan Boulogne-sur-Mer af met een wandeling op de vestigen daterend uit de dertiende eeuw. Zeer mooi. Net toen we op de terugweg naar de auto waren gingen de hemelsluizen opnieuw open. Veel kon ons dit niet deren, want we waren nog vijf minuten van de wagen verwijderd. Schitterende timing.

Omdat het gans de weg van Boulogne-sur-Mer naar Wissant pijpenstelen regende, besloten we ons originele plan om eerst de wagen aan het hotel te parkeren en van daar te voet te gaan te laten varen en gewoon rechtstreeks naar Green Bistrot te rijden.

Green Bistrot bleek een hippe plek te zijn met heerlijk eten. Ook nu weer waren we verbaasd over de kostprijs van het menu. Fijn dat je onbekommerd kan genieten van lekker eten zonder daar financieel je broek aan te scheuren. Alleen hadden ze de verwarming wat mij betreft wat hoger mogen zetten. En ja, natuurlijk at ik Sint-Jacobsvruchten, because, why not? En die crème brûlée met Baileys mocht er ook zijn.

Superavond!

Link naar de Greenpeace site met meer uitleg.

Een goede reden om over te stappen naar Ecopower:

Meestal valt er tijdens een snorkel- en duikbeurt aan boord van het schip weinig te beleven. Iedereen ligt, hangt of zwemt immers in het water. Maar nu waren de duikinstructeurs druk bezig met de verplichte reddingsoefeningen van Robert, de Zweed. Ik was een bevoorrecht getuige van zijn heldhaftigheid bij het redden van een duiker in gevaar en een verdrinkende snorkelaar. Ik moet zeggen dat ik de eerste seconden niet doorhad dat het om een oefening ging en het mij erg verbaasde dat de redders aan boord niet eens opkeken. En toen viel mijn euro.

Het eten ‘s middags stelde weer niet veel voor: gebakken kip met een paar blaadjes sla. De zetmeelcomponent was geheel afwezig. Vandaag zat Macca, één van de dive masters, bij ons aan tafel. Hij had veel stoere verhalen te vertellen over zijn kindertijd als jongste van een gezin met vier kinderen. Over die keer dat ze verstoppertje speelden en hij een half uur lang in de diepvriezer belandde of de keer dat hij de droogmachine van binnen te zien kreeg en er gelukkig met enkele blauwe plekken vanaf kwam. Ja, de jongste en kleinste heeft het niet altijd gemakkelijk. Hij vertelde dat zijn broer en zussen allemaal een carrière hadden en hij was het kleine broertje dat wat speelde op een boot. Ik denk niet dat hij wilde ruilen met zijn broer en zussen. De crew aan boord van zo’n toeristenschip leidt een luilekkerleventje.

We leerden ook twee sympathieke Amerikanen kennen. Eentje uit New York en eentje uit Los Angeles. De kerel uit Los Angeles vertelde over zijn verschrikkelijke snowboardaccident van een jaar geleden. De littekens van het ongeval waren nog duidelijk zichtbaar. De chirurgen hebben zijn voet bijna helemaal moeten reconstrueren. Een geluk dat hij überhaupt nog kon lopen. Hij vertelde over de misrekening die hij gemaakt had tijdens het offtrack snowboarden en de verschrikkelijke klap tegen een boom die hij met zijn voeten had opgevangen. Snowboard in twee en toen hij probeerde te stappen, besefte hij dat er iets goeds mis was. Toen hij zijn sneeuwlaars uittrok, zag hij het bot uit zijn voet steken. Brrr. Hij heeft dan de tegenwoordigheid van geest gehad om zich op de resten van zijn snowboard te hijsen en op zijn buik verder te gaan. Enkele minuten later werd hij al gevonden. Hij kan zijn voet nu op een capaciteit van 75 procent gebruiken en ik denk dat hij daar heel blij mee is.

Na het eten werden we teruggebracht naar de Reef Experience. Het was een hele aanpassing, aan boord van deze boot die enkel dagtripjes maakt. We waren gewoon geraakt aan een kleine gezellige groep en deze boot zat tsjokvol duikers en snorkelaars. Ik had niet meer zoveel zin om te snorkelen, maar omdat dit onze allerlaatste gelegenheid was om een blik op het Great Barrier Reef te werpen, liet ik me overhalen. Gelukkig was de misselijkheid en duizeligheid van de ochtend volledig verdwenen. Ik moet eerlijk toegeven dat deze snorkelbeurt wat tegenviel. Het was superdruk en we hadden al mooiere stukken rif gezien. Natuurlijk waren we de vorige dagen verwend geraakt, want de dagtoeristen zullen het zeker de moeite gevonden hebben. Toch ben ik blij dat ik deze laatste keer gesnorkeld heb, wie weet hoe lang het nog duurt eer ik terugkeer naar Australië? En misschien is er tegen dan helemaal geen Great Barrier Reef meer over.

Op de terugweg naar Cairns hebben mijn vriend en ik een heel leuk gesprek met Celina, een Frans meisje die samen met haar vriend een wereldreis maakte. Ik vond hun verhaal schitterend. Ze verdienden erg weinig in Frankrijk. Celina vertelde dat ze nog geen 1000 euro in de maand verdiende en dat meer dan de helft daarvan opging aan huur voor een appartementje in Parijs met 1 slaapkamer. Ze besloten dat ze niet zo wilden verder blijven ploeteren. Ze hebben alles verkocht wat ze hadden en zijn de weide wereld ingetrokken. Alles wat ze bezaten zat in de rugzak die ze op hun rug droegen. Ze reisden door Australië door mee te liften met vrachtwagenchauffeurs. Ze gingen van de ene vrachtwagenstopplaats naar de andere en slaagden er zo in dagelijks gigantische afstanden te overbruggen. Ze sliepen meestal in een tentje, omdat overnachten in een hostel te duur was.

Celina vertelde me dat ze op zoek waren naar een nieuw land om te wonen. Ze wilden het proberen in Amerika. Celina droomde ervan om actrice te worden of stuntvrouw. Ze was goed in krijgstechnieken en kon blijkbaar van tien meter naar beneden vallen zonder zich te bezeren. En daar was mijn sceptische ik weer, want ik weet dat het niet gemakkelijk is om een greencard te krijgen in Amerika. Maar ik heb er niets van gezegd. Wie weet lukt het hen en wie ben ik om de dromen van andere mensen stuk te maken? Ik was alleszins vol bewondering voor hun ondernemingszin. Je vertrouwde omgeving achter je laten en de weide wereld in trekken op zoek naar een beter bestaan. Chapeau. Het gesprek gaf me ook de gelegenheid om mijn Frans wat te oefenen dat de laatste jaren erg roestig geworden is.

En toen voeren we de haven van Cairns binnen. We namen afscheid van de crew van de Reef Encounter en spraken af met het Franse koppeltje Celina en Jamal en de Zwitserse vriendinnen Simone en Leslie om rond zeven uur samen te komen om iets te gaan eten. Er was wat overredingskracht nodig om Celina en Jamal mee te krijgen, want een etentje paste moeilijk in hun budget. Mijn vriend en ik hadden deze reactie verwacht en stelden voor om de vier wereldreizigers te trakteren. Per slot van rekening gaan mijn vriend en ik na deze vakantie terug naar onze veilige, mooi verdienende job. En gelukkig voor ons stond de Australische dollar laag genoeg opdat zo’n etentje niet bepaald een gat in ons budget zou slaan.

Ik ben blij dat de kleur van de keuken zo goed in de smaak blijkt te vallen. ‘t Was een beetje een gewaagde keuze, maar tot nu toe hebben we alleen maar positieve commentaar gekregen (ofwel waren onze gasten te beleefd om toe te geven dat ze de kleur maar niks vonden). Zelfs de beruchte groene kamer kon er nog mee door volgens sommigen.

Opvallend: er is véél meer drank verzet dan vorige week. Dat volk van Gent kon er wat van. Vooral de cocktails vielen goed in de smaak. ‘k Heb meermaals de shaker mogen bovenhalen en onze bar butler is ook goed gebruikt geweest. De ice crusher hebben we moeten verplaatsten naar de badkamer. Crushed ice is onontbeerlijk voor cocktails, maar damn, dat ding maakt veel lawaai. Specialiteiten van het huis zijn caipirinha en margarita. Niet toevallig mijn twee favoriete cocktails. Vraag ernaar als u bij ons op bezoek komt.

Wijn is trouwens helemaal niet meer populair. Op de twee feestjes die we al gehad hebben, is er geen enkele fles rode wijn gedronken en ocharme één flesje witte wijn. Champagne, cava en gewone schuimwijn (voor de cocktail maison) daarentegen gingen er wel vlotjes in.

Meest gehoorde opmerking: “Tiens, jullie bed staat in het midden van de kamer.” (Wat trouwens ideaal is om rondleidingen te geven: een toertje rond het bed.) We hebben dat bed zo gezet om de muren van de slaapkamer te schilderen en na de werken is dat daar blijven staan.

In de categorie “wat ben ik deze keer vergeten te serveren”: de zwamworstjes. Nochtans één van de lievelingshapjes van mijn vriendje. Gelukkig heb ik ditmaal wel aan de pizza’s gedacht.

Een dikke dankjewel aan iedereen die is komen meefeesten. Een écht goed feestje wordt gemaakt door de feestvierders.

Klein minpuntje: ik was deze ochtend alweer wakker om negen uur. Grmbl.

Dus u bent gewaarschuwd: als u bij ons komt logeren, moet u in een lelijk groene kamer slapen. Achja, tijdens het slapen merk je daar toch niet veel van.