We startten de avond in de universiteitsbibliotheek waar we nog net de laatste minuten van het gesprek met het curatorenteam konden meepikken. Vervolgens genoten we van een werkelijk uitstekend walking dinner, verzorgd door Carpe Diem uit Tongeren. Ik liep veel bekend volk tegen het lijf op de vernissage, waardoor ik uiteindelijk maar een kwartiertje de tijd had om de tentoonstelling Routes naar Kennis te bekijken, voordat we om 2Ou moesten vertrekken naar de tweede locatie van de avond: M Leuven.

In M openden vanavond twee verschillende tentoonstellingen: Kennis in Zicht en Dusty Die van Alicja Kwade. Mijn collega en ik besloten ons vooral te focussen op de tentoonstelling van het werk van de Poolse Alicja Kwade. Een goeie keuze, want ik was meteen gefascineerd door de manier waarop deze kunstenares de vertrouwde werkelijkheid vervomd en uitrekt in haar werk. Heel bijzonder. Ik ben alleszins van plan zeker nog eens terug te komen voor deze tentoonstelling en dan pik ik meteen ook Kennis in Zicht mee.

Elke ruimte van de tentoonstelling van Alicja Kwade bevatte meerdere werken die mij aanspraken, maar graag een bijzondere vermelding voor deze variatie op de slinger van Foucault en het werk dat letterlijk illustreert wat het betekent om in cirkels rond te draaien.

Ik pikte ook nog snel de tentoonstelling A History of Touch van Grace Schwindt mee, waarvan me vooral haar kleurgebruik zal bijblijven. Love me some blue!

En daarna was het tijd voor een glaasje witte wijn op de receptie om deze mooie avond vol kunst, wetenschap en boeidende gesprekken af te sluiten.

Het heeft me oprecht deugd gedaan!

Om de één of andere reden was ik dit jaar in een andere zaal beland dan al mijn collega’s. Dat betekende ook dat ik vroeger in de receptiezaal stond dan mijn collega’s en niet meteen veel bekenden ontwaarde in de drukte. Ik dronk een glaasje champagne en besloot niet op mijn collega’s te wachten, maar gewoon terug naar het station te fietsen. Te moe en te veel dingen aan mijn hoofd om vrolijk te staan netwerken op de receptie. Maar toch blij dat ik Julian gezien heb! Vrouwelijk talent ontdekken doet altijd deugd.

Op de trappen van de Kinepolis troffen we een aantal andere collega’s en ook mijn favoriete oud-collega uit Bierbeek was van de partij. We nestelden ons met z’n allen in de pluchen zetels van de filmzaal en lieten de openingsfilm ‘Small Things like These‘ over ons heen komen. Een bijzonder beklijvende film, geregisseerd door Tim Mielants, die helemaal rust op de stilzwijgende schouders van Cillian Murphy. Amai, wat kan die man kan acteren. Na Oppenheimer alweer een topprestatie. Ook Emily Watson, die de zusteroverste speelt van het klooster waar allerlei onfrisse zaken gebeuren, is fenomenaal. Terecht mocht zij de Joseph Plateau Honorary Award in ontvangst nemen op het festival. De stille film Small Things like These‘ kwam bij mij alvast als een mokerslag binnen. En ondanks het voor mij te abrupte einde, was ik er toch even niet goed van.

Na de film volgde uiteraard naar goede gewoonte de openingsreceptie. Tijd voor een drankje om de zware openingsfilm door te spoelen. Ik had veel fijne gesprekken en tot mijn vreugde boden mijn collega en oud-collega, die samen met de wagen gekomen waren, mij een lift aan naar Leuven. Moest ik mij voor de verandering eens niet doodhaasten om de laatste trein naar Leuven te halen. Nadeel was wel dat ik daardoor pas rond twee uur ‘s nachts in bed lag.

Voor de afscheidsdrink hadden de collega’s een zeer hippe plek uitgezocht in het Brusselse, een stad die mij toch altijd weer weet te verrassen. Brasserie Surréaliste was helemaal mijn ding. Een plek met een boeiende industriële geschiedenis die een hippe make-over kreeg en waar je de heerlijke cocktailcreaties van de barman kan proeven. Ook bier- en wijnliefhebbers komen hier aan hun trekken en toen wij er waren was er een live optreden. De tapas zagen er trouwens ook uitstekend uit. Alleen jammer dat deze brasserie zo ver ligt van onze huidige werkplek, anders zou je mij hier zeker vaker aantreffen.

Na de drukte van de voorgaande dagen hield ik het bij één cocktail (een werkelijk geweldige mezcal sour, met als ingrediënten Mezcal Nuestra Soledad, Amaro Montenegro, lime juice, egg white & bitter) en één orange wine. Ik bedankte vriendelijk voor het aanbod om nog samen iets te gaan eten. Een avond wat rustiger aan doen, mag ook wel eens.

Tip: bezoek zeker het toilet van Brasserie Surréaliste!

Na de inleidende speech van de minister presenteerde media-analist Johanna Koljonen de hoogtepunten uit het tiende Nostradamus rapport ‘Everything Changing All At Once’. Een zeer boeiende uiteenzetting, gebracht op zo’n manier dat het mij geen moeite kostte om mijn aandacht erbij te houden. Heel knap, want de toelichting nam in totaal bijna anderhalf uur in beslag. Johanna Koljonen heeft er alvast een fan bij.

Het daaropvolgende panelgesprek vond ik zelf wat minder, maar gelukkig maakte de afsluitende champagnereceptie door Piper-Heidsieck veel goed. Al was het hapjesaanbod alweer bijzonder karig. De royaal geschonken champagne was alvast een goeie opwarmer voor het komende champagneweekend met onze vrienden. Spijtig genoeg moest ik omwille van het geplande vroege vertrek naar de champagnestreek zaterdagochtend verstek laten gaan voor de aansluitende avant-première van de film Here van regisseur Bas Devos. (Afgaand op de berichten van mijn collega’s niet zo’n ramp, niemand was enthousiast over deze film en blijkbaar is één van mijn medewerkers zelfs in slaap gevallen.)

Ook spijtig: doordat ik superdringend naar het toilet moest en ik de deur van het dichtstbijzijnde toilet niet open kreeg, bleef in de haast door de hoge nood mijn pas gekochte gloednieuwe regenjas achter op de trein. Ik vulde ondertussen het formulier Verloren voorwerpen van de NMBS in, maar ik heb er geen goed oog op dat mijn jas terug gevonden zal worden. In al die jaren nog nooit een positieve uitkomst gekregen na een melding van mijn kant. Laat ons hopen dat de jas terecht komt bij iemand die hem kan gebruiken.

Ik was persoonlijk erg benieuwd naar Holly. Altijd fijn om een vrouwelijke regisseuse aan het werk te zien. Jammer genoeg moet ik zeggen dat Holly teleurstelde. Het tempo van de film lag voor mij te traag en tijdens sommige stukken zat ik me zelfs gewoonweg te vervelen. Wat geen afbreuk doet aan de prestatie van de hoofdrolspeelster, die duidelijk veel talent heeft. De dreigende ondertoon van de film leidde uiteindelijk niet tot een ontknoping en het open einde was nog de grootste teleurstelling van alles. Niet voor mij, deze film. Mijn collega’s die samen met mij op de achterste rij van de zaal zaten, deelden mijn mening alvast.

Toen ik na de film mijn iphone opnieuw opzette om de uren van de treinen te controleren, bleek dat er een ongeval was gebeurd tussen Gent en Brussel en dat het treinverkeer daardoor stil lag. Meteen begon mijn hoofd te malen over hoe mijn collega en ik in godsnaam naar huis konden geraken die avond, waardoor ik jammer genoeg niet echt heb kunnen genieten van de receptie. Het was zeker mogelijk om met een collega mee naar Brussel te rijden, maar dan moest ik twee blue-bikes achter laten aan de kinepolis in Gent. Wat mij ongetwijfeld op een fikse boete zou komen te staan. Ik kon ook niet meteen iemand bedenken aan wie ik de twee sleutels kon overmaken om de fietsen naar het station terug te brengen. Dus kon ik alleen maar hopen dat het treinverkeer tijdig hersteld zou geraken zodat mijn collega en ik gewoon de laatste trein naar huis konden nemen.

Uiteindelijk raakten de problemen tussen Gent en Brussel net op tijd opgelost, zodat mijn collega en ik toch de laatste trein naar Brussel konden nemen. Doodjammer alweer dat we zo weinig tijd op de receptie konden doorbrengen (echt, waarom kan de openingsfilm niet gewoon starten om 19u ipv om 20u (in realiteit pas 20.30u). Dat geeft de aanwezigen die niet van Gent zelf zijn de mogelijkheid om toch een beetje te socializen op de receptie, want nu heb ik tegen veel bekenden alleen maar ‘hoi’ en ‘dag’ kunnen zeggen. Enfin ja, misschien toch eens overwegen om de volgende keer opnieuw een overnachting te boeken in Gent.

En oja, natuurlijk had de laatste trein naar Leuven een kwartier vertraging en zijn mijn collega en ik dus voor niets in zeven haast vertrokken op de receptie. Maar goed, ik was al blij dat er nog een trein reed!

De openingsfilm was Close van Lukas Dhont. Bijzonder ontroerende en schitterend in beeld gebrachte film. Chapeau voor de twee jonge hoofdrolspelers die de film op hun frêle schouders dragen. De camera zit hen letterlijk dicht op de huid. Prachtig, maar wel zwaar om te verteren. Ik moet toegeven dat ik soms snakte naar een vleugje humor om de tristesse te doorbreken, maar dat werd me niet gegund. Een film die ik niet zou aanraden als je zelf een moeilijke periode doormaakt. Tenzij je een goed wilt uithuilen, dan is deze film ideaal.

Tijdens de film werd ik twee keer gebeld door een onbekend nummer (mijn gsm staat altijd op stil, dus niemand heeft er iets van gemerkt). Ik zag dat er een bericht werd ingesproken op mijn antwoordapparaat, waardoor ik ervan uitging dat het redelijk dringend was. Ik belde dus meteen terug na het einde van de film.

Bleek dat het bericht afkomstig was van mijn collega, die nog laat op de avond sollictatiegesprekken had en zichzelf buitengesloten had uit ons kantoorgebouw in Brussel. Zonder gsm en zonder haar spullen uiteraard. Uiteindelijk was ze bij het hotel vlakbij ons kantoorgebouw aanbeland en had ze van daaruit mij proberen te bereiken. Tegen dat ik uit de filmzaal was, was ze er dankzij de bewaker van ons kantoorgebouw in geslaagd om terug binnen te geraken. Gelukkig had de tweede persoon met wie mijn collega de gesprekken afnam en die nog in het gebouw was, alarm geslagen. Eind goed, al goed!

Opgelucht begaf ik me naar de receptie, alwaar ik mijn tong verbrandde aan kokend hete soep. Gelukkig was er cava om te blussen. Lang konden we helaas niet blijven hangen op de receptie, want mijn collega, haar zoon (een filmstudent die het fantastisch vond deze opening te kunnen bijwonen) en ik moesten de laatste trein naar Leuven halen. We namen nog snel een foto van haar zoon op de rode loper, die prachtig versierd was met bloemen, sprongen op onze blue-bikes en haalden zonder problemen de laatste trein naar Leuven.

Op de trein kregen we gezelschap van nog een andere collega die met ons meespoorde tot in Brussel. Gezellig!

Aangezien ik het Industry Closing Debate van de Dag van het Filmberoep wilde meepikken, vertrok ik wat vroeger van het mijn werk in Brussel om van daaruit de trein naar Gent te nemen. Toen ik de straat overstak om mij richting het station te haasten, hoorde ik iemand luid toeteren. Stoppen jullie als iemand in Brussel luid toetert? Ik alvast niet. Maar dat het de toeteraar menens was, bleek uit het feit dat een andere voorbijganger naar me riep en mijn aandacht vestigde op het feit dat de toeteraar hevig aan het wuiven was. Bleek de toeteraar in kwestie mijn baas te zijn, die net op het moment dat ik de straat over stak met zijn wagen langsreed. Echt een ongelooflijk toeval. Aangezien mijn baas en ik dezelfde bestemming hadden, maakte ik dankbaar gebruik van zijn aanbod om mee te rijden. Me inwendig voornemend er alles aan te doen om een herhaling van onze rit naar Antwerpen te voorkomen.

Gelukkig viel de vrijdagavondspits mee en eens we uit Brussel waren verliep alles vlotjes. We vonden zelfs vrij makkelijk parking een straat verwijderd van het filmfestival. Ik was al blij dat mijn baas niet vlak voor de deur wilde parkeren.

Het Industry Closing Debate bracht mij niet al te veel vernieuwende inzichten. De audiovisuele sector voelt natuurlijk de hete adem van de buitenlandse streaming platformen in de nek en hoezeer ik ook sympathiseer met een initiatief als Streamz, ik vrees stevig voor de levensvatbaarheid op lange termijn.

Na het debat gingen mijn baas, twee collega’s en ikzelf dineren met wat mensen van de Film Fest organisatie. Ik moet zeggen dat ons diner bij Faim Fatale de perfectie benaderde: lekker eten, heerlijke wijn en een supersympathieke bediening die zich perfect aan de gevraagde timing hield. Want veel tijd hadden we niet: we werden immers om 20.15u verwacht op de première van Cool Abdoul, een film die het verhaal vertelt van de beruchte Gentse bokskampioen Ismaïl “Cool Abdoul” Abdoul.

Vlak voordat mijn collega’s en ik de filmzaal binnen gingen, zag ik een dame in zo’n fantastisch glitterkleedje dat ik niet anders kon dan haar feliciteren met haar outfit. Blijkt na de première dat ik de vrouw van de enige echte Ismaïl “Cool Abdoul” Abdoul gecomplimenteerd had. Ik denk niet dat ze het erg vond.

Ik vond Cool Abdoul trouwens een betere film dan Dune en dat is geheel en al de verdienste van de fantastische hoofdrolspeler, Nabil Mallat, die de film letterlijk op zijn schouders torst. Ik ben de tel kwijtgeraakt van het aantal shots die hem op de rug in beeld brachten, maar amai, wat een présence heeft die kerel. In het echte leven ben ik trouwens helemaal geen fan van de bokssport, veel te gewelddadig wat mij betreft, maar de boksscènes waren erg knap in beeld gebracht en maakten integraal deel uit van het verhaal, dat eigenlijk ook een beetje een liefdesverhaal is. Knappe Vlaamse film die het verdient om een succes te worden.

Ik geef toe, misschien waren mijn verwachtingen té hoog gespannen, maar wat een teleurstelling was me dat. Fausto was een gewone, klassieke opera gebaseerd op een hervertelling van Faust die overliep van de clichés over moderne technologie. “Het is koud in de Cloud.” “De kunstmatige intelligentie wil de mensheid overnemen en tot slaaf maken!” What the hell? Van een innovatiefestival verwacht ik een frisse blik, geen blikje herkauwde thema’s van scifi films uit de jaren negentig. En het allerergste: Geen spoor te bekennen van de zingende robots die ik mij had voorgesteld!

Bovendien was de Pieter de Somer aula niet bepaald een geschikte plek voor de opvoering van een opera. Het podium, dat de zangers moesten delen met het orkest was gewoon te klein en de projectie van een paar zielige VR-beelden brachten voor mij niets, maar dan ook niets bij aan het geheel. De graphics die getoond werden waren dan nog eens tenenkrullend slecht. Hadden ze hiervoor Skulmapping niet kunnen inhuren?

Het was opvallend dat steeds meer mensen de zaal verlieten naarmate de voorstelling vorderde. Wat als bijkomend gevolg had dat de opklappende stoeltjes voor een storend randgeluid zorgden.

Zo’n boeiend en interessant thema op zo’n manier de nek omwringen. Doodjammer.

PS: Waarom mensen online tickets via Eventbrite laten kopen om ze vervolgens opnieuw te laten aanschuiven om die tickets in te wisselen voor een nutteloos rfid armbandje?

Aan welke compleet onbekende die je ooit in je leven bent tegengekomen denk je nog af en toe een keer?

Natuurlijk ben ik in mijn leven al talloze onbekenden tegen het lijf gelopen en meestal vervagen de herinneringen aan deze mensen vrij snel. Er zijn echter twee dames aan wie ik nog graag eens terugdenk en waarvan ik me afvraag hoe het momenteel met hen gaat. Die dames zijn de lieve Avalon die mijn vriend en mij een lift aanbood en de lifster met de schilderdoeken die we ooit oppikten in de buurt van de grens met Schotland.